Scared Drawing Novels & Stories

I started panicking because of my situation. Suddenly i heard a sound. Crying sound from a young girl shouting for help. “M-mommy! Im scared.“ saad ng batang babaeng na nagmula sa dilim. 'di ko maaninag kung nasaan ito dahil sa dilim na bumabalot sa lugar. Shock and feeling of scared cover my whole body dahil sa isang malakas na putok ng baril. My sweat started to drip to my face. I started to panick more because of scared i feel. Where i am? Please help me—i thought.

Kahit ako, hindi ko maikakaila ang bahagyang panginginig ng aking mga kamay. “Mommy… I’m scared,” mahinang bulong ni Jairee habang mahigpit na kumapit sa laylayan ng aking damit. Kita sa kanyang mukha ang takot mga matang halos maluha na. “Don’t be scared, baby. Mommy is here beside you,” mahina kong sagot habang hinahaplos ang buhok niya. “Just close your eyes and hold my hand, okay?”

Bagaman malalaki ang ulo ng mga tao sa drawing at hindi pantay ang mga kamay at paa, lahat sila ay may nakaguhit na malaking ngiti sa mukha. Habang tumatagal, nagiging makulay ang mga drawing. May mga background na ng playground sa kanilang school, mga hayop sa zoo, at ang paboritong aquarium ni Clara. Hindi ito basta-basta papel na ginuhitan lamang gamit ang mga krayola. Ito ang pinakamalinaw at pinakamasakit na ebidensya kung paano lumaki ang isang bata sa ilalim ng pagmamahal at kalinga ng isang ina. Isang buhay na dahan-dahang yumayabong sa gitna ng katahimikan at saya, malayo sa karangyaan ngunit puno ng emosyon.

“I swear… kahit anong mangyari, babalik at babalik ‘to sa’yo.” Sandali siyang natahimik, tapos— Tumawa siya parang baliw, parang wala na siyang pakialam sa kahit ano. “I am not scared of you,” sabi niya, diretso, walang bahid ng takot. “Even if you become a ghost, Audrey… I still won’t be scared.” Napahigpit ang kamao ko. “Hell?” dagdag niya, bahagyang tumatawa pa rin. “Satan? Please. I’m not even scared of them.”

"I drew all of us!" Tinanggap iyon ni Graziel at agad siyang napangiti nang makita niya ang sinasabi nitong ginuhit nito. Simple lang naman ang drawing ni Junie, kasi nga bata. Pati ang drawing nito ay simpleng crayola drawing lang. May tatlong malalaking stick figure lang na magkakahawak-kamay. Agad siyang napangiti. May isa pang maliit na pigura sa tabi ng isang kuneho.

The drawing. Drawing iyon ni Brix. Marahil ay naipasok niya iyon sa briefcase ko nang hindi ko namamalayan. Kinuha ko ang papel. Gusot na nang kaunti ang mga gilid nito. At gaya ng inaasahan, hindi naman kagandahan ang pagkakaguhit. I studied the drawing in silence. The figures were nothing more than stick people and crooked lines, the kind of artwork only a child could proudly create, yet I recognized everyone instantly.

At halos maibato ko sa kaniya ang sketchpad ko ng sabihin niya iyon. I looked away in fear and embarrassment. Hindi ba siya pwedeng iguhit? Suminghap ako sa takot na namumuo sa aking dibdib. Look, what you have done. Mabuti na lamang ay tapos na ang pag-i-sketch ko. The only things I need is to detail some parts. I hid my face on my sketch and I heard him clicked his tongue. Sumandal ako sa bintana ng sasakyan habang nakapatong ang sketchpad sa mukha ko.

Bakas sa mukha nito ang matinding takot at trauma. Dahan-dahan akong lumapit sa kaniya. Hindi ko siya binigla. Naupo ako sa sahig, ilang dipa ang layo sa kaniya, at kumuha ng isang piraso ng drawing pad at makukulay na krayola mula sa bag ko.

Sa loob nito ay isang drawing. Ipinakita ng drawing ang isang matangkad na lalaki at maliit na babae, malinaw na sila ito ni Lillian. Talagang pambata ang drawing ni Lillian; ang hugis ng mga tao ay halatang guhit ng isang bata at pati ang mga kulay ay hindi gaanong maayos.

At doon bumuhos ang lahat ng pinipigilan niyang ilabas: Ang guilt. Ang regret. Ang fear ng completely losing Mia. Ang longing to be chosen again. Ang hope… kahit maliit. His strokes were messy at first. Pero habang tumatagal, nagiging firm, nagiging focused, nagiging totoo. He wasn’t drawing for work. He wasn’t drawing for the gallery. He wasn’t drawing to impress anyone. He was drawing to breathe. And before he realized it… He drew Mia.