Sans Drawing Novels & Stories

'' sige Andria . Madami muna silang diskasyon tungkol sa siz, texture,and madami pang pinaliwanag ni Chandria sa kanya tungkol sa paggawa ng design. Pinagsketch muna niya si Faith para makita kung may kakayahan ito sa pag drawing . Dahil ayon sa kanya kahit mahilig ka sa fashion at gumawa ng mga damit kung hindi aayon ang imagination mo sa isang papel mahihirapan ka . Alam niyang may mga taong kahit walang alam sa sketching or drawing kung tawagin ay marunong magtahi pero hindi lahat nakakagawa ng maayos na design. Kaya mas maganda simulan sa papel bago gawing actual ang design na umiikot sa isipan . Pinapanood niya si Faith habang abala ito sa pagdadrawing .Natuwa siya dahil parang bihasa i

Pero maingat na tinignan ko pa rin iyon. Hindi tao ang sketches kundi mga tanawin. Mukhang lapis lang ang ginamit na pangguhit dito. Ang isang pahina ay may sign pa ng nag-drawing pero hindi ko mabasa. Napangiti ako dahil kahit kupas na ang guhit ay makikita ko pa rin na maganda ang ito. Kung sana ay hindi nabura ang ibang parte ay baka mas maganda pa ang mga ito.

Ruby continue. "Anyway, good news, because the famous Endi gives the right of her viral drawing milk-tea dress to D.L. So, D.L will be the one who is authorized to produce the dress in the future. Kaya ngayon, we need to make the drawing into reality."

Nakaramdam na ako ng matinding hiya. "A human skeleton. What kind of sketch is this?" Lalo namang lumakas ang mga tawanan. "Even maybe in grade school it doesn't pass. Wala man lang mukha." Hindi nga ako marunong mag-drawing kaya walang mukha, kung may mukha iyan baka mas lalong hindi mo ikatuwa. Saka teka, pakialam ba niya sa drawing ko? Isip-isip ko.

Unti-unting napaawang ang labi ko. Did... I... just... drew... our encounter this week mindlessly? Lumapit ako sa sketchpad at tinitigan iyon nang mas mabuti. It's a drawing of two people, one guy and a girl, passing by each other in a football field. Magaan ang bawat stroke ng linya. It looks somewhat vintage. Malabo nang kaunti at hindi makapal ang shading. Sakto lang para magbigyan ito ng buhay.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

It was not written but it was drawn. Inangat ko iyon at binusising tiningnan. I was amazed at what I am seeing. It's a sketches. Mga damit iyon at hindi ako magsisinungaling, magaganda ang mga design niya. "Ano ang ginagawa mo sa mga drawing ko?"

Tumawa sila at kumain lang, nang makapasok sa loob ay natigilan ako ng makita ko si Eros na tinitignan ang sketch pad ko. “Are clothes and designs the only things you could draw?” Lumunok ako sa tanong niya at umiling bilang sagot. “Nope.” “I can draw anything, bukod sa facial features ng mukha ng tao.” Napatango tango siya at wala pa man ay natigilan ako ng lumapit siya sa akin, inabot ko ang spoon sa kaniya habang nakatitig ako sa kaniya. “Sketch me a suit or things that I could wear, you will decide for me. I’ll buy it.” Napalunok ako at natawa.

Miro laughed so hard he almost fell from his chair. I pressed my lips together para hindi ako matawa. Caelan looked like he wanted to walk into traffic. “Homework,” he told Nica. “Draw mo muna ako ng cat.” “No.” “Please.” “No.” She stared at him with big eyes. Caelan lasted three seconds. “Fine.” He grabbed a receipt, flipped it over, and drew a tiny cat in less than ten seconds. Nica gasped like he just performed actual magic. Honestly? Same.

May drawing ng school. May drawing ni Sophia. At sa bawat drawing… May isang lalaking walang mukha. “Who’s this?” tanong niya. Ngumiti si Lily. “Ikaw.” “Bakit walang face?” “Kasi hindi ko pa alam ang mukha mo noon.” Parang may kumurot sa puso ni Adrian. Tahimik niyang isinara ang notebook. “Every birthday ko po…” “…nagdo-drawing ako ng Daddy.”