Schoolmate Friend Novels & Stories

I mentally rolled my eyes because of it. Someday I will meet you just wait when that time comes.. ----------------------------------------------------------- School I am walking in the hallway together with my best friends we were laughing and chatting until we reach our room. We went inside and saw all our girl classmates in the side corner of our room watching and discussing something. And as a curious one , we went to their side and ask what they're discussing. " Good morning guys! what are you discussing there? " Reniana greet them with a smile. They look at us and greet us back with a smile..

Since we were kindergarten never pa kaming nagkakahiwalay and I'm glad na ngayong high school na kami we're still classmates. "Actually, second period na natin." Natatawang sabi ni Ysa at inirapan kami. This bitch.. "Weh?" "Weh weh ka dyan! Nawi-wiwi ka ba?" Asar talaga to eh. Ysa is one of my friend since elementary pero hindi kami masyadong close compare kay Jean. "Oo, kaya nga nga ka na." Pang-iinis ko sa kaniya. Huh! Kala niya huh.

Until we got off the jeepney, she didn't even bother to look my way. ***** THE NEXT DAY, my friend Cherry introduced me to her best friend name Ace. Naging magkasundo naman kami at ang dating isang kaibigan ko lang ay naging dalawa na. Lagi kaming magkakasama to the point na kaming tatlo na pala ang trending sa school. Pero hindi pa sa babaeng lagi kong nakakasabay sa jeep. Hindi nga ako sigurado kung kilala niya ba ako o hindi. Well, who cares?

Napangiti akong yumakap sa girl bestfriend kong si Lieutenant Angelique Madrigal, pamangkin ng Tita Cathleen ko. "Thanks, Ange, regalo ko?" biro kong ikinangiwi nito. "Eto," saad nito sabay halik sa pisngi ko. Umani tuloy ng hiyawan at tuksuan sa amin ng mga kapwa naming pulis. Tatawa-tawa lang naman ito ng pamulaan ako sa paghalik nito sa akin in public. Sanay naman na kaming naglalambingan ni Ange. Mula pagkabata ay magkasanggang dikit kami kaya nga kahit sa kursong kinuha ko ay ginaya rin nito.

"Answer me." Umangat ang tingin nito at parang maiiyak na ang mga mata. "Pero Mommy he's my friend po kasi eh," sagot nito na halatang pinipigilan ang umiyak sa harapan ko. Huminga ako nqng malalim bago ito sinuotan ng seat belt. "Ang daming students dito sa school na pwede mong maging friend. Just...stay away from him. Can you do it for me?" ani ko at hinawakan ang kamay nito. Hindi ako nito sinagot at umiwas na lang ng tingin. Napahinga ulit ako nang malalim at sinuot ang seat belt ko tsaka pinaandar pa alis ang sasakyan.

Pagkatapos, kumaway ako at naglakad palayo sa kanya. "Can we please be friends now?" Bigla akong natigilan sa paglalakad. Pagkatapos, nilingon ko siya. "Sure," I smiled. It's my first time to have a friend here at school. Higit sa lahat isang lalaki pa. Hindi ko alam kung totoo ba ang lahat ng 'to. Kung panaginip man ito sana hindi na ako magising pa. Masaya na ako kahit na isang kaibigan lang ang meron ako.

6 years ago (2033) Kasama kong naglalakad ang kaibigan ko na si Xiero nang may lumapit sa amin huminto kaming dalawa bigla. "Allen, pwede ka ba namin isama sa isang competition ng school?" bungad ng isa sa schoolmate namin hindi ito pamilyar sa akin dahil hindi ako nagpupunta sa club kung saan ako kailangan.

or someone? These close friends of mine are my high school friends and classmates. They are now in their 4th year in college. Iba-iba ang courses namin at class schedules kaya dito kami sa canteen tumatambay tuwing pareho ang vacant namin, just like now.

Pero wala namang masama sa naging tanong niya, ako lang 'tong nag o-overthink. "Hindi naman sa gano'n. Madalas lang naman ako nakakahanap ng friends sa school kapag related sa activities. Hindi ako sumasama sa outing at diretso ang uwi ko after class. Pero hindi ibig sabihin no'n hindi ko sila naging kaibigan, busy lang din siguro sila sa mga buhay nila at nakakahiyang mag reach out." pagpapaliwanag ko. Hindi ko alam kung nagpupunto ba 'yon ng punto, pero basta 'yon na 'yon. "I see. I'm glad you were able to acquire friends, akala ko you weren't able to have some like as you were before." simpatya niya sa'kin na ikinatawa ko lang ng marahan.

hindi ko maipakitang naiinis ako sa pagtatanong nila at wala namang dahilan para maramdaman ko iyon Sanay naman din kasi sila sa akin na game sa mga kwentuhan at usapang gaya nito. “Eh Ma’am diba nga po, classmates kayo noong school days ninyo. Friends naman kayo kaya sure kami na may alam kayo!” singit naman ni Celine “Well, tama naman kayo na classmates kami pero yung friends, hindi yun totoo kaya hindi ko alam ang status niya!” nakita ko na nalungkot ang mga kausap ko kaya napailing na lang ako sa kanila