Sans Drawing Novels & Stories

Napatawa siya. "You really like saying that." "Because it's true. You married me, my Rixy. " Napatingin si Grant sa sketchbook. His eyes widened. "Wow." "What?" "Did you make this?" "Obviously." "Rixy..." Kinuha niya ang sketchbook at pinagmasdan ang drawing. "This is beautiful." "It's just a draft." "It's art." She smiled faintly. "You always exaggerate." "I'm serious."

Liptint lang sa'kin okay na. Ipinatong ko ang sling bag sa desk ko at kinuha ang sketchpad ko. Nandoon lahat ng designs na ginuhit ko. I draw designs even if they are not part of our project; it has become my hobby. And in the future, I will sew them all for a fashion show.

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

Doon nakapatong yung sketchpad na dinala niya sa therapy session niya last week. Nagbukas siya sa blank page. Pero ang lumabas sa kamay niya ay hindi random strokes. Hindi furniture sketch. Hindi abstract. Kundi isang silhouette. Babaeng nakatalikod. Pero nakayuko. Parang mabigat ang mundo sa balikat. At kahit hindi niya lagyan ng pangalan… alam niyang si Mia iyon. Tinigil niya ang pag-drawing, staring at the sketch habang kumikirot ang puso niya.

Rea. Sinimulan niyang sukatin ang katawan ko. Inilabas niya naman ang isang sketchbook na naglalaman ng naiisip niyang disenyo. Hindi ko mapigilang mamangha sa ganda ng drawing niya, masasabi kong napaka-professional talaga nito.

May hawak siyang lumang notebook—sketchpad ito ni Callyx mula pa noong apat na taon siya. Binuklat niya ito. Karamihan ay drawing lang ng mga ulap, puso, at superhero. Pero sa isang pahina, may drawing ng isang lalaking nakaupo sa couch. Katabi ang isang batang lalaking may hawak na toy car. Hindi niya maalala kung kailan ito iginuhit ng anak. Pero ang caption sa ilalim ng crayon drawing ay—“I dream of him.”

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

Mahaba niyang paliwanag sa nagmamadaling si Dana. Higit sa lahat, may confidentiality ang mga technical drawings na hindi basta-basta ibinibigay kahit siya pa ay Chief Lawyer ng kompanya.

"Isang picture lang ba ang kailangan mo? Sapat na ba 'yun?" Isang mahinang tawa ang umalingawngaw sa break room. Sabi ni Nate, kung isang larawan lang daw ay baka kulang, mas mabuti kung may iba't ibang poses pa. At lalong-lalo na, ang pose sa drawing na ginagawa ni Pia ngayon ay isang lalaking nakaluhod habang naka-formal attire. Kung maaari, mas maganda kung 1:1 replica ang porma nito.

Gusto nilang makita ang iba ko pang gawa para sa isang darating na summer collection. Mabilis kong kinuha ang sketchpad ko, kumuha ng charcoal pencil, at nagsimulang gumuhit sa ilalim ng malamlam na liwanag ng bumbilya. Sa bawat hagod ng lapis sa papel, unt-unting nawawala ang pagod ko. Ito ang tunay kong mundo. Walang business targets, walang mga magulang na kailangang i-please, at walang mga lalaking nag-aaway sa harap ko.