Scared Drawing Novels & Stories

I waved our hands up in the sky and screamed on the top of my lungs. Nilingon ko si Drazz at agad na natawa sa itsura nya. This guy haven't even moved ever since it started. Pfft. Automatically, I faced his body in front of mine and looked directly into his eyes. Who would have thought that this man had a fear of heights? Tinitigan ko sya sa mga mata. "You don't need to be afraid, Drazz. I'm just right here, just right here..." XOXO

“Oui, Mommy! I drew something for you!” Tiningnan ni Carol ang hawak nitong papel—isang masayang pamilya, may isang babae, isang maliit na bata, at isang lalaking may matipunong katawan, pero ang mukha ay mukhang hindi nito nalagyan ng detalye. Napahigpit ang hawak ni Carol sa papel, ngunit pinilit niyang ngumiti. Alam niya kung sino ang lalaki sa drawing, ngunit hindi siya nagpaepekto.

I frowned. "Now I know what scares you," he giggled. "Sige lang, Lev. Make fun of me. Kapag ako nakaganti, huwag kang umiyak," irap ko. "Nakakatakot ka naman. Hoy! Huwag ka nammag masyadong seryoso diyan. Quiet people are always the scariest. What more if ikaw yun." "Nakakatakot pala ha," I paused as I spotted a horror house. "Horror house tayo. The last one that screams, wins."

Si Ashton ang gusto nito. "Mama!" Napakurap siya nang marinig ang boses ng anak. Nasa sala ito habang nagkukulay. Agad siyang ngumiti. "Yes, baby?" "Tingnan mo!" Masayang ipinakita ni Ashton ang drawing nito. Tatlong stick figures. Isang babae. Isang lalaki. At isang maliit na bata sa gitna. Unti-unting lumambot ang ekspresyon ni Astrid.

Mga simpleng drawing ng isang bata. Mga dinosaur. Mga kotse. Mga superheroes. Bahagyang napangiti si Daveron. Ngunit habang isa-isang binubuklat ang mga pahina ay may kakaiba siyang napansin. Sa halos lahat ng drawing ay may isang babaeng may mahabang buhok. Nakangiti at may nakasulat na, Mommy. Napahinto siya. Hindi niya alam kung bakit. Ngunit pamilyar ang mukha ng babaeng iginuhit.

Nag-drawing ako ng maliit na flower. “Daddy, ikaw naman!” Si Terrance naman, nag-drawing ng puno. Malaki. Nakasilong yung flower. Napansin ko ‘yon. At hindi ko alam kung maiinis ako… o tatawa. “Me!” sigaw ni Sevi. Nag-drawing siya ng maliit na stick figure. Tapos tinuro niya. “This is me!” Napangiti ako. “Cute.”

mabilis pa sa alas kwatrong sabi niya. "susunod din pala eh gusto pang tinatakot..."-_-; "tssssk!!!" "hoi saan ka pupunta??" "eh di sa cr isusukat tong pasalubong mo sa akin na ang drawing eh pangit na ibon!!"sabay talikod at punta ng cr..halos mabingi pa ko sa lakas ng pagsara nya na to.. "hindi naman pangit na ibon tawag dito eh angry bird..."-_-;

Para akong nanonood ng horror movie noong bata. Parang nakita ko si Pennywise sa imburnal o narinig ang tawa ni Jigsaw. Ang nakakatakot na tunog ay nagpanginig sa mga tao. Hindi ang kanyang mga kalaban ang kinatatakutan ni Tomas, kundi ang kapangitan sa puso ng mga tao. Anong uri ng mga benepisyo ang nilalayon ng Art Trading Corporation sa pamamagitan ng paggawa ng gayong walang konsensyang gawa?

Pag-upo ko, may papel na tumama sa bag ko. Crushed paper. Binuksan ko. Isang drawing. Ako—pero chibi style. Nakaluhod. Umiiyak. Habang may speech bubble: “Please Ryan, choose me huuhuuhu” Another chibi—si Sophie—nakangiti, pretty, perfect. At may isa pang Ryan, clinging to her. I felt my throat tighten. My hands shook so hard na halos di ko na mabasa yung drawing.

“Puwede iyan. Counted ka do’n dahil pinanganak kang may talisman sa katawan.” Tumayo ako at sinalubong ang malakas na hangin sa kagubatang ito. “So, what will I do? Help you with your paperworks, or in handling stubborn students? Spill it.” Nope, it’s a bigger task... “No, it’s a more complicated task.” ..because this guy, is surely a member of FEAR.