Ramen Hiro Novels & Stories

Ilang beses na akong nakakain no'n sa Pilipinas pero ang isipin na matitikman ko na ang literal na ramen ng mga hapon ay kinikilig ako. "Ramen sounds perfect!" I said quickly, eager to satisfy my hunger and experience the culture through food. Sinalubong kami ng itim na kotse pagkalabas pa lang namin sa exit area. Lumabas mula sa driver's seat ang hula ko ay hapones. Nakasuot ito ng pormal na damit at maingat niya kaming pinagbuksan ng pintuan. Bahagya pang natawa si Riel nang mabilis pa sa alas kuwatro akong pumasok sa loob dahil sa sobrang excitement.

Kung tutuusin, hindi masabi ni Harvey na napipilitan siyang uminom pagkatapos ng mahabang panahon. Mahirap para kay Chiba na mag isip ng iba sa kasong iyon. Batay sa kanyang karanasan, mahuhulog si Harvey sa lupa pagkatapos ng kaunting panahon. Siguradong hihimatayin siya kahit hindi niya isuka ang lahat. Nagpakita ng mapaglarong ekspresyon si Ramon Lee. 'Tulad ng inaasahan para kay Young Master Chiba na ito ay kahanga hanga!'

tanong nito. "Kukuha ng lason, lalasunin kita!" Matapos kong sabihin iyon ay iniwan ko na ito. Dumiretso ako sa kusina nito at doon ay nakialam. Naghanap ako ng puwedeng iluto. Ang ramen na lang ang napili ko dahil iyon ang naroon na pinakamabilis maluto. Kaagad akong nagpakulo ng tubig, hindi naman nagtagal ay naluto ko na iyon. Bumalik ako sa kuwarto nito habang tangan ang isang mangkok na may lamang mainit na ramen.

Isinandal ko ang ulo ko sa bintana habang dahan-dahang lumalabas ng subdivision si Liam. "Hungry for dinner?" tanong niya habang binubuksan ang radyo. "Kahit ano. Basta hindi adobo, nakarami ako kanina eh," biro ko. "Ramen? May bago raw dyan sa tapat ng condo mo," suggest niya. "Sige, ramen it is."

"Maraming thank you talaga, Lori!" Nasa isang Japanese restaurant sina Lori at Ellaine. Pareho nilang gustong kumain ng may sabaw, kaya naman pinili nila ang restaurant na ito para mag-lunch. Nag-order sila ng jumbo size na spicy ramen, kasama ang sushi at iba pang mga dishes sa menu.

maya't maya ay tanong niya bigla sa akin. "Hmm. Not anymore," sagot ko. "Dahil kasama na kita eh." Napangiti siya ng matamis kaya napangiti na rin ako habang ang mukha ay nakatingin sa bintana para maitago ang kilig. A Quiet Ramen Shop. Hindi fancy restaurant at hindi rin 5-star dining. Ako dinala ni Tristan kundi sa simpleng ramen shop na bukas pa ng ganitong oras.

sa reaksyon ko. Nakita ko kasing may na-cocosplay ng matandang lalaki kaibigan ni Naruto noon na may-ari ng Ramenan na iyon. Masayang-masaya ako sa totoo lang. “So this is your dream, huh? To eat ramen like Naruto.” “Of course! This is sacred,” natatawa kong tugon.

Um-order ako ng ramen, si Tatay Iggy ay siomai rice at si Manang Lumen naman ay ng sushi roll. Habang kumakain kami, napaisip ako tungkol sa birthday bukas. Excited na ako makita si Ica, lalo na’t ilang araw ko na rin silang hindi nakikita ni Rica. Na-miss ko rin ‘yong bonding namin noon sa bahay nila kapag nagkakasakit si Ica.

Nakipag-usap agad si Nanako sa schef na dalubhasa sa paggawa ng ramen, “Kuwa-san, mangyaring maghanda ka ng dalawang mangkok ng ramen. Mangyaring maghanda ka ng dalawang dami ng noodles para kay Charlie-kun!” Sumagot nang magalang ang chef, “Masusunod, Miss. Mangyaring maupo kayo, pagsisilbihan namin ko kayo pagkatapos maluto.” Sa parehong oras. Habang nag-eenjoy sina Charlie at Nanako ng almusal nila sa mansyon ng pamilya Ito, isang lalaki na nasa fifties ang kagigising lang sa kanyang presidential suite sa St Regis Hotel, sa Tokyo.

Hindi marunong gumamit ng sandok ang lalaki, at dahil matangkad ito, parang nakasukol ito sa mga kabinet sa kusina. Maya-maya, humalimuyak ang bango ng ramen noodless, na mula sa Japan. Napatawa na lang siya sa kaniyang isip. Iyon pala ang sinasabi nitong "pagluluto"—pagsisigang lang ng instant noodles. Pero para sa isang laki sa layaw na gaya ni Billy na laging pinagsisilbihan, malaking bagay na ang pagluluto niya kahit ng noodles lang.