Remembering In Tagalog Novels & Stories

Agad akong napabangon ng makita si Mommy dito sa loob ng kwarto ko. Umaga na pala... "You look so happy kanina, ano ba ang napanaginipan mo?" Tanong ni Mommy sakin habang inaayos yong mga gamit ko sa school. "Nothing." Mabilis kong sagot. It's just a dream...? No, it's not a dream. You should called it memory Terence! 'Sh*t! What are you thinking Terrence!! Damn, forget her Terrence okay! Two years have past, you should already forget about her!' Paulit-ulit kong saad sa isip ko.

Tanung ni Lumiere "Guess what? Wala noh. Ako lang naman ang nagprepare ng mga ganap ngayon kaya wala tayong gagawin kundi magtatakbo diyan sa tabing dagat. " Nang matapos ang quick assembly nila ay hinatak na siya ni Khia sa may tabing dagat. Naglakad-lakad sa dalampasigan. Pinagmasdan ang malawak na karagatan. Para silang mga batang ngayon lang nakagala at nakawala sa toxic na mundo. Sumisigaw si Khia habang tukop-tukop ni Lumiere ang bibig nito.

pangsesermon sa akin ni Chris. "I-i'm sorry sa sobrang pag-eenjoy namin ay nakalimutan ko na ang oras, s-sorry kung nag-alala pa kayo," wika ko habang nakatingin sa sahig dahil sa kaba at hiya na nararamdaman ko. "It's okay hija, sa susunod mag-paalam ka sa akin okay?" sabi sa akin ni Senyora at agad naman akong tumango.

Focus. “Honey, lagi kang mag-iingat,” biglang sabi ni Dad, out of nowhere. Para bang may na-trigger sa isip niya na bigla niya na lang ibinato sa ere ang reminder. “’Wag kang basta-basta magtitiwala sa mga nakikilala mo. Mahirap na, at baka inggit lang pala sa’yo at gusto kang siraan.”

Kumawala mula sa kanya at tiningnan siya nang mataman. "Sana ay magbalik na ang alaala mo, Mommy," wika nito na sinabayan ng buntong-hininga. "I've been thinking about your amnesia a lot this last few days. I even searched the Internet about it. They call it retrograde amnesia. Karaniwan na,ayon sa nabasa ko, ang pangyayari o trauma bago ka nagka-amnesia ay hindi na mare-recover.

tumahimik nama sila na parang dinadigest pa ang mga nalaman. " she is slowly regaining her memory" sabat ni dee kaya sakanya napunta ang atensyon nila. " yeah. gusto ko ngang iuntog na lang ulet e." sabi naman ni sis. pakabrutal. " kahit anong gawin nateng tago maalala at maaalala nya pa den. " sabe ko naman.

"Mabuti naman at gising kana. kumaen kana muna sino kausap mo? Hindi ko kilala ang babaeng ito ang inaakala ko ay aking auntie ngunit nagkamali ako. Sino kayo bakit ako nandito? "Hindi mo ba naalala nahimatay ka kanina sa daan kami ang nakakita sayo." Saka lang bumalik sa isip ko ang mga pangyayaring naganap bago ako nawalan ng malay. Ganon po ba?salamat po naalala ko napo

tanong ng mommy niya. "Minsan, akala niyo, normal lang ito, pero madalas, ang sintomas ng dementia ay memory loss ,difficulty concentrating, finding it hard to carry out familiar daily tasks, such as getting confused over the correct change when shopping, struggling to follow a conversation or find the right word, being confused about time and place, mood changes. yan ang mga common na sintomas. Parang normal lang sa tao, pero sa tulad nilang nasa edad na, indikasyon na yan ng isang sakit."

“Wala kang kasalanan.” Napatingin ako sa batang Jasmine. “Bakit alam mo lahat?” Tahimik siya. “Dahil nandoon ako.” “Hindi ko maintindihan.” “Dahil ako ang memory copy.” “Then how can you remember?” “Dahil hindi ako binura.” Napakunot ang noo ko. “Then…” “Lahat ng memories na kinuha sayo…” Itinuro niya ang sarili niya.

“Mary, may hinanda ka ba ng mag-aalaga kay Rice Ball para sa akin? Malakas ang ulan kagabi at napakalakas ng hangin. Malamang kinilabutan siya, naiwan pa naman siya sa bakuran." Hinampas ni Mary ang kanyang paa. “Aiyah, nakalimutan ko! Nag-aalala ako tungkol sayo buong gabi at hindi ako nakatulog ng maayos. Nagkaroon ako ng nakakainis na pakiramdam na may nakalimutan ako. Kung hindi mo ako paalalahanan, nakalimutan ko na ang lahat tungkol dito. Tingnan mo ako, matanda na ako ngayon na pati ang memorya ko ay magulo na. Paano ko nakalimutan si Rice Ball? Tatawag ako sa bahay at kakausapin si Henry!"