Reclaim The Game นิยาย & เรื่องราว

Hinayaan ko muna si Mama na mag-isa dahil iyon ang higit na kailangan niya sa ngayon. Binuksan ko naman ang aking cellphone. Binuksan ko yung larong matagal ko ng nilalaro na Arena of Glory, ngunit hindi ko masyadong nagagamit dahil wala akong pera. This online game requires real money. This is a role playing PVP game for super rich kids. Every game has bets and the winner takes all the money in the pot.

At higit sa lahat, may tinatago akong lihim na kapag nalaman niya, maaaring mawala ang lahat. Sa bawat tibok ng puso ko, ramdam ko ang bigat ng bawat hakbang ng gabi. At habang pinagmamasdan ko ang silid na iniwan ni Lucien, alam kong ang susunod na pagkikita namin sa lumang beach house ay magiging simula ng isang lihim na hindi na kayang balikan, at isang kapalaran na haharapin namin—dalawa lang, sa gitna ng mundo, at sa isang kasalanang nagbunga ng buhay.

ani Morgan. "Correct. Gusto ko ng game na may retention. Isa na 'to sa magiging base model ng Golden Games. Gamitin natin ang collected data para i-tweak ang balance—economy ng laro, drop rates, difficulty spikes, even monetization options." "Understood, boss," sagot ni Morgan. "Kakausapin ko agad ang marketing head para simulan ang recruitment ng beta testers. Gagawa rin kami ng short-form at long-form surveys, pati focus group discussion."

Pagkatapos kong mag reload ay tumakbo na ako. Tira ako ng tira kunting push nalang self, malapit na tayo sa mini toaist rig. Last shot ko napatumba ko yung nakaharang sa daan at last step pinalo ko yung button sa toaist rig upang tumigil na sa paggalaw ng mga kalaban namin.

Makaawa ni Allan. "Ikaw naman nakita ko 'yong nilagay mo sa bag mo Reylan." Kaming tatlo ni kuya at Allan aynaglalaro ng In game isang virtual reality game. Si kuya ay mga nasa rank 100 tapos 'to namang si Allan... uhm, nakalimutan ko basta sobrang layo pa nong rank niya, bata pa naman siya kaya ganon 'yong mga nakakalaban lang din niya ay mga ka edad lang din niya.

Ang tungkol sa kasunduan noong bata pa kami, ang panloloko ni Trixie, at ang pagbabalik ni Alejandro matapos ang dalawang taon ng pananahimik. “May lalaki po kasing bumalik sa buhay ko, Ma. Siya po ‘yung iniwan ako noon nang walang paalam. Pero ngayon, sinasabi niyang may dahilan ang lahat, at matagal na niya akong hinahanap,” paliwanag ko nang dahan-dahan.

Wala akong ideya kung anong kalagayan niya. Mariin akong napapikit at bumuga ng malalim na hininga. Pinisil ni Kobe ang kamay ko kaya nilingon ko siya. He game me a small smile as he nodded his head. "Kailangan na nating umalis muna. Huwag kang mag-alala babalik ako rito kasama ang mga tauhan ko magmasid. Mahahanap natin si Thalia." Isang sulyap muli sa kabuuan ng warehouse ang ginawa ko bago at saglit akong napatitig doon.

Isa-isa niyang kinalas ang butones ng long sleeves nito. At akmang tatanggalin niya iyon ng mapatigil siya nang makita niya na madaming pulang marka na nagkalat sa buong dibdib nito. Kissmark ang lahat ng iyon at sigurado siyang mag-iiwan iyon ng marka sa katawan nito bukas. Iiling lang naman si Brooke nang makita iyon. Mukhang hindi lang pag-iinom ang ginawa ni Seven, mukhang may kasamang pleasure pa iyon. At mukhang gusto pa talaga nito ng remembrance.

“Sorry Jack, but that’s not going to happen. Hindi ko kasalanang nawalan ng preno ang sasakyang ibinigay niyo sa akin, I have all the right to ask for a rematch, you know how badly I wanted to win that race!” Kulang na lamang ay mangigil sa sobrang inis si Dionne habang kausap si Jack sa telepono. “Yes I know, and you got off cheap Jack. If you ask me, if you want to get me on a stupid car race other than this one I just lost, then you have to come up with a figure that doesn’t insult my skills and intelligence.” Halos pasigaw niya nang sabi sa kausap sa telepono, hindi niya na rin hinintay ang sagot ng kaibigan at walang sabi niya na lamang pinatay ang tawag.

RENATA A month later. Nagporsige akong mag-work-out para sa sarili ko. Full support sa akin si Miss Monrow hanggang sa makalakad ulit ako. Hindi rin madali dahil kailangan ko ng mahabang pasensya. Ilang beses na akong natutumba, nadadapa, at nasusugatan pero ito ako, bumabanat pa rin hanggang sa na-achieve ko ang goals na ito.