Reminiscing In Tagalog Mga Nobela at Kwento

“Oo nga pala… bakit hindi ko nakita ang akin dyan? Naging kliyente mo rin naman ako, ‘di ba?” “Hmm? Oh, I kept it in my own drawer,” sagot niya. Napataas ang mga kilay ko. “Bakit?” Nagkibit-balikat lamang siya. “Remembrance.” “Remembrance for what? Para maalala mong naging kriminal for once ang asawa mo?” Umiling siya saka ngumisi. “It’s a reminder to me of how we first met. Of how far we’ve come together. Fascinating, right?”

Hindi ko alam kung panaginip o totoo ito pero umaasa akong totoo. The last sentence I've heard from her is "magpakatatag ka anak. Malalagpasan natin ang lahat. Hindi man tayo magkasama ngayon, magkakasama naman tayo balang araw sa tamang tinakda ng Panginoon. Sa ngayon ay sumunod ka muna sakanila para sa ikabubuti mo. Pangako, babalik ako at babawiin kita sakanila. Mahal na mahal kita anak." At malamig na haplos ang naramdaman ko bago ako nawalan ng malay.

Pinagalitan ko ang anak ko sa language namin at naiiyak na lang. "Pwede na ba siya pumasok, yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo. appaga dangsingwa daehwahaneun geos-eul bogo goelowohaji maseyo. appaga geuliwoyo. maj-ayo. yeong-eona tagallogeueoleul jogeum haseyo." tawag pansin ko sa mag-ama ko. (Speak english or a little tagalog, don't make your daddy suffer that he can talk you, you miss him, that's right, you should speak english or a little tagalog.)

- Natigilan ako ng maalala ko ang nangyari sakin awhile ago. I felt something na, sobrang pamilyar sa pakiramdam ko. Feeling ko nangyari na tito sakin dati, but i didn't remember when, where, and how. Ito ata yung tinatawag nilang de javu?. "A-ah commute lang. Na stock na nga ata yung kotse ko sa talyer ng kaibigan mo"- pag-iiba ko ng usapan. As much as possible ayukong malaman ng iba na muntik na akung masagasaan, lalo pa't pakiramdam ko hindi lang ito ang unang beses na nangyari sa'kin 'to.

“I’m not saying permanent ito. In cases like this, memory can return gradually.” Tumango ako, kahit para bang ang buong pagkatao ko ay gumuguho na sa bigat ng mga salitang ‘yon. Iyon pala ang mas mahirap kaysa sa hindi siya magising—ang gising siyang muli, pero hindi ka niya nakikilala. Napatitig ako sa sahig. Kung kailan nabuhayan ako nang pag-asa, mamamatay lang din pala ulit.

Kung hindi pa siya binisita ng dalawa ay baka hindi na siya inabutan ng ika-dalawamput tatlo niyang kaarawan. “Ang dami ko ng utang sa inyo na walang tubo!” Palatak niya rito. “Hindi naman kami nag-aano,” napatikom ito ng bibig ng hindi na malaman ang terminolohiya na gagamitin. “Singil?” Usisa niya. “Yes, hindi naman kami nagsingil.” “Naniningil kasi.” “I love Philippines but sometimes it makes my head spin.” Humalakhak siya sa tinuran nito. “Ano ba kasi nangyari sayo at nakalimutan mo na ‘yung ibang term sa filipino?”

Natawa siya habang umiiling. "Marunong ka pa pala magtagalog," biro niya sa pag-asang mababago niya ang usapan nila. "Yeah, just in case I get to hook up with a Filipina woman, at least I know how to say 'himasin mo ng mabuti ang---" Agad niyang ibinato rito ang football kaya natigilan ito. "Anong himasin?" natatawa niyang komento. "What? Isn't that the tagalog word for 'caress'?"

Chapter 2: First Time With Her Jack's Perspective One month later... Tag-ulan na naman, ang pinaka-ayaw kong panahon, parang ang lungkot kase tuwing umuulan, ang tahimik ng paligid at ang kulimlim. Nakakatamad pumasok pero kailangan, kaya naman nagmadali na ako dahil anong oras na din.

damn! Napahilamos ako sa aking mukha because of frustration. Pakiramdam ko nasa malawak akong bukirin at hindi ko mahanap hanap ang daan pabalik o palisan sa lugar na nagpapaligaw sa akin. I feel so lost and i don't know anymore where to go..fuck i want my memories back. I got back on my senses when i heard her chuckling. Amusement was visible on her eyes as she was staring at me. Tila amuse na amuse siya nakikitang paghihirap sa akin.. damn this brat.

“Hindi ba sinabi ko na sasamahan kita rito, hanggang sa makaalala ka. Kahit na buwan o taon ang lumipas? Hindi ba pipilitin pa kitang bumalik sa Manila, bumalik sa pamilya mo, bumalik sa akin.” Napangiti naman siya sabay nahawak sa aking mukha. “Yet… those memories are still blur, hindi ko pa rin maintindihan kung ano yung mga alaala na lumalabas sa utak ko. Hindi ko pa rin masabi kung fully naging maayos ba ako, o sadyang nasanay na akong kasama ka…” napalunok ako dahil sa sinabi niya.