Novel & Cerita Bangkok เสียว Stories

ไฟ Talk [ควีน] : ไปกินชาบูร้านนี้นะ [ไฟ] : อืม จะกลับบอกนะ เดี๋ยวไปรับ [ควีน] : ok (สติกเกอร์) ผมก้มพิมพ์ข้อความตอบกลับควีนหลังจากเรียนเสร็จก็เปิดโทรศัพท์เข้าแชตมาดูทันที วันนี้มีเรียนภาคปฏิบัติต้องใช้พวกเครื่องจักรเขาเลยไม่ได้เอาโทรศัพท์ออกมาดู เลยพึ่งมีเวลาได้ตอบเธ อ ผมอมยิ้มกับจอโทรศัพท์เมื่อเธอรีบส่งสติกเกอร์โอเคทันทีที่เห็นข้อความผม “ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไรวะ”

เขาเริ่มบทสนทนา พยายามข่มอารมณ์ที่เริ่มพุ่งพล่าน "อื้อ" จองตอบสั้นๆ ดวงตากลมโตคู่นั้นดูฉ่ำเยิ้มเมื่อต้องแสงไฟ "ไม่อยากไปอยู่กรุงเทพฯ บ้างเหรอ?" "อยากสิ..เพราะใครๆ ก็ไปกันแต่ฉันต้องดูแลยาย"

ตอนที่ 1 น้องแพรวคนสวย น้องแพรว สาวน้อยอายุสิบเก้า กำลังจะจัดกนะเป๋าเตรียมตัวกลับไปบ้านเกิดของแม่ในช่วงปิดเทอม ซึ่งอยู่จังหวัดแห่งหนึ่งทางภาคอีสาน

ดวงตากลมเลื่อนดูและก็ยิ้มออกมาเพราะเห็นพี่สาวคนสวยที่เจอกันครั้งก่อนลงภาพน้องหมาตัวหนึ่ง นิ้วเรียวกดข้ามไปสตอรี่ถัดไป ทว่า… นิ้วกลับนิ่งค้างสตอรี่นั้นไว้ ภาพตึกและอาคารบางตึกที่เขียนไว้ว่า HongKong เท่านั้นคิ้วเรียวก็ขมวดกันเป็นปม มันคือประเทศเดียวกันกับที่เดร็กบอกว่าไป อัยย์ร ่าคิดว่าคงบังเอิญ แต่อีกใจกลับรู้สึกแปลก ๆ นิ้วที่ค้างไว้เผลอค้างไปโดนปุ่มกดหัวใจในสตอรี่ และมันเด้งไปยังแชตในไอจีอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่แค่ไม่ถึงนาที เฟย์ก็พิมพ์กลับมาในแชต

กลัวเธอหายอะไรเบอร์นั้น หลังจากเขาเข้าไปอาบน้ำ เธอเดินมานั่งเขี่ยโทรศัพท์เล่นบนเตียงนอนอย่างอารมณ์ดี กดดูว่าใครเข้ามาดูสตอรี่เมื่อเช้าบ้าง เพื่อนกดรักแห่ตอบกลับสตอรี่แซวกันเต็ม Kwan : ให้มันโสดแต่กูนี่แหละ Saikhim : แฟนเก่าคนโปรดสุดๆ Payu : หวานปานน้ำผึ้งเดือนห้า Khet : ไอดอลใ นการกลับไปหาคนเก่าของกู

พิมพ์จิกเล็บลงหลังเขาเบา ๆ ครางรัว “ไม่เจ็บ ชอบค่ะ... เสียวสุด ๆ ... อย่ารีบนะ” ธนากรเร่งจังหวะช้า ๆ ซอยเอวลึกขึ้นเรื่อย ๆ มือเขาบีบเนินอกเธอเบา ๆ พิมพ์ตัวเกร็งถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ภายในร่องสวาทตอดรัดท่อนเอ็นของเขาแน่น ธนากรซอยเอวต่อ กระแทกเธอไม่ยั้งจนถ� �งสวรรค์ ตัวสั่น น้ำรักพุ่งเข้าไปในตัวเธอ

Bangkok, Thailand กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย ภายในห้องโถงของคฤหาสน์หลังใหญ่ตอนนี้มีครูพี่เลี้ยงระดับปฐมวัยยื่นใบสมัครและเข้ามาสัมภาษณ์หลายคน ยูโรเขาวางแผนไว้แล้วว่าต้องการปูพื้นฐานให้ลูกน้อยก่อนเข้าเรียนในระดับอนุบาลอย่างจริงจัง เดี๋ยวเด็กทั้งสามจะคุยกับเพื่อน ๆ คนอื่นไม่ร ู้เรื่อง

ฉันยื่นสิ่งที่อยู่ในฝ่ามือออกไปให้อีกฝ่ายเห็นชัดๆ ในมือฉันนั้นเป็นดอกพุดที่ถูกทำเป็นตัวสัตว์บนก้านกิ่งก้านของดอกแก้วส่วนหางสัตว์นั้นเอาดอกบานไม่รู้โรยมาใช้ “กระแตพุดค่ะ” “น่ารักดีใช้ทำอะไรบ้าง” หลายอย่างเลยนะเท่าที่เห็นมาเมื่อนึกได้ฉันจึงรีบบอกคุณกวาง “ไว้บนหัวเตียง หรือไม่ก็ไหว้พระค่ะคุณกวาง”

ถังหนิงก็เกิดแรงบันดาลใจขึ้นมากะทันหัน พอกลับถึงวิลล่า เธอก็ลงมือเขียนพล็อตเรื่องสำหรับบทละครเรื่องใหม่ทันที จนกระทั่งจี้จิ่นซิวส่งWeChatมาหา: “ใกล้ถึงบ้านแล้วนะ” บทสนทนาในWeChatของพวกเขาส่วนใหญ่เป็นการรายงานชีวิตประจำวันของเขา เช่น ประชุม ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ หรือจะกลับถึง บ้านกี่โมง