Novel & Cerita Scared Drawing

Tanong niya na pilit na nagpakanormal kahit na katakot-takot ang pagkabog ng kanyang dibdib. "I doubt anyone would dare to ride the elevator with me. They're terrified of me; they bow their heads and cower just at the sight of me, their tails tucked between their legs. I can sense their fear in my presence." He said with a serious tone, "Unlike you, you're the only one who's had the courage to ride the elevator with me. You're the only one bold enough to stare back at me now, without a hint of fear in your eyes. You're the only one who doesn't tremble at my gaze."

sabay nilang sabi, drawing ng dalawang maliit na pigura habang magkahawak kamay. They giggled, stepping back to admire their masterpiece. Perpekto sa paningin nila ang family picture nila. Sila yata ang pinakamagaling mag-drawing sa school at madalas na madaming stars na nakukuha. Kaya proud na proud sila sa kanilang art work. Hindi nila napansin na may papalapit na mga yabag. Maya-maya pa, mabilis na tunog ng sapatos ang narinig sa labas ng silid.

Parang pati ang araw ay takot pumasok. Sa loob ng silid ng kanyang mga magulang, tahimik na nakaupo si Ayesha sa gilid ng pintuan. Dala-dala niya ang isang larawang iginuhit niya noong gabi bago ang libing. Isa iyong drawing nilang apat—si Mommy, si Daddy, siya, at si Anjo na nakangiti, may bitbit pang lobo. Isang paalala na minsan, sila ay buo.

Nahimigan ko ang kaunting ngarag at garalgal sa boses niya dahilan para salpukin ako ng ibayong kaba at takot. Halos matumba ako sa biglang pagsikip ng dibdib ko at sa biglang pagdilim ng paligid ko. Nanginginig ang mga tuhod ko at mukhang malapit na silang bumigay. And even if he’s on the other line, I felt his raw fear and I could actually slice it with a knife. With Kieran’s apprehension, I knew then that we’re dealing with something terrifying. Someone evil and dangerous because I know that they are not your ordinary criminals for they are professionals in this kind of field, especially that they managed to scare the hell out of Kieran.

At halos maibato ko sa kaniya ang sketchpad ko ng sabihin niya iyon. I looked away in fear and embarrassment. Hindi ba siya pwedeng iguhit? Suminghap ako sa takot na namumuo sa aking dibdib. Look, what you have done. Mabuti na lamang ay tapos na ang pag-i-sketch ko. The only things I need is to detail some parts. I hid my face on my sketch and I heard him clicked his tongue. Sumandal ako sa bintana ng sasakyan habang nakapatong ang sketchpad sa mukha ko.

Bakas sa mukha nito ang matinding takot at trauma. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko siya binigla. Naupo ako sa sahig, ilang dipa ang layo sa kaniya, at kumuha ng isang piraso ng drawing pad at makukulay na krayola mula sa bag ko.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas: Ang guilt. Ang regret. Ang fear ng completely losing Mia. Ang longing to be chosen again. Ang hope… kahit maliit. His strokes were messy at first. Pero habang tumatagal, nagiging firm, nagiging focused, nagiging totoo. He wasn’t drawing for work. He wasn’t drawing for the gallery. He wasn’t drawing to impress anyone. He was drawing to breathe. And before he realized it… He drew Mia.

Sa inis, kinuha niya ang lapis at sinimulang iguhit si Eldreed sa paraan ng kanyang malikot na imahinasyon. May malaking tiyan, bilugang mukha, manipis na buhok, at mga maliit na matang parang monggo na kumikislap sa kakaibang liwanag. Mabilis niyang natapos ang drawing at sinulat ang malalaking salitang "Eldreed" sa ilalim. Masaya niyang itinabi ang lapis, pakiramdam niya'y natupad ang kanyang paghihiganti.

"I threatened him and I'm also trying not to shout at him. My voice was normal and threatening. Hindi ko siya tinignan, kumain nalang ako at kinuha ang phone ko sa gilid. Tatawagan ko na sana si Mommy ng makita kong tumayo si Chase at humarap sa akin. Is he scared? I don't know but I can see it all over his face that his anxious. "Are you okay? Your sweating bullets."I looked up to him and handing a clean tissue. Kinuha niya ang tissue at pinahid sa noo niya. Hinawakan niya ang nape niya at hindi makatingin sa akin. Hindi ko alam kong anong nangyayari sa kanya. Why the hell is he scared? Tinatakot niya na ako. "Chase? Something wrong?" He shakes his head."Nothing. Are you really serious abou