Reminiscing In Tagalog Novels & Stories

"Gano'n pala kami?" Napayuko ako. Little by little, my memories were returning. Mga pira-pirasong alaala. Mga ngiti. Mga pag-aaway. Mga tingin. Mga pangakong hindi ko na maalala nang buo. Pero kakaiba. Kahit hindi ko pa naibabalik ang lahat ng alaala ko... Ang puso ko ay tila sigurado pa rin sa kanya. Hindi ko maipaliwanag.

Pinagbuksan naman niya ako ng pinto nang may naalala ako sa memories namin ni Rob noong first date namin way back 8th grade. FLASHBACK Pinagbuksan naman ako ni Rob ng pinto sa kotse ng magulang na hiniram niya. Ngumiti naman ako sa kanya at kinurot ang pisngi niya, "Gentleman, ah? Pa-cute masyado." "En, kung ito lang naman ang paraan na maaaring ma-express ko na gustong-gusto kita and pogi points na rin." END OF FLASHBACK

gulat na sambit ko F*ck nanaginip ba ako tell me kanina iniisip ko palang pero ngayon nasa harapan ko na siya for real "You know me?" Tanong niya habang nakaturo sa kanya ang kanyang fore finger "Oo naman your my g---" "How? Kakauwi ko lang ng Pilipinas galing states at wala pa akong ni isang taong nakilala dito" What? She can't remember me again? How? Anong nangyari?

Kumakain na sila. “Kanina sa burol ay maraming senaryo akong naisip kaso mabilis naglaho. Magulo kasi at hindi ko alam kung paano balikan,” kuwento niya. “That’s a good sign. Meaning your mind starts recalling your lost memories. Next time, pupunta naman tayo sa ibang lugar na madalas nating puntahan noon.”

Sabik na sabik si Holly sa punto na medyo hindi na maintindihan ang sinasabi niya, at patuloy niyang binubulong, “Magaling! Magaling! Hindi na lumalala ang kondisyon mo! Sa totoo lang, umunlad ito nang sobra. Mas malinaw ang memorya mo kahapon kaysa sa akin. Para naman sa mga dating memorya mo, naniniwala ako na unti-unti itong babalik. Hindi mahalaga kahit na hindi bumalik ang mga memorya mo, pwede natin itong suriin nang unti-unti. Dahil bumuti nang sobra ang kasalukuyang memorya mo, siguradong mababawi at maaalala mo ang mga dating memorya mo basta’t patuloy ka naming tutulungan sa pagsusuri ng mga ito!”

Tanong ko sa kanya dahil tila natahimik ang lahat dito. Nagulat lang kasi talaga ako na bigla niyang nabanggit iyon ng wala namang dahilan. “Uh…” Isang awkward na tawa ang pinakawalan niya bago siya nakabawi at bumalik sa akin. “Well, common na ang salitang iyon dito sa Denmark. Yan ang sinasabi naming mga matatanda sa mga dalagang hindi napipigilan ang mga pagnanais. Like we would say, parehas talaga kayo ng nanay mo. Nasanay lang ako, nakalimutan kong hindi ka nga pala lumaki dito. Pasensya na.” umangat ang magkabilang sulok ng labi niya na lumikha ng isang ngiti ngunit hindi man lang nagbago ang hugis ng mga mata niya.

Isang taon nakalipas na't naalala niya pa iyon? "Really?" Biglang sabat ni Kid. Tatango-tango si Mister Al-Ganim. Doon na ano nakaramdam ng hiya dahil dinitalye ba maman ang pangyayari. Napangisi ako. "Grabeng memorya naman 'yan, nakakahiya." Wika ko. "Anyway, that's fine. Kahit naman siguro ako ay matutulog kung boring at paulit-paulit lang 'yong sinasabi niya. Tama?"

seryosong sagot ko dito "Well, baka naman unti-unti nang bumabalik ang memorya mo kaya ganoon? Minsan, ang panaginip ay bunga lamang ng pagod pero minsan din, ang panaginip ay mga kaganapan sa nakaraan na nakalimutan mo na. Lalo na ngayung may amnesia ka." seryosong sagot din nito sa akin

Maingat niya itong inisip at ngumiti. "Ginoong Cedar, tama ka. Muntik na akong maloko ng Scott's Remembrance Cultural Arts Entertainment. "Nais ba nilang alisin ang aking katanyagan? Haha! Mangarap pa!"

I stated while shaking my head repeatedly and tears streaming down my cheeks. --- Terms used: -Rine, dine: same with roon and dito -Ike: Ikaw ay -palusong/pauwi: pabayan -paahon: pauwi na ng bahay