Self-care Captions Novels & Stories

I ask him. “Spending vacation with my future.” I immediately open the I* app ang post the pic using the caption he suggested. Nakita ko siyang nakatingin sa cellphone n’ya at nakangiti. “You really put the caption. You really are an innocent one.” He smiled and put his hand in my cheek.

pagbibigay assurance niya dito. Napabuntong hininga ito ng malalim, “Walang dapat ipag-alala? Kung di ko pa nakita sa social media, hindi ko malalaman na wala ka naman palang totoong sakit?” Naghihinanakit na sabi nito sa kanya. “I’m sorry. Ayoko lang naman kasing mag-isip ka ng kung anu-ano,” sabi niya dito. “OMG!!!” Bulalas ni Catherine nang mapuno ng messages ang I*******m account niya, “Nagtrending iyong caption mo na kasama ako.”

sinabi niya sa sarili niya. Isang edited na litrato ni Daniella ang nagpakita sa screen na exaggerated at mayabang ang ngiti. Kasunod nito, nagsimula ang captions. [Inaalay ko kay Ms. Love at sa bawat isa sa inyo ng isang mapagbigay na regalo para ipagdiwang ang pagbubukas ng YN!]

"No, I mean it. Gusto kong makita kang palaging ganito, Luna—masaya, relaxed, at walang iniisip na problema." Napahinga ako nang malalim habang nakatingin sa kanya. Ang totoo, sobrang grateful ako sa effort niya ngayong araw. Matagal ko nang hindi nararanasan ang ganitong klaseng self-care. Hindi ko na maalala kung kailan ako huling nagbigay ng oras para sa sarili ko. Pagkapasok namin sa kotse, sinarado niya ang pinto at lumingon sa akin. "Gutom ka na?"

Ang pagkabigo’y hindi sumisimbolo ng katapusan, kundi katapusan upang matutunan muli ang bagong kabanata. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero nang hindi makayanan ang pagdadalamhati agad siyang tumakbo sa pintong nakasara. Hindi na niya alintana ang kung sinong kumakatok ba sa pintuan niya. Wala siyang naiisip sa kasalukuyan kundi maglabas ng sama ng loob. Pumasok siya sa loob ng banyo at humagulgol na umupo roon. “I’m sorry, Self. I’m sorry to be hurt. I’m sorry for being not enough for anyone. Sorry for my insecurities that affect you a lot. I’m sorry, please forgive me, Self.”

Mas determinado. Kinuha niya ang cellphone, nag-selfie sa harap ng salamin, at binuksan ang status sa social media. Nag-type siya ng caption na hango sa isang kanta. “Because God made me like this. Queen of Myself.” Pinost niya iyon, isinilid ang phone sa bag, at lumabas ng kwarto papuntang kusina.

I already learned my lesson but the scars still give me fear and doubt. I can still love but….maybe not now Because I cannot handle another pain Napabuntong hininga nalang ako at kinuha ang cellphone ko. Vinideohan ko ang pag-ulan bago nag log-in muli sa aking account at ipost ang video na kinuha ko. Hindi na ako nag-abalang maglagay ng caption, sometimes we only need silence to be understood…we do not need to explain everything and please everyone. “Galit ka pa ba?” tanong ni Clout

Nagbukas siya ng journal at nagsimulang magsulat: “I’ve survived chaos, betrayal, and pressure… but I am still standing. I am still focused. I am still me.” Bawat salita ay parang maliit na reminder sa sarili na kahit gaano ka-busy, kahit gaano kahirap, may karapatan siyang huminga, magpahinga, at i-prioritize ang sariling kalusugan at katahimikan. Physical and Mental Reset

Nang mabasa ko ang caption ay napagtanto kong hindi lang umaga ko ang nasira, kundi buong araw. Jazz Morales: “Life is better when you're smiling.” #YourMyGreatestGift

Mabuti nalang hindi nag crack 'yung salamin kasi ang bantot ko palang umiyak. Artista lang yata may karapatang tumingin sa salamin habang umiiyak. Hindi nag babago mukha nila, maganda parin. Nag picture ako ng sarili ko na umiiyak bago nag my day. May caption na "Tired" sa pag edit ko bago ipinost. Maraming nakakita, mga marites na kapitbahay namin pero 'di naman nag re-react. Makikichismis na nga lang sana naman nag react na. Mga wala sigurong load. Buburahin ko na sana post ko ng tumawag si Tzaddi.