Sans Drawing Novels & Stories

Napabuntong-hininga ako at walang ganang naupo sa sofa. Nag-talumbaba ako habang nakatingin sa kawalan. Ano bang gagawin ko dito buong araw? Nakakabored. Wala akong kausap. Wala akong ginagawa. Maya-maya, bigla akong napaisip. Napaupo ako nang maayos. Pwede akong mag-drawing! Matagal na rin simula nang huli akong gumamit ng sketchpad.

Biglang kumilos ang sanggol sa loob ng kanyang sinapupunan, kaya napahawak siya sa kanyang tiyan. Unti-unti siyang lumapit sa mesa at naupo. Pagkatapos ay ibinaba niya ang tingin sa hanay ng mga drawer sa ibaba nito. Dahan-dahan niyang binuksan ang unang drawer. Naroon ang iba’t iba niyang design drafts. Mayroon ding ilang sketch ni Travis na iginuhit niya noon kapag wala siyang magawa.

kwento ko pa. “Can I see his drawings?” tanong niya, kaya napalunok ako at alanganin na tumawa. “Sasabihan ko po siya, medyo madamot po kasi,” pag-amin ko. “Every author doesn’t want to show their plots. I understand,” sabi niya. Napangiti ako at tinitigan ang side ng mukha niya; ang gwapo niya talaga, parang sculpted.

Ginawa niyang unan ang kanyang mga kamay at nakatingin lang siya ngayon sa dingding. Nang hindi na nakatiis ay tumayo siya at pumunta sa working table niya at kumuha ng papel at lapis. Ngayon nakangiti niyang dino-drawing ang isang mukha na nakatatak sa kanyang isipan. ****************

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

Talagang makatotohanan na parang nasa loob ka na din ng bahay at naiimagine mo na ang itsura pag-naisalpak na. Problema ko ngayon kung paano ko 'to sisimulan at kung ano ang una kong gagawin. Halos lahat ng drawing ay napaka-hirap iguhit. Bakit ba ganito ang mga pinapagawa ni Fiandro na parang pang-professional na ang level na ibinibigay sakin?

Sobrang abstract ng pagkakaguhit—malabo pero kapansin-pansin ang imahe ng isang matanda na may akay-akay na tatlong maliliit na bata habang nakatalikod. Hindi ito galing sa internet. Mukha itong drawing ng isang maliit na bata. Bahagyang dinaluyong ng kakaibang kaba ang dibdib ni Jaxon habang pinalalaki ang litrato sa screen. Nanliit ang kanyang mga mata, puno ng selos at matinding pagdududa ang kanyang boses nang bumulong siya sa tila bakanteng silid.

Nakita kong nagbaba siya ng juice sa center table at nagsalin sa mga baso. Humarap ako ulit sa mga drawings na nasa harap ko. It was a line drawing of hands, women, flowers and other things that can be seen on a daily basis. The drawings are made up of a single line. 'Yung isang linyang iginuhit ay parang hindi hinayaan ng artist na itaas ang pangguhit na ginamit sa papel. Sa sulok ng mga naka-frame na drawing ay pangalan ni Zyle at pirma.

Imposible naman. Hindi naman siguro siya iyon. Di ba? Ngunit habang tinitingnan niya ang drawing ay lalo siyang naaaliw. May kung anong nakakagaan ng pakiramdam dito. Walang komplikasyon. Walang agenda. Walang halong pagpapanggap. Isa lamang itong simpleng drawing mula sa isang bata. At marahil iyon ang dahilan kung bakit hindi niya maalis ang tingin dito.

All the pain and burden in her heart were gone. “I’m going to paint now…” usal ni Drew habang pinapahid nito ang pintura sa kanyang likuran. Kasabay niyon ang paglandas ng labi nito sa kanyang tainga habang ramdam niya ang malagkit na palad nito na humahaplos sa kanyang tagiliran. “This is messy, Drew…” bulong ni Lily. “But you like it…”