Revenge の小説・ストーリー

ผมคำรามใส่ทันที สายตาของมันกวาดมองผ่านตัวผมไปยังคนอื่นในห้อง ทุกคนลุกขึ้นยืนในท่าพร้อมป้องกันตัว แต่ดูเหมือนสิ่งนั้นจะไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย สิ่งหนึ่งที่ทำให้รีเปอร์อันตรายจนเกินจะรับมือได้ ก็คือมันเป็นคนวิกลจริตเต็มขั้น แน่นอนว่าผมเองก็เย็นชา แต่เจ้ารีเปอ ร์นั่นไปไกลกว่านั้นมาก มันเป็นทั้งรังเกียจสังคมและจิตวิปริตรวมอยู่ในตัวเดียวเหมือนของขวัญสุดอันตรายที่ถูกพันด้วยริบบิ้นน่าเกลียดและร้ายกาจ

เรื่องที่คามินอยากจะคุยกับมนัญชนกเขาไม่ใช่แค่ต้องการที่จะขอโทษเธอเท่านั้นแต่ต้องการที่จะรับผิดชอบเธอด้วยเพราะความเมาของเขาที่พรากความบริสุทธ์ของเธอไป “ไม่ต้องค่ะฉันบอกว่าฉันยกโทษให้คุณไงคะเรื่องนั้นฉันไม่ถือสา..กลับไปเถอะค่ะฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ”

อยากอยู่ใกล้ๆ พอๆ กับอยากผลักไสให้ออกห่าง รังเกียจ พอๆ กับหวงแหนยามเห็นผู้ชายอื่นเข้าใกล้ สงสาร พอๆ กับอยากทำให้เจ็บเท่ากับที่เขาเคยเจ็บ เป็นห่วงแทบคลั่ง ตอนที่เธอหายไป โดยติดต่อไม่ได้ บ่อยครั้งที่ความรู้สึกสองฝ่ายมันต่อต้านและขัดแย้งกันเอง จึงทำให้คนที่แบกรับอย่า งเขาต้องระเบิดมันออกมาแบบนี้

ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดสูตรทมิฬของเสี่ยภูริทัตเริ่มสำแดงเดชทันทีที่เข้าสู่กระแสเลือด ไอ้อ๊อดรู้สึกได้ถึงความร้อนแรงที่ปะทุขึ้นจากภายใน ท่อนเอ็นที่เคยหดฝ่อกลับตั้งตระหง่านแข็งชันจนแทบจะปริแตก เลือดลมสูบฉีดพล่านราวกับม้าศึกคลั่ง ยาตัวนี้รุนแรงกว่าไวอาก้าที่มันเคยใช้ห ลายเท่าตัว มันพรากเอาสติสัมปชัญญะและความละอายชั่วดีไปจนสิ้น แม้จะอยู่ต่อหน้าผู้คนนับสิบ แต่มือของไอ้อ๊อดกลับสาวรูดอาวุธของตนอย่างบ้าคลั่งไร้ยางอาย บัดนี้มันไม่ต่างอะไรจากเดรัจฉานที่ถูกกิเลสครอบงำโดยสมบูรณ์

ปกป้องสบถอย่างหัวเสีย สีหน้าของไปรยาจืดเจื่อนทันที หล่อนพยายามบอกตัวเองว่าอย่าใจเสีย อย่ารู้สึกผิด เพราะสิ่งที่หล่อนทำไปนั้นมันไม่ได้มีสิ่งใดผิดเลย “กุ๊บกิ๊บให้มันไปทำไม ไอ้บ้านั่นเลยโทร.มาทวงเงินกับพี่” “แต่เราติดเงินเขาอยู่นะคะ เขามีสิทธิ์ทวง และเราก็ต้องใช้คืนเขาด้ว ย”

ความโกรธกำลังพลุ่งพล่านในร่างเขาอย่างบ้าคลั่งที่สุด การโกรธจนอยากฆ่าคนให้ตายเป็นอย่างไรเขารู้ซึ้งก็วันนี้ แต่เขาจะไม่ทำให้เหตุการณ์มันซ้ำรอยเดิม แม้จะมีคลิปวิดีโอเป็นหลักฐานชัดเจน แต่ไม่มีทางมั่นใจได้หรอกว่าราตรีจะปฏิเสธมันได้อย่างชาญฉลาด เขาต้องจับให้ได้คาหนัง

สายตาของเซียวลี่อินมืดดำ หมอกแห่งความแค้นที่ค่อย ๆ เกาะกุมหัวใจนาง แม้ริมฝีปากจะนิ่งเฉย แต่เปลวไฟในใจกลับพร้อมจะเผาไหม้ทุกสิ่ง “สวรรค์ให้โอกาสข้าได้กลับมา” “ครั้งนี้ข้า จะให้พวกเจ้าชดใช้หมื่นเท่า ทรมานยิ่งกว่าตาย!”

เมื่อศุภกรณ์รู้สึกขัดใจหรือไม่ได้รับความสุขสมอย่างที่คาดหวังจากภรรยาที่เอาแต่ร้องไห้ เขาก็จะสลัดคราบสามีผู้แสนดีทิ้งไปทันที ความหงุดหงิดเหล่านั้นถูกสะสมเป็นแรงผลักดันให้เขาหันหน้าไปหาทางระบายที่คุ้นเคย ศุภกรณ์มักจะแอบเอาเวลางาน แอบนัดพบพิมพ์นารินอดีตแฟนสาวที่พร้อมจ ะรองรับอารมณ์ดิบของเขาในทุกรูปแบบ ที่นั่น... เขาไม่จำเป็นต้องออมมือ ไม่ต้องใส่หน้ากาก และสามารถใช้ความรุนแรงหรือความรุ่มร้อนเพียงใดก็ได้เพื่อดับไฟแค้นที่บดบังหัวใจ โดยหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมสองหน้าที่เขากำลังเล่นอยู่นี้ คือระเบิดเวลาที่กำลังจะทำลายทุกอย่างลงในไม่ช้า

ความแค้นในครั้งนี้เขาจักต้องเอาคืนมันผู้นั้นให้หายแค้นใจ "ครั้งนี้ลูกจะมิทำให้เสด็จแม่ผิดหวังอีก" อี้ซินค่อย ๆ คลานเข่าเข้าไปออดอ้อนมารดาอย่างเช่นตอนที่ยังเป็นเด็กเคยทำ เขาหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยบรรเทาความผิดของตนและทำให้มารดาใจอ่อนให้อภัยในความผิดพลาดครั้งนี้ "เจ ้ามีแผนการอันใด ครั้งนี้อย่าได้พลาดอีกเชียว"

คำพูดคุ้นเคย น้ำเสียงคุ้นหู คุ้นชินดังที่ไม่อาจลืมได้แม้ตายอีกกี่หน เหลียงฟางหรูนั่งฟังเงียบเชียบ เหยียดยิ้มร้ายกาจลึกล้ำอย่างที่นางไม่เคยกระทำมาก่อนในชีวิต “เช่นนี้ก็ดี ความแค้นและความอยุติธรรมที่ข้าเคยได้รับจะสนองคืนพวกเจ้าอย่างสาสม จะไม่ให้ถูกเอาเปรียบแม้แต่น้อย!”