Scarred Quotes นิยาย & เรื่องราว

Puno ng poot na usal niya habang nakapikit. Nabigla siya nang bigla ito'ng tumabi sa kaniya ng higa saka yumakap sa kanyang Bewang na ikina alerto niya.. "Would you tell me How can I erased that's scars," aniya at naramdaman pa niya ang mainit nitong hininga sa kanyang leeg. ipinulupot niya ang mga braso sa bewang niya na parang humihingi ng tawad sa kanya.

I haven't ruined anyone's life. "I don't understand, Madam," naguguluhan kong sabi. Tumawa nang pagak si Barbara. "You've taken everything! My leg, my future! Ever since that day, the color I'm seeing is red. Just like the fire flaming on my soul. You painted me red and I can't do anything to get rid of it. The stain remains like a scar on my skin. I suffered for a couple of years which is because of you!" puno ng pagsuklam na sabi nito.

Sa kanila ko ibinuntong ang galit ko sa sarili at kay Kael. "Scarlet..." Mabilis ko siyang inilayo sa lahat. Hinubad ko rin ang coat para ipangtakip sa katawan. Nanginginig ang katawan ko dahil sa galit at tuluyan akong nanghinan nang makita ang dugo sa mukha niya. "Damn, baby, I'm sorry." A tear fell in my cheeks. I may not be able to turn back the time but I still have the power to stop Kael. Kaya bahala na! Gusto ko nang mailayo si Scarlet dito. Baka kung ano pa ang gawin nila sa kanya.

“So, you’re still afraid to open your heart with someone.” “Wala akong plano, pagmamahal? Yan ang sisira ng buhay mo.” seryosong wika ni Scarlett. Napatango si Zion bilang pagsang-ayon sa sinabi ni Scarlett. Yeah, she’s right, love can destroy you, love can kill you painfully. “I’m happy that you’re strong enough to continue your life kahit na masyado ng mahirap.”

Humigpit ang pagkakakapit ko sa railing at malalim na napabuntong-hininga. Ayaw ko man pero ang mga salita ni William… ang mga salita niya au tumatak talaga hindi lang sa isip ko kundi sa buo kong pagkatao. It will surely leave a scar. A scar that is not easy to erase. Grabeng pagkapahiya ang naramdaman ko kanina. Kahit nga ngayon na mag-isa na lang ako ay ramdam na ramdam ko pa rin ang pagkapahiyang naramdaman ko dahil sa pag-e-eskandalo niya, dahil sa mga masasakit na salitang ibinato niya sa mukha ko at dahil sa pananampal niya.

sa seryosong tono na saad to kay Scarlet dahil hindi na mabuti itong ginagawa niya. Bukod sa nasa pampubliko kaming lugar ay may kaakibat na takot ang nanalaytay sa aking puso at isipan. May trauma na ako sa lahat ng trahedya at sakunang nangyari sa buhay ko mula bata pa ako at hanggang sa tumanda ay hindi na ako tinantanan ng masasakit na karanasan. “Konti na lang mommy… malapit na tayo!,” masayang sabi pa ni Scarlet sa akin kaya’t napapalatak na lang ako.

Ang kanyang mga mata ay nagniningning sa tuwa habang nakikita akong ginigipit ng lahat, ngunit mabilis niyang binalot ang kanyang mukha ng isang huwad na emosyon—nagkunwari siyang malawak ang pag-unawa at biktima. "Scarlet… umaasa ako na kung may hindi ka gusto sa akin ay idiretso mo sa mukha ko. Huwag mo namang gamitin ang mga mabababang paraan para sirain ang pangalan ko," malambing at tila naiiyak niyang saad. "Pareho tayong babae, hindi naman kita gustong itulak sa pader o ipahiya… siguro naman ang isang pampublikong paghingi ng tawad sa harap ng lahat ng narito ay karapat-dapat ko namang matanggap, hindi ba?" Ang kapal ng mukha!

Looking back at my happiest memories feels like running fingers over old scars—some smooth and faded, others still raw. I once believed memories were like stars: distant, beautiful, untouchable. But I was wrong. Memories are bullets. Some just whistle past, leaving only echoes of fear. Others pierce clean through you, leaving you bleeding in silence. “Condolence, Anastasia.” “Anastasia, I’m so sorry for your loss.” “I’m sorry, truly.”

"I—I don't deserve you, but God... I want to. I want to spend the rest of my life trying to deserve you." I cried even harder. I could see Ross's vulnerable side clearly now. Kahit ako, kahit ako rin hindi ko alam kung deserve ko ba si Ross pero gusto ko gawin ang lahat para maging deserving para sakanya. I gently touched his wrist. I drew stars on them. "None of your scars can make me love you less. "I glanced at Ross' pulse. Sobrang daming linya na halos hindi ko na mabilang. Every time I saw the scars on his wrist, the ones he tried to hide, I was haunted by the thought of how many times he had been alone. How many times he had fought the demons in his mind, how much more he feared living

aliza smirking told before she leave Fimescar hanging. "What the fuck is going? "Hindi mapigilan matanung ni scar ang kanyang sarili kasabay nun ang walang humpay na takot at kaba ang nararamdaman niya lalona't bumalik sa kanyang alaala ang tungkol sa kanyang kaibigan. Bumuhos ang kanyang luha. "She must fucking insane" Scar muttered. Even she thinks away to get out from the chains pero hindi niya magawa. Namumula na ang wrist niya sa pagpupumulit makawala ang kamay niya sa posas ngunit wala pa din. Tuluyan na siyang sumuko.