Reminiscing In Tagalog Novels & Stories

Para na siyang malalagutan ng hininga. "Uhm..." Simula nito na animo'y pilit na bumabiyahe sa memory lane nito. Napakamot pa ito sa makapal nitong kilay. At para bang nabingi si Reverie nang tuluyan na itong magsalita. "I think I don't remember her at all." ©MaribelleVerzosa

Pagkapasok kaagad siyang pinahiga sa malaking kama at umibabaw sa katawan ko. "Why do I always miss you? There is no time, that I don't remember you... Siguro titigil lang itong utak ko sa pag- iisip sayo kapag may amnesia na ako." Ngumiti siya na may pagtututol sa huling sinabi nito. "Huwag naman po... Paano naman ako... Kung magkatotoo sakali baka goodbye Philippines na!" sabi niya. "Ano?"

saad niya ulit. Hindi ako nagsalita, bahagya lang akong tumango. “I want our reminiscing to start right here. Dito… sa lugar kung saan nagsimula tayong maging mas malapit.” sabi niya na naman at saka nakangiting bumaling sa akin. Napakunot noo ako. “I’m sorry. I don’t get it. Dito ba tayo unang nagkakilala? Or—”

Pagkatapos ay ibinalik niya ang tingin sa labas at paulit-ulit na bumuga ng hangin. Ramdam niya ang malamig na hangin na dumampi sa pisngi niya. "Hindi ba sabi mo you wanted to forget? Kaya nga nagpunta ka rito sa Maine. But how can you forget if you keep reminding yourself sa mga nangyari?"

Nakangiting wika ni Reem habang nakatingin sa malawak na karagatan. "Oo nga eh, ang dami kong napagdaanan. Akala ko nga hindi ko makakayanan. Pero kita mo naman ngayon, I'm still alive and kicking." Napahalakhak na sagot niya. Yong masasakit na mga karanasan paglipas pala ng panahon ay pagtatawanan mo na lang.

Parang tumigil ang mundo niya sa sandaling iyon habang umiikot sa isip niya ang posibilidad na iyon. Amnesia. The word echoed in his head. Once. Twice. Again and again. Amnesia. Memory loss. Forgetting everything. Forgetting him. Forgetting their life together. Kung totoo iyon… Kung totoong may nangyari sa kanya… Kung totoong nawalan siya ng alaala… His chest tightened.

Bumuntonghininga ito nang malalim at saka pilit na pinagaan ang mabigat na atmosphere. “Alam kong insensitive ng dating, sissay, ha? Pero ang mahalaga sa ngayon ay nakabalik ka na. Kasama ka na ulit ng mga inaanak ko, at higit sa lahat kasama n'yo na rin ang yummylicious nilang ama. Dios mio, iyong guwapo ni Timothy, walang-wala sa Jordan na iyon. Hindi ka na lugi, aminin! You should move forward, sissay. Iyong memories mo, possible pang bumalik, kung hindi man, then make another memories with the twins, kaysa masayang ulit ang panahon dahil sa kakahagilap mo sa alaalang nawala sa ‘yo.” Dinukwang ng dalaga ang kaibigan at ginagap ang kamay nito.

Ang galing mong magtagalog hindi halatang sa ibang bansa ka isinilang. "Because mom and dad always teach us Filipino dialect and even bisaya we also learn it. Like, gahi man kag ulo!(Matigas ang ulo mo), dili man ka kasabot( Hindi ka nakakaintindi). Asa man Ka padulong?(Saan ka pupunta?). And as her expression mom said "Ambot sa langaw pilay edad sa lamok" instead 'of I don't know.'

Alam KO marunong mag Tagalog ang akin Ama, gawa nang akin ina may lahi Filipino Ito Kaya madalas kausapin Ng akin ina ang ama KO SA pamamagitan Ng Tagalog, Kaya marunong mag Tagalog at makaintindi Ang Akin Ama, Bakit Ama bakit kailangan KO bumalik SA palasyo ganon pinaalis mo ko masaya na ko SA buhay KO masaya na ko SA semple buhay Meron AKO, 'Limang taon AKO nanahimik bakit kailangan gulohin ngayon, tanong KO SA akin Ama, hilam ang MGA luha KO SA akin Ama?

nag aalala kung tanung "sa tingin ko bby Ziek namin, yung umampon sa ate mo, iyon yung matalik kung kaibigan na CEO, at ang sabi niya lumuwas sa maynila ang ampon niyang anak, at sa tingin ko iyon na ang ate mo" pag papaliwanag ni memi saakin, at napatango naman ako "sige po memi, kung ganon po ay hahanapin kona lang siya dito, bago po kami babalik diyan sa Korea" kalmado kung saad para hindi na mag alala si memi saakin