Respeto Quotes Novels & Stories

Napatawa ako at tiningnan siya ng maiigi. "Alam mo, malaki ang respeto ko sa 'yo dahil anak ka ng boss ko pero sa mga inaakto mo, parang wala ka ring respeto sa akin at sa sarili mo kaya hindi ko alam kung dapat din ba kitang respetuhin," Turan ko. "Talaga ba? Malaki ang respeto mo sa akin? Kung gayon, bakit kung sumagot ka sa akin, wala ka ring pinapakitang respeto?" Aniya pagkatapos ngumisi.

Gulo talaga ang hanap niya kaya niya pinatid ang paa ni Pinky para sadyang matapunan ito ng kape. "Bilang may-ari ng coffeeshop na ito ay ako na mismo ang humihingi ng paumanhin sa nagawang kapalpakan ng aking staff. Pero sana po ay huwag mo siyang tawaging bobo, huwag mo siyang duruin at huwag mo siyang sigaw-sigawan. Dahil kahit ako na amo niya ni minsan ay hindi ko siya tinawag na bobo, dinuro o di kaya ay sininghalan. Sinisigurado ko sa'yo na walang sinungaling sa dalawang staff dito sa maliit kong coffeeshop. At tungkol naman sa sinasabi mong respeto ay sinisigurado ko sa'yo na magagalang ang aking dalawang staff. At advice ko lang po sa'yo. Kung gusto mong respetuhin ka ng ibang tao ay

Ang lambing na ipinakita niya sa akin kanina ay nawala, at ang pinalit ay ang matibay na kalooban ng isang pinuno. “Respeto?” ulit ni Nosgel, halos bumubulong ngunit parang kulog sa katahimikan. “Kayo ang nagsasalita tungkol sa respeto? Kayo na ang gumamit sa kumpanyang ito para sa inyong sariling kapakinabangan? Kayo na ang nagtanggal sa akin sa aking sariling pwesto nang walang tamang dahilan? Kayo na ang nagtangkang sirain ang buhay ng taong mahal ko?” Lumapit pa lalo si Nosgel, hanggang sa maramdaman ko ang bigat ng kaniyang galit.

Noon, palaging minamaliit ni Jeston ang trabaho niya at iniisip nitong hindi iyon classy, pero si Sven ay hindi kailanman ganoon ang tingin sa kaniya. Hindi niya napigilang magtanong habang mahina siyang natawa. “Hindi mo ba naiisip na maliit na bagay lang naman ito? Parang hindi naman kailangan ng celebration.” Napatingin sa kaniya si Sven at diretsong sumagot gamit ang mababang boses. “Bakit ganiyan ang iniisip mo? Nakalimutan mo na ba ang sinabi ko noon? Every profession deserves respect.”

“Sir…” “Hmm?” “You really didn’t have to destroy the Mendez Group because of me.” Diretso lang siya sa pagmamaneho. “I didn’t do it for you.” Nangunot noo ko. “Then why?” “Because men like him think they can buy respect.” Napatingin ako sa kaniya. “And I hate disrespectful people.” Natahimik ako sandali bago muling nagsalita. “You’re scary.” “Good.”

“Hindi ko kailangan ng responsibility mo. Kailangan ko lang ‘yung kahit konting respeto!” Tumingin ito sa kanya, matalim ang mga mata. “Respect doesn’t mean letting you do what you want. It means making sure you’re protected, even from yourself.” “Ang galing mo talaga magpaliwanag,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pero alam mo kung ano ‘yung totoo? Natatakot ka lang. Hindi para sa akin, hindi para sa kung ano mang mangyari, natatakot kang mawalan ng kontrol.”

“Minsan, ang mga hindi pagkakaintindihan ay nagiging paraan para mas makilala natin ang isa’t isa. Hindi ito nangangahulugan na nagtatapos ang lahat.” “Basta’t may respeto tayo sa opinyon ng bawat isa, at handa tayong makinig, sigurado akong malalampasan natin ang mga iyon,” dagdag ni Marco. Ang kanyang ngiti ay nagbibigay liwanag sa mga salita. “Tandaan mo, ang tunay na pagmamahal ay hindi natatakot sa pagsubok.”

Ang hinahanap niya ng sobrang desperado ay hindi ang paghingi ng tawad, kung hindi ang respeto ng isang normal na tao. Ito ay sa kabila ng katotohanan na matagal na niyang naintindihan na ang ‘respeto’ ay bagay na matagal na niyang hindi natatagpuan. Sean Stewart…. Totoo ba na ang taong mataas ang posisyon ay kayang sirain ang kahit na sino sa isang kilos niya lang? Sinisira sila sa loob at sa panlabas nila, mula ulo hanggang paa, hanggang sa wala na sila.

sigaw niya "Mas matanda pa rin ako sayo! Rumespeto ka naman" Biglang nag-init ang dugo ko sa sinabi nito. How can he talk about of respect when he's not respecting me? "Respeto?" tumawa ako sa inis "Alam mo pala yung salitang yun?" "Huwag na huwag kang magbabanggit ng pagrespeto dahil ikaw mismo ang tumanggal ng respeto ko!" sigaw ko sa kaniya "Hindi mo man lang ako nirespeto bilang kapatid mo o bilang babae man lang!"

“Hindi ka makakatakas sa responsibilidad mo, John.” Huminto si John sa kanyang paglalakad, bahagyang lumingon, at tumitig sa kanyang lola. “Kung ganito na lang palagi, Lola… paano ako mabubuhay nang may respeto sa sarili?” “Ang respeto ay hindi sa sarili mo lang dapat nakatuon, kundi sa pamilya mo,” malamig na sagot ni Madam Irene. Isang matalim na titig ang ibinigay ni John bago siya tuluyang lumabas ng bahay.