Novel & Cerita Roi

“BAYAW” ni Madam K/iamkenth ********** This is a work of fiction. Names, characters, businesses, places, events, locales, and incidents are either the products of the author’s imagination or used in a fictitious manner. Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Contains explicit/sexual contents, inappropriate use of words/language, drugs, violence, homoerotic scenes that may be found offensive to some readers. Read it at your own risk. R18+

sagot ko sa kaniya. Hindi naman kasi ako mahilig mag i*******m at tamang f******k or messenger lang ako. Ilang araw na rin ang nakalipas magmula ng umalis si Oreus at bukas ay graduation na namin. " Ito oh," sabay abot ni Rowie ng kaniyang cellphone. Picture iyon ni Oreus. Ang mukha niyang halata ang saya dahil sa nawawala na naman niyang mata, kasama ang isang babae.

"Sir, base sa ating mga kalkulasyon, inaasahan natin ang ROI na 15% sa loob ng unang anim na buwan pagkatapos ilunsad ang produkto. Kasama dito ang mga projection ng sales sa tatlong pangunahing merkado natin." Tiningnan ni Rage si Lena, ang kanyang tingin ay mapanuri. "15%? Gusto kong makita kung paano natin ito maaring palakihin. Anong mga variable ang ginamit ninyo sa projection na ito? At ano ang mga risk factors na nakikita ninyo?" Tanong ni Rage.

October 12, 201* Patikul Sulu HINDI ako màmamatay. Not now. Iyon ang paulit-ulit na usal ni 1LT Lark Adriel Calumpang o LA sa kanyang isip. Napapikit siya nang mariin. Parang dinaganan ng pison ang kanyang balikat—sobrang sakit niyon.

Buti balang nakikinig ako sa lesson namin tuwing GenBio at fresh pa yung mga naaral ko kahapon. "Ah, ganoon po ba?" Napa-kamot si Rhys sa kanyang ulo. "Nosebleed, Ate, english." aniya at humagikgik. "Pero ang cool naman po, edi ganyan rin po color ng eyes ni Kuya Ross?" "Color hazel brown yung kay Kuya Ross mo tapos yung color naman ng kay Rio ang tawag ay Amber..." kagat-labi kong sagot. Di ko alam kung bahanggitin ko pa yung kay Ephraim.

Walang kamalay-malay ang matandang koreano na humahalakhak si Marjo dahil ang nasa isip nito ay ang paslangin siya para makuha ang shares nito sa itinayo nilang mga facilities. "Mabuti naman, dad. Akala ko ay magkakaroon pa ako ng karibal kay Apol." Masayang wika ni Roi pagkatapos marinig ang sinabi ng kanyang ama sa kabilang linya. Nasira ang mukha ng koreanong binata ng makitang kausap ni Apol si Kulane. "Hoy, ikaw! Layuan mo ang mapapangasawa ko! Ang kapal naman ng mukha mo na hawakan si Apol sa kamay! Gusto mo bang patayin kita?!"

Magulo ang pagkakatype nito ngunit naiintindihan niya ang ibig sabihin. Ang pinakahuling text message na galing dito ay maayos na; ‘This is Rozen. Vioxx is very drunk and doesn’t know what he’s doing and saying. Ignore everything he said. Ide-delete ko para hindi na siya mamroblema. Goodluck on your journey, Miss Coralde. Good day!’

Ang assuming ko na talaga. Nasa tapat na ako ng pinto ng car ko when I saw from my peripheral vision that Sir Troy stopped from moving and looked at me. And shocks, ang sakit na ng mga mata ko, trying to see kung sa akin pa talaga siya nakatingin (of course without moving my body. I don't want to be caught). "Hey, Miss Rivera," I heard him say. Ito na, ito na. Nakita niya na nga ako. Ang sama ko naman if I'll ignore him, right? I should at least greet him or what.

Hindi katulad sa kanyang apat at limang-pulgadang takong na paborito niyang sootin, ang kaakit-akit ngunit maaring magdadala sa kanya sa kapahahamakan. Ang isang bagay na ikinabahala niya ay hindi niya alam kung gaano kalaki ang impluwensya ni Rafael sa mga partikular na lugar. Ang mga camera ay nasa lahat ng sulok ng gusali, maging sa buong lungsod na ito. Ang maglalakad sa bangketa, makarating sa isang subway. Pati na ang lahat ng nangyaring transactions sa isang bangko ay tiyak na naitala, ngunit ang pakiramdam niya ay hindi alam ni Rafael ang tungkol sa kanyang passbook account o kung aling bangko ang ginamit niya. Pero kung may kakilala man siya sa lungsod, sa mga traffic engineers, o s

Nararamdaman niya ang matalim at nagmamakaawang tingin ni Anne na nakapako sa kaniya, ngunit ang kaniyang nasaktang pride ang mas nanaig. Pinalipas niya ang tatlong segundo bago mariing pinindot ang accept button. Inilapit niya ang phone sa kaniyang tainga, ngunit sadyang hindi niya ito idinikit nang husto—sapat na para marinig ni Anne ang bawat salita mula sa kabilang linya. "Hey, Lauren," malambing at mapangahas ang boses ni Rhea mula sa speaker. "Are you okay? Hindi ka ba pinagalitan ng terror prof na 'yan? I was worried."