Seat Mate Novels & Stories

"Hindi na ako magtataka kung tama ka nga sa hinala mo, sweetheart. Magandang lalaki si Clarence and as you say, he is a lead singer sa sarili nilang banda. He is also a captain on this cruise ship, in other word good catch siya. But again, do you know him that much? Malay mo SEA-MANLOLOKO lang pala siya. I'm not saying na lahat ng seafarers ay manloloko pero karamihan sa kanila ay ganoon.. So if I were you, sis, habang maaga pa at may oras ka pang mag-isip o magnilay-nilay do it para hindi ka masaktan at the end." Mahaba-haba nitong pahayag.

“Kailangan niyang maging walang awa para mapanatili sa pusisyon bilang pinaka mayamang pamilya sa bansa.” ... Hotel parking lot. Pagkapasok sa kotse, hindi matiis ni Catherine na magnakaw ng tingin sa lalaki sa tabi niya habang naglalagayt ng seat belt. Nagmaneho siya ng limited edition na sasakyan ngayon. Ang maangas na high-tech na driver’s seat ay nakabalot sa kanyang matatag na pigura. Inaamin niyang kaakit-akit ito, lalo na kung paano siya magsalita sa engagement ceremony kanina… Kahanga-hanga!

Hinila papunta sa parking lot. May nakita silang kotse. Black. Maserati. Tangina, mayaman 'to. Binuksan ng lalaki ang passenger door. Saka siya iginiya papasok. Saka ito umikot at sumakay sa driver's seat. Habang nagda-drive, hinawakan niya ang kamay ni Selene. Hindi niya inalis. At si Selene, hinayaan niya lamang ito. Kasi wala na siyang pakialam. Kasi gusto niya 'to. Kasi deserve niya 'to.

Ewan ko lang sa kanila. Nang may bagong pumasok at naghanap ng mauupuan, hindi na siya nag atubiling lumingon pa rito ng nakitang may bakante pa malapit sa gitna. I guess, wala pa rin talaga akong magiging seatmate. Mas okay nga eh. ---

Tinigil ni Storm ang kotse sa labas ng Château de Selene. Naglalabas ng isang foldable na wheelchair mula sa likod, binuksan niya ang pinto ng kotse at tinulungan si Jay na umupo sa wheelchair.

Reputation si Ezequiel. Mayamaya pa’y binabagtas na nila ang SLEX. Madilim sa labas, at ang tanging maririnig sa loob ng mamahaling sasakyan ay ang mahinang pag-andar ng makina at ang paghampas ng ulan sa bintana. Mainit at komportable ang heater sa loob.

“Dad, Dad, kalma lang! Kararating lang ni Luther. Hindi pa siya nakaka-adjust sa time zone. Sigurado akong hindi niya sinasadya ito!” Habang nagsasalita, patago siyang sinenyasan si Luther. Tumayo rin si Martha para umawat. Pero si Luther ay tumawa lang, walang kaabog-abog. “Lo naman… uso na ngayon ang motorbike na ganito. At ang buhok ko, uso rin ’to sa Amerika.” Lalo lang niyang pinainit ang ulo ni Sebastian. “Uso? Gusto mo pala ng uso, ha?!” sigaw ni Sebastian, halos manginig sa galit, saka tinangkang kunin kay Cosmo ang pamalo.

Tanong niya ng nasa loob na kami ng magara niyang kotse. "Sa may 7/11 lang." Sagot ko naman habang naglalagay ng seatbelt. Pinaandar na niya ang kotse. Tahimik lang siyang nagdadrive habang ako naman ay nakatitig sa kanya. Ang gwapo din pala niya lalo na kapag malapitan. Si Mason yung tipo ng lalake na pang ideal type ng isang babae. He's gentleman and nice.

Angguardian ay nahilhilong nakatingin lamang sa kanila. Ito ay isang tahimik na gabi sa kalsada nang mapuno ang hangin ang matalim at biglang tunog ng preno ng mga kotse. Nang ang parehong Maserati ni Haydn Soros at Bentley ni Sean Stewart ay napahinto, mayroon lamang limang sentimetro sa pagitan nila.

Pagkapasok ng kotse sa malaking gate, nakita ko ang itim na marble nameplate. Napakalaki, abot-tanaw ang luntiang damuhan. Pumapalibot ang mga malalagong puno sa gilid ng course. Sa di kalayuan, nakakita ako ng maliit na lawa na may fountain sa gitna. "Hindi ko alam na pag-aari ni Sebastian ang lugar na ito," sabi ko. Ipinark ni Leon ang kotse sa VIP area. "Maraming bagay na hindi mo alam."