Reflection About Life Novels & Stories

Iyon ang ginamit kong inspirasyon sa buhay dahil gusto kong may mapatunayan sa sarili ko. I wanted to prove myself that even though the whole world has turn its back on me, mananatili pa rin akong nakatayo dahil alam kong mayroong nananatili sa tabi ko sa itaas. I wanted to tell myself that there's always a beauty in life. Paulit-ulit ka mang makatanggap ng problema, paulit-ulit ka mang subukin ng tadhana, paulit-ulit ka mang madapa ay hindi mo dapat makalimutan ang mga magagandang nangyari sa buhay mo kahit sa sandaling panahon lang.

Blangko talaga ang isip n'ya ngayon at wala s'yang maalala sa lahat ng mga nangyari sa kan'ya. Pinilit n'yang isipin ang lahat at parang tubig na unti-unting dumaloy ang mga kaganapan sa buhay n'ya simula kahapon hanggang kagabi ng pumunta s'ya sa isang bar at makita n'ya din doon ang mga taksil sa kan'yang buhay.

Ramdam ko na ang bigat ng emosyon sa dibdib ko. Pero tuloy lang. “I’ve been through moments where I thought I was strong—” “Pero hindi pala.” “I’ve been through moments where I thought I was okay—” “Pero hindi pala.” “I’ve been through days where I looked fine—” “Pero durog pala ako sa loob.” Tahimik. “And I learned something,” sabi ko. “I learned that life doesn’t change loudly.” “It changes quietly.” “It changes in small moments.”

Sa huling check up niya ay sinabi niya agad sa akin na gusto niya nang bumalik sa bansa upang i-manage muli ang kumpanya. Sa tuwing inaalala ko ang mga paghihirap na nalampasan ko noon ay hindi ko maiwasang mamangha sa sarili ko. Sa tuwing pinagmamasdan ko ang sariling repleksyon sa salamin habang suot ang pangarap kong white coat ay hindi pa rin talaga ako makapaniwala. I couldn't be more grateful that I did not give up on my dream. When I look back on my life, I see pain, mistakes, and struggles. But every time I look in the mirror, I see strength, dedication, and learned lessons. I fell apart and I survived. I survived because the fire inside me burned brighter than the fire around me.

sambit nito sa akin, saka mainam na pinagmamasdan ang mga nagliliparang paruparo sa himpapawid. “You just need to hurdle to make it through the end. Life is just like a wheel, sometimes youʼre in the top, but sometimes, youʼre in the bottom,” pagpapaliwanag ko. “Unfortunately, I donʼt typically believe on that quote. All my life, I didnʼt felt that I had been in the top. For me, I can definitely define that life is survival. You have to do something to survive in this complicated world. Even you have to do something bad that can harm a personʼs feeling,” pangangatuwiran nito sa akin, saka bumuga ng hangin. “I wish I didnʼt exist on this world. Even if I exist, I wish I have died back then. I

I’m here now. Sabi nga nila ang buhay natin ay parang gulong. Nakakatakot ngunit minsan ay napakasaya. Minsan ay nasa itaas ka ngunit sa isang iglap lang ay bumagsak ka na lang na parang ulan sa kalangitan or vice versa. Life is full of surprises, that's why we have to cherish every moments of our lives. We should not take it for granted. “Can we live here?” wala sa sariling naitanong ko.

"Wag kang matakot Aurora... tutulungan kita." Nagulat ako ng magsalita ang reflection ko sa salamin. Teka hindi naman ako nag salita pero bakit ang reflection ko, parang may sariling itong buhay? Nakaramdam nanaman ako ng takot. Umatras ako mula sa salamin, 'Hindi. Hindi ito totoo.' Anang isip ko. Umiling uling ako para mawala ang nakikita ko, sinampal ko pa ang sarili ko na baka nanaginip ako pero hindi, totoo itong nakikita ko.

pagbawi ko. "Sa tingin ko hindi ko iniisip ang tungkol sa buhay sa ganoong paraan," sabi ko. "Hindi ko iniisip na lumipad sa ganoong paraan. Ang mabuhay ng simple kasama ang mga anak ko at mga mahal sa buhay ay sapat na. Ang lumutang sa kasikatan, tagumpay at karangyaan ay may kaakibat na malaking responsibilidad at hindi pa ako handa sa ganon."

Iyon lang yata ang magandang naiambag niya sa buhay ko. Looking back, hindi ko aakalain na ganito ang magiging buhay ko. Sa loob lang ng halos tatlong taon, ang daming nangyari. My life went from monochrome to different gradient of colors changing everyday. Although alam ko na sa sitwasyon namin ngayon ay marami pa ang puwedeng magbago, masaya ako sa kung ano ang meron ako ngayon. Handa ako sa kahit ano mang pagbabago na maaaring mangyari. Changes are constant in life, for that, we should learn how to accept and adapt to survive and continue living.

— Habang nakapikit si Lea, naisip niya ang araw. Wala siyang babaguhin. Wala siyang gustong idagdag. Sapat na iyon. Sa kabilang lungsod, si Miguel ay nakatingin sa kisame bago pumikit. At sa isip niya, dumaan ang parehong thought. Sapat na. — At minsan, iyon na ang pinakamahalagang realization sa lahat— na ang buhay ay hindi kailangang maging puno ng extraordinary moments para maging meaningful.