Novel & Cerita Self-care Captions

boses ko’y nagbibiyak. “Hija,” sabi ni Tita habang hinahawakan ang pisngi ko, “you’re not broken. You’re just bruised. At ang pasa, gumagaling. Pero ikaw, hindi mo kailangang baguhin ang sarili mo para lang mahalin. You just need to heal and love yourself enough to walk away when it’s no longer safe.” Si Thania, ngayon ay tahimik na rin. Pero nakita ko sa kanya ‘yung suporta. Na kahit anong mangyari, may sandalan ako.

Walang ibang caption kundi isang rose at snow lamang. “Pati ang post niya, walang kwenta,” bulong ni Eloise sa kanyang sarili. Saglit pa siyang nag scroll bago magdesisyong magpost din ng picture niya kahapon nang mag ski sila. Mabuti na lang ay mabait si Luca at pumayag itong kunan siya ng litrato habang nasa parehong kamay niya ang snow at malawak ang ngiti niya. Nilagyan niya lamang iyon ng caption na ‘cold and happy.’

itong si gaga, uto uto 'yan siya. "Mag-camping tayo! Doon, pwede mong isigaw lahat ng tinatago mong sakit. Tapos marerelax ka dahil sa ganda ng nature. Malayo sa stress, malayo sa mga taong nakakasakit sa'yo. isang araw lang, ano G?." "Magandang idea 'yan... kaso paano si Baby Bianca?"

Sabi nga nila, self-care isn't selfish. At 31, I was able to open my own wellness spa in Moalboal, Cebu. Uuwi nga ako roon pagkatapos ng kontrata ko para bisitahin iyon. Nag-grand opening iyon na wala ako. Elaine is the general manager at na-recruit din namin ang ilang masahista sa The Sweet Desire. Nagtatampo nga sa akin si Sir Lanchester dahil mga magagaling pa raw ang nakuha ko. Olivia and Vina remained in TSD.

Nanginginig ang mga daliri niya kahit hindi naman malamig ang paligid. Naglabas ng lipstick si Summer, nag-retouch, sabay sulyap sa repleksyon ni Caprice. “Anong nangyayari sa iyo? Ang tahimik mo today. You okay?” “Okay lang,” mahinang sagot ni Caprice. Kumuha siya ng tissue at dahan-dahang pinunasan ang kamay, nakayuko. “Siguro pagod lang.” “Konti na lang,” malumanay na sabi ni Summer. “Umuwi ka na agad mamaya. Magpahinga ka. Don’t push yourself, ha? Everything will be fine.”

“Don’t forget to take care of yourself, okay? You can’t pour from an empty cup.” Napatawa ako nang mahina. Pamilyar na sa akin ang linyang ‘yon; ilang beses na rin niyang sinabi iyon para ipaalala sa akin na unahin din ang sarili. Parang naging mantra na namin. “I know. I’m trying. Pero alam mo na, ang hirap lang minsan. Everything feels so fragile. Parang laging may nakaambang mali.”

“Alam niyo, self-care is not selfish.” Napangiti ako. Ang dami niya ring baon. Isa rin talaga ito kung bakit gustong-gusto siyang pinapanuod ng mga tao. “It’s necessary. Lalo na sa panahon ngayon.” Tahimik ang paligid. Dapat walang maingay kasi masisira ang vlog ni Aliyah. “Ate Bidang, ang ganda ng gawa mo oh!” masayang wika ni Aliyah.

Hindi siya gumawa ng mahabang caption. Isang simpleng larawan lang ang ipinost niya. Isang tasa ng kape. Isang notebook. At isang maikling linya. “Peace is expensive. Kaya piliin mong huwag sayangin sa mga taong ingay lang ang ambag.” Makalipas ang ilang minuto ay nagsimula nang dumami ang likes. May mga empleyado ring nakakita. “Parang may pinapatamaan…”

😊😊😊 Napapablush tuloy ako. ((( Sean POV’s )) When someone do great things. Appreciate it. She put some effort and time to do it. Hindi yung babastusin mo na lang bigla. Don't feel to discourage her. Positive and kind words can empower, encourage, motivate and help move someone towards their goals. Always choose words that can heal not destroy. “You are capable of amazing things.” yun na lamang ang sinabi ko sa asawa na masaya sa kinalabas ng luto niya.

Napahagulgol ako. Umiyak akong parang batang nawalan ng tahanan, yakap ang sarili ko habang nakatitig sa screen na siya ring dahan-dahang pumapatay sa akin. Umaasa pa rin pala ako. Sa kabila ng lahat, umaasa pa rin akong hindi totoo. Ngunit ang bawat litrato, bawat caption, bawat komento ng pagbati ay sabay-sabay na sumigaw ng katotohanang tapos na talaga.