Sa Malamig Sa Malamig 소설 & 이야기

Pahina 19 Ang lamig, ang lamig-lamig ng pakiramdam ko. Bakit parang nilalamig yata ako? Mahina akong gumalaw, para maramdaman kung anong klaseng lamig ba ito. Bigla kong naibuka ang aking mga mata at ang bumalandra kaagad sa akin ay ang maputing kisame nitong silid. Mas lalo pa akong nakaramdam ng lamig. Kinapa-kapa ko ang kaliwang banda ng higaan kong may katabi pa ba ako.

Tanong ko pero hindi sya sumagot kaya umupo nalang ako sa sahig at tinitigan ang mukha nya. "Etsura bayan? Ang pangit!" Tinitigan ko ulit yong mukha nya at napailing. Ang pangit niya talaga! "Malamig kase dito sa sahig." Bigla syang nagsalita pero naka pikit parin ang mga mata nito. Malamig tapos pinag papawisan sya? Nako wala na, pati utak nya siguro nanlamig.

ATTICUS POV. MALAMIG NA ARAW ang bumalot sa akin nang ibaba ko ang bintana ng sasakyan. Dampi ng malamig na hangin ang yumakap sa aking balat, parang saglit na pahinga mula sa bigat ng realidad. Minamaneho ni Sir G ang SUV papunta sa ice rink, at parang gumagaan ang puso ko. Sa ilang sandali, maaari kong ipaniwalang normal pa rin ang buhay ko.

“Mahal kita!” Ang malalim at tahimik na mga mata ni Jay ay namula sa galit at sakit. Ang malamig niyang mga luha ay nahaluan ng pulang dugo, sa sobrang pula ay lubos itong nakasisindak. “Ipaghihiganti kita!” Kinaumagahan, isang sinag ng araw ang kumalat sa sahig mula sa bintana. Ang bintana ay sumayaw at maraming naghahalong liwanag ang naiwan sa sahig.

"Malamig, huwag kang uminom ng malamig na inumin. Iinitin ko na lang para sa'yo." "Okay lang, kaya ko namang uminom ng malamig." pagmamaktol niya. "Huwag na. Hindi maganda ang tiyan mo, at malamig na ang katawan mo..." paalala nito sa kanya. "Sanay na ako sa malamig, sa kulungan pa lang, ganyan na ang iniinom namin," aniya habang bahagyang tumatawa, sinadyang titigan ang mga mata nito.

"Anika, hindi ko siya maaaring isalba. Wala akong kinalaman sa kanya" "Tanging ang may pakinabang lang ba sayo ang mahalaga?Wala ka ba talagang kahit na kunting awa sa puso mo. Napakalamig mo, isa ka ba talagang taong walang puso at walang kaluluwa?" Ang apat na salitang " malamig at walang awa" ay umakyat mula ulo at dumaloy sa dugo at at tumagos sa kaibuturan ni Lyndon. Lahat ng mga

YIEL AMARO Malalim na ang gabi at ramdam na ramdam ko ang lamig ng simoy ng hangin na siyang humahapyas sa aking balat. Mabigat akong napabuntung hininga kasabay ng pag-angat tingin sa kalangitan. Nagniningning, nagkikislapan ang mga bituin sa langit, tila buhay na buhay ang mga ito. Samantalang ang mga mata ko na siyang nakapukaw sa kawalan ay punong-puno ng kalungkutan, poot at hinanakit. Saksi ang buwan at mga bituin sa langit kung gaano kawalang buhay ang aking mga mata.

Chapter 75 DALAWANG lalaki ang may dalang dalawang malalaking balde ng malamig na tubig at ibinuhos iyon sa dalawang babaeng nakahiga sa sahig na nakapikit ang mga mata. Sa pagkahilo, naramdaman ni Camila ang matinding lamig. Idinilat niya ang kanyang mga mata, ngunit ang malamig na tubig ay dumaloy papasok dito. Gusto niyang ikuskos ang kanyang mga mata, ngunit napagtanto niyang hindi niya magalaw ang kanyang katawan dahil nakatali ang mga kamay.

Hangover. "Ayoko. Malamig ang tubig," ingos nito na napasulyap sa labas ng bintana. Makulimlim nga ang panahon at tila uulan mamayang hapon. Napabusangot ako. "Gusto ko ngang maligo. Ang bigat ng ulo ko e," reklamo ko na napasandal sa balikat nito.

Kabanata 27 Halik Pigil ko ang hininga habang hatak-hatak niya. Ang malamig na ihip ng hangin ay mas lalo lamang lumalala. Mainit ang kanyang palad pero lamig ang dalang hatid sa pusong nangungulila. Oo, galit ako, pero nagagalit lang naman ako dahil kahit hindi ko gusto ang paninibugho, hindi ko mapigilan ito!