Remembering In Tagalog Mga Nobela at Kwento

"Gano'n pala kami?" Napayuko ako. Little by little, my memories were returning. Mga pira-pirasong alaala. Mga ngiti. Mga pag-aaway. Mga tingin. Mga pangakong hindi ko na maalala nang buo. Pero kakaiba. Kahit hindi ko pa naibabalik ang lahat ng alaala ko... Ang puso ko ay tila sigurado pa rin sa kanya. Hindi ko maipaliwanag.

Bigla naman akong nanlamig dahil sa sagot niya. Pano ba naman ay parang kaharap ko ang Hiraya na una kong nakilala noon. Masungit at malamig ang boses. "Ahm...lalabas po muna ako," paalam ni Agatha at dali-daling lumabas ng kwarto. "Im sorry kung nagising ka namin. Kamusta ka? Do you want to eat―" "My memory is back," putol niya sakin at tumingin sa gawi ko. "But dont worry, I still remember what happened when I lost my memory." aniya.

“Today was my birthday, and the present you gave me was beyond everything, Mateo. It will always remain in my mind, in my soul, and lastly in my heart . . .” Kitang kita ko ang pagtagis ng bagang niya. Iwinaksi ko ang paningin ko sa kaniya at ipinikit ang aking mga mata. “I-I forgot.” “Kailan mo ba naalala?” “I-I'm sorry,” “You shouldn't. Dahil nga sa nangyari ay agad akong nakapag-isip.”

tawag ko nang mahina habang nakatitig sa nagliliyab na apoy sa harap namin. "Bakit, baby?" tugon niya sabay halik sa buhok ko. "Kahit... kahit matapos na ang twenty days natin... kahit bumalik na tayo sa Maynila... hinding-hindi ko makakalimutan ang gabing ito. At hinding-hindi ko makakalimutan ang mga alaalang iniwan natin dito sa Mountain Province."

Tumilapon ako ng malakas at napadaing sa sakit. "Jusko iyong babae!" Narinig kong sumigaw ang mga tao. Kasabay no‘n ang pag pasok ng mga sari’t-saring alaala sa isipan ko. "Do you rememer me now?" Na alala ko ang tanong sa ‘kin ng isa sa mga importanteng tao sa buhay ko. Tumulo ang luha ko. "Yes. I remember you…" mahinang sabi ko. Bago unti-unting nandilim ang paningin ko.

tanong niya kaya kumunot ang noo ko “What is it?” tanong ko naman “You said you love me. And you call me love.” he was smiling from ear to ear at parang ang sarap niyang inisin “Sinabi ko yun?” “Nakalimutan mo?” I kept myself from laughing dahil salubong na naman ang kilay ng mama “I don’t remember!” sagot ko and I heard his sigh “Okay, whatever you say!” Sabi nito at bumangon na

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

She held my hands and pulled me into a tight embrace while hushing me na parang batang inaalo ng kanyang ina. "hushhhh tama na Shan everything is going to be fine hmmm.. let's just wait that her memories will get back the soonest.....have faith in her, maaaring nakalimutan ka ng utak niya but her heart i know for sure it will beat as it used to be beating whenever you are around her and sooner she will notice it... trust me hmmm.. her heart would remember you in no time"

Kailangan ko ng sagot. Saglit siyang natahimik. Then lumapit siya. Dahan-dahan. Hindi pilit. Hindi agresibo. Pero sapat para maramdaman ko yung presensya niya. “I don’t remember everything.” Diretso. Masakit. Pero hindi ako nagulat. Alam ko na ‘yon. Narinig ko na ‘yon. Paulit-ulit. “Tama ka, hindi pa kita maalala”

Pinunasan ko iyon gamit ang kanang hinlalaki ko at hinalikan sa noo at muling tinitigan. "Sshhh. Don't cry, baby. Mahal na mahal kita. Hindi ko na alam ang gagawin ko kung sakaling mawala ka pa sakin. Hindi ko alam kung saang mental facility ako hahagilapin kapag nagkataon."