Runaway หนีไปก็ตายเปล่า Novels & Stories

“คนอยู่ไกลกับคนอยู่ใกล้ใครจะชนะก็ต้องรอดู เพราะขนาดน้ำหยดลงบนหิน หินมันยังกร่อน สักวันน้อยหน่าก็ต้องยอมรับรักผมคร้าบ” หมึกเงยหน้ายั่วจนคอแทบเคล็ด เขม่นคนตัวโตทิ้งท้าย ก่อนเดินหนีกลับบ้านอย่างเร็ว ถ้ามีการวางมวยเกิดขึ้น คนที่ตายอย่างเขียดคงเป็นเขาแน่นอน เพราะเป็นมวยคนละรุ่นกัน อย่างแท้จริง

หนีได้ หนีไป หนีเท่าไหร่ก็หนีฉันไม่พ้น เพราะกรงที่ฉันสร้างให้เขามันใหญ่มาก เขาเปรียบเสมือนหนูแฮมเตอร์ที่วิ่งอยู่บนลู่วิ่ง วิ่งเท่าไหร่ก็ยังอยู่ที่เดิม ไม่มีทางถึงจุดหมายที่พยายามแทบตาย

ฉันกระบอกตาร้อนผ่าว "แม่เราไปเถอะครับ...พ่อจะรอนาน" "ขะ...ขอตัวนะคะ" ฉันโค้งให้พร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลริน และวิ่งลงบันไดหนีไฟมาเลย ก่อนที่คุณวีจะวิ่งตามเข้ามา

เบสกล่าวบอกคิวและหันกลับมาทางฉัน พร้อมส่งสายตาอันเศร้าสร้อยละห้อยเหมือนดั่งลูกสุนัขตัวน้อย "เบสคะ~ แล้วดาวจะกลับบ้านยังไง?" "จะไปไหนก็ไป!! กลับเองไปเลย!!" เบสรีบสวนทันควัน

เธอกระซิบกับตัวเอง แต่ในฝันไม่มีลมพัดเย็นแบบนี้ ไม่มีกลิ่นไม้เผา ไม่มีฝุ่นควันลอยแสบจมูก และไม่มีความรู้สึกหนาววาบที่วิ่งจากสันหลังขึ้นถึงท้ายทอย แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น...เสียงนั้นกึกก้อง หนักแน่น “พวกมันเยอะเกินไป... เราต้องแยกกันหนี!” ชายหนุ่มที่เป็นผู้นำฝูงชน (เ สียงก้อง สั่งการ)

ถึงเธอจะรู้ว่าเธอต่อต้านอะไรเขาไม่ได้แต่เธอก็ไม่ชอบให้ใครมาแผดเสียงใส่เธอเหมือนกันเลยใช้มือพยายามดันตัวเขาออกแรงๆอีกครั้ง “ผมยังพูดไม่จบ...ผมมันโง่ที่รักคนที่ไม่เคยคิดจะสนใจผมสักนิด...โง่ที่รักผู้หญิงเฉิ่มๆเชยๆคนที่ชอบวิ่งหนีผมทั้งๆที่ผมพยายามไล่ตาม...และคุณก็ จำไว้นะว่าไอ้โง่คนนี้คือผัวคนแรกของคุณคนที่คุณจะไม่สามารถหนีจากไอ้หน้าโง่คนนี้ไปได้”

เคนทวนคำ "มันท้าเราแข่งรถเนี่ยนะ?" "มันไม่ใช่แค่แข่งรถ..." โซนิคหน้าซีดเผือด เธอกำหมัดแน่น "Death Race คือสนามประหารที่เอาชีวิตนักซิ่งไปทิ้งปีละเป็นพัน... มันรู้ว่าเราต้องการเข้าหอคอย มันเลยบีบให้เราลงแข่ง" "แล้วเรามีทางเลือกไหม?" ก้องภพถาม

ธันวา: ขอเหตุผลก่อนรับงานได้ไหมครับ นอกจากไม่ชอบขี้หน้า แล้วมีอะไรอีก คลื่น: มันกำลังจะพาคนของกูหนีไปออสเตรเลีย คำว่า หนี ทำให้ความร้อนในอกพุ่งสูงขึ้นอีกจนเลือดสูบฉีด เหมือนมีเสียงดังข้างหูตอกย้ำ ว่าเขากำลังจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

แก้วกัลยาดักคอพ่อ “ไม่แล้วครับ...พ่อไม่หนีไปไหนแล้ว เราสามคนก็อย่าหนีพ่อไปไหนนะครับ คราวนี้พ่อต้องตายแน่ ๆ”

118 2-2 ตอนที่ 235 การกลับมาของชายหัวโล้น (2) “ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว! นายรีบหนีไปก่อนเลย!”