Reina Malvada Novels & Stories

รือนร่างของผู้หญิงมาก่อน แต่ใบหน้าหวานที่แดงก่ำ ดวงตากลมโตดำขลับสั่นระริกราวกับลูกกวางน้อย ริมฝีปากจิ้มลิ้มสีสดขบเม้มเข้าหากันแน่นจนห้อเลือด ยิ่งดูอ่อนแอน่าสงสารเท่าไร กลับยิ่งกระตุ้นความคิดด้านมืดของเขาให้เตลิดไปไกล จนแทบกลืนสติที่เหลืออยู่ ใบบัวตื่นเช้าตามปกติอ าบน้ำแปรงฟันแต่งตัวเสร็จก็ตามวัลย์ลีเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กับบรรดาเจ้านายบนตึกใหญ่ ทุกเช้าใบบัวมีหน้าที่ยกสำรับอาหารขึ้นไปบนตึกใหญ่ ถึงเธอจะไม่อยากไปแต่ก็ไม่อยากทำตัวเรื่องมากสร้างปัญหาให้กับคนอื่น

มินตราทำหน้าเหมือนจะร้องไห้หัวใจดวงน้อยเต้นตูมตามเสียจนเหมือนมันจะหลุดจากอก เธอไม่ใช่ไม่อยากจะออกเรือนแต่มันก็เร็วเกินไปสำหรับร่างกายวัย 17 ของเธอที่ยังไม่พ้นวัยบรรลุนิติภาวะ " แม่มิน!!! เจ้ามิพร้อมตอนนี้จักพร้อมเสียตอนใดเล่าใจคอเจ้าจะเป็นสาวเทื้อหรืออย่างไรกัน!! " คุณหญิงเพ็ญ ตวา ดแหวพลางเหลือบมองใบหน้าของคนถูกปฏิเสธที่ตอนนี้ซีดเซียวราวกับไร้วิณญาณไปเสียแล้ว

ยอมรับว่านางมีรูปโฉมที่งดงามผุดผาด ภาพลักษณ์โดดเด่นเกินฐานะคนรับใช้ แต่ทั้งหมดทั้งมวลนี้ก็คงเป็นเพราะถูกองค์รัชทายาทฟูมฟัก คำพูดคำจาก้าวร้าวนี้ก็เช่นกัน ถ้าพระองค์ไม่ให้ท้ายนางจะกล้าฮึกเหิมขนาดนี้เหรอ “แข่งเรือแข่งพายแข่งกันได้ แต่อย่าคิดแข็งข้อกับข้าเพราะคิ ดว่าวาสนาของเจ้าจะดีกว่าเลยนะ สาวใช้อย่างเจ้าต่อให้ฉลาดหลักแหลมและถูกเขารักมากแค่ไหน เจ้าก็ไม่มีทางได้เป็นที่หนึ่งหรอก ข้าเตือนเจ้าก็เพราะหวังดีหรอกนะ”

ปีแสงมองใบหน้าสวยหวานที่นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง หรือเป็นเพราะว่าเขามีเธออยู่ในใจมาตลอด​ ผู้หญิงคนอื่นจึงไม่เข้าตาและไม่ถูกใจเขาสักคน แม้การเผชิญหน้ากันอีกครั้งจะมาในรูปแบบของการแก้แค้น ​เพราะเรติกาเกือบจะพรากชีวิตของคนที่เขารักไป ปีศาจร้ายในตัวเขามันถูกปลุกขึ้นมาหวัง จะเอาคืนเธอให้สาสม แต่สุดท้ายเขานั่นแหละ ที่ตกหลุมพรางของตัวเอง

สมัตถ์ไม่เห็นด้วยอย่างแรง “เธอกำลังเล่นกับไฟ” “ฉันต่างหากคือไฟ พร้อมเผาไหม้ทุกลมหายใจเชียวล่ะ” “โหดร้าย” “คะ?” “เธอน่ะ เป็นผู้หญิงที่น่ากลัวมาก ยังไม่เคยเห็นใครเจ้าคิดเจ้าแค้นเท่าเธอเลย”

​เขาตกหลุมรักเธอเข้าอย่างจัง ​พฤติกรรมของเอวิตาบางอย่าง ก็ประหลาดนักสำหรับเขา หล่อนเป็นคนเก่งทำงานดี ฉากหน้าที่คนทั่วไปได้รู้จัก คือสาวเก่ง นิสัยดี อ่อนหวาน ​แต่อีกฉากหนึ่งที่น้อยคนที่จะได้เข้าถึงเธอ ​คือเอวิตาเป็นสาวร่านรัก หิวสวาท และมีมุมมืดที่ไม่มีใครคิดถ ึงว่าเธอจะเป็นแบบนั้น

อิสลินจ้องปากเล็กบางที่พรั่งพรูคำพูดไม่ค่อยชัดถ้อยตามประสาเด็ก เธอก้มลงมองดอกไม้แสนสวยในมือ มันคือกุหลาบปรินเซส เดอ โมนาโก “ไคลน์...” ร่างบางพูดกับตัวเองเบาจนเป็นกระซิบ ดวงตาคู่นั้นเริ่มมีน้ำรื้น ไม่ว่ายามหลับหรือตื่นภาพความทรงจำครั้งวันคืนเก่า ๆ ก็ยังคงฝังแน่นอยู่ใ นมโนนึก แต่แล้วหญิงสาวต้องปลุกตัวเองให้ตื่นขึ้นมารับความเป็นจริงที่ว่า เซอร์เรนัล์ฟ ไคลน์ ได้ตายไปจากโลกนี้แล้ว

ลูกสาวของวียกมือไหว้โรสก่อนจะแนะนำตัว “หนูชื่อวาวาค่ะ” โรสพยักหน้าใหวาวา ก่อนจะหันไปถามสิต่อ“เป็นแม่เลี้ยงจำเป็นหรือตั้งใจจะเลื่อนขั้นเป็นแม่จริงๆ”

เขารู้นิสัยน้องสาวดีว่าไม่มีทางพลาดโปรแกรมนี้ เจ้าตัวแสบชอบชวนเขากับเอริกเดินสำรวจเกาะ ทำตัวเป็นนักสำรวจตามประสาคนชอบผจญภัย ขัดกับภาพลักษณ์นางฟ้าที่ใครๆ เข้าใจ “โรสว่าเรารีบกลับไปนอนเอาแรงดีกว่าค่ะ พรุ่งนี้จะได้สนุกกันเต็มที่”

พวกท่านขอร้องแกมข่มขู่ว่าให้เขาเลิกเจ้าชู้เสียที ไม่งั้นได้อดตายกันหมดบ้านแน่ สำหรับธนา ณิชาร้ายกว่าที่คิดไว้เยอะมาก หล่อนคือปีศาจที่นรกส่งมาเกิดเป็นเมียเขา หล่อนเป็นวิญญาณร้าย ที่ตามหลอกหลอนได้ทุกวันจนเขาทุกข์ทรมานแทบบ้า