Saint Padre Pio Quotes Novels & Stories

Padre Oriel said, lighting up the candle near the altar. Siya ang paring kumupkop sa akin. I want to thank him a million times for saving my life—several times as how often I recite, recall and reflect on those letters and definitions of the words in the dictionary; sa ilang taon na tumitingin sa labas ng aming bintana.

Tipid akong napangiti sa kaniya. "Some people thought Catholics praise their saints because they can heal them, and it gives miracles," sabi niya na ikinailing ko. Wrong. It is not what it means. "No. They are wrong. I just want to make it clear. Hindi ang imahe o rebulto ang nagpapagaling sa mga taong humihiling ng kagalingan sa kanilang karamdaman at hindi rin sila ang nagtutupad ng mga hiling. Pananampalataya nila kay Jesus ang gumawa nito. Hindi mga santo kundi pananampalataya," sagot ko sa kaniya at pagkatapos ay tumingin ulit ako sa cross.

sabi nito sa kaniya. Wala na rin nagawa pa si Gabriel, kundi ang tumahimik na lamang kung kaya’t ipinikit na lamang niya ang kaniyang mga mata. Ngunit, natigil siya mula sa pagpikit dahil sa mensaheng sinabi ni Father. Mensahe iyon tungkol sa buhay. “You serve the Lord with gladness, tirelessly, faithfully and with great compassion for his flocks. Now, as the day dawns on the next chapter of your life, may God will continue to richly bless you and watch all of you,” the priest smiling said.

Gusto kong umiyak, magwala, at magsisigaw, subalit walang mangayayari kahit pa anong gawin ko. “Hindi ko alam na aabot ka sa ganito, Claudia. Naiintindihan ko kung gaano mo kamahal ang ‘yong imahe bilang perpektong estudyante. Pero sana inisip mo muna kung ano ang kinahihinatnan ng gagawin mo,” sermon ni Pietro na hindi inihiwalay ang titig sa akin. Nanunubig ang aking mata sa kan’yang sinabi. Kaya hindi ko napigilan na umiyak sa kan’yang harapan. Tumulo ng sunod-sunod ang aking luha.

" Ako ba'y papatayin mo na? " Bahagyang natawa ang nurse na nag aalaga sa kaniya. " Sir Pio, apat na tableta po ang lagi niyong iniinom sa umaga at gabi. Para po ito sa hingal, sa puso at--" " Ikaw hindi ka mabiro, hija. Hindi mo nalang sinakyan ang joke ko. Masyado kang seryoso, " ani Lolo Pio saka kinuha ang isang baso ng tubig. " Isa pa, hindi pa nga pala ako maaaring lumisan sa mundong ito hanggat hindi pa nahahanap ng aking apo ang totoong kaligayahan sa buhay. Kaya siguro hindi pa ako masundo ng asawa ko dahil may misyon pa akong kailangan tuparin dito."

wika naman ni Marciano na may mabungisngis na ngiti sa padre. “Isang dakilang gawain ang ginawa ninyo, Marciano, higit na natulungan ninyo ang mamamayan ng Santa Barbara,” anya ni Padre Paterno nang tumambad ito sa kulungang kinaroroonan namin. “Isang dakilang gawain sa ngalan ng Diyos Ama at sa bayan ang ginawa ninyo. Ang mga dakilang taong kagaya ninyo ay dapat gatimpalaan,” dagdag pa niya sa mga lalaki.

Hindi ako bumaba, tulala ako, at nanatiling nakaupo sa hagdanan. "May Christ support us all day long, till the shadows lengthen, and the evening comes, and the busy world is hushed, and the fever of life is over and our work is done. Then in His mercy may He give us a safe lodging, a holy rest, and peace at the last," huling sermon ni Padre Portifico. Nilamukos ang puso ko sa tunog ng iyak ni Papa. Punong-puno ng sakit, puno ng pagsamo.

"Sasabihan ko nalang kayo." "I d-don't know what to say to you anymore." "Okay lang, Venice. Sobrang laki na ng naitulong nyo sa akin and I'm very thankful for that." Sabi ko. Bahagya akong natawa nung hinila nya ako at niyakap ng mahigpit. "Punta tayo kay Padre Pio."

Parang isang estatwa lang siyang nakatayo doon na walang buhay pero may kakaibang kagandahan na nakakaakit. Pagkarating ko sa dulo ng pasilyo ay inalalayan ako ng isang matandang lalaki na si Padre Francisco para tumayo tabi ni Maximilian. Hindi ako makatingin sa kanya dahil sa takot pero naramdaman ko ang matitinding tingin niya sa akin. “You are late” boses niya na malamig at makapal ang boses ang narinig ko. Hindi ako makapagsalita kaya naman tumango na lang ako at yumuko ng kaunti bilang paghingi ng paumanhin.

Napabitaw siya sa'kin. "Kailangan mo nang magpahinga." Pagbabago niya ng usapan. "Sa'ting dalawa, sino ba talaga ang umiiwas?" "Wala 'yon. Nagkaimpeksyon lang ako." Sagot niya. Nagkaimpeksyon ka lang? Bakit kailangan mo pang iwasan ang tanong kanina? "Sabi ni Padre sa'kin, hindi ka mamamatay sa isang simpleng tama lang ng baril." Sabi ko.