Self Pitying Meaning Novels & Stories

Tahimik kong binigkas, “For me to remember my purpose in life.” Tumahimik ang paligid. Maging siya ay natahimik at hindi alam kung anong sasabihin. Ngunit lumalim ang kanyang tingin sa’kin dahilan para makaramdam ako ng kirot sa puso ko—na para bang sa mga tingin na iyon ay nabasa niya na ang lahat ng emosyong nakatago sa loob-loob ko. I hate pity. But the moment I saw it in his eyes, parang gusto ko na lang na kaawaan niya ako.

Napailing na lamang ako. "Madalas kong maisip. How does it feel?" ani ko sa kawalan. "How does it feel to cry on your mother's shoulder while sharing your burdens? How does it feel to have a family to rely on?" Lalo akong tumingala nang naramdaman ko ang panggigilid ng aking mga luha. "Have you ever felt too much pity for yourself?" I murmured and glanced at Agustine.

“I told you, I have pity for people who have a damag---“ “Oh shut up!” putol na singhal ni Joanna na ikinatayo nito sa pagkaka-upo sa sahig. “Hindi ako maniniwala na tutulungan mo ako dahil naawa ka sa akin gayong hindi mo ako totally na kilala. Hindi ka naawa sa akin that’s the fact and for sure naman na hindi ka matulungin, kaya pwede ba don’t pity me. Aalis na ako.” Pahayag ko na ikinatalikod ko na para magawa ko naman kung ano ang naudlot na gagawin ko kanina.

Agad silang umalis nang makita ng lalaki. Palaging may nararamdaman akong masakit sa mga pinsan na ito. Kahapon puso ko; ngayon naman, ulo ko. Ewan ko na lang talaga sa mga Peralta! Nilingon ko siya. Nandoon pa rin siya, nakatingin sa akin. "What?" "Nothing, I just pity you." My brows furrowed together, "Pity of what?" "Pity that you have to sacrifice everything for the name of love."

"I'm sorry but... I have already seen the news. I'm sorry for what has just happened." Napakagat labi ako. Ito na nga ba ang sinasabi ko. I don't want anyone--- anyone to have pity on me. S alahat ay iyon ang pinaka iniiwasan kong mangyari. "You don't have to feel sorry about me, CJ---"

naiiyak na pakiusap ko habang hawak ang mga kamay ni mommy. "Anak..." she trailed of. I saw hesitation and pity in her eyes at the same time. Something na lalong nagpabigat sa nararamdaman ko. They feel pity for me, then why are they doing this to me?to their own daughter, their own blood and flesh.

Rona was looking at me with pity in her eyes. Why is she pitying me? Hindi ba ay ako dapat ang maawa sa kanila dahil masiyado silang nasanay sa buhay na mayroon sila ngayon na kahit ang pagbitaw o paglaban doon ay ayaw nilang gawin? I should be the one pitying her, because unlike them, I’m planning to find a way out of this hell called our own family.

Bakit ako umiiyak at nasasaktan? Hindi ako ito. Hindi ako iyakin. Malakas ako. Matapang. Pero bakit ganito ang nararamdaman ko ngayon? Ano ba ang nangyayari sa akin? Karine’s Point of View Selfish. Ako iyan. According to Merriam Webster Dictionary, it is having or showing concern only for yourself and not for the needs or feelings of other people.

"No eto svyazano s moyey lichnoy prichinoy, ser. YA znayu, chto obidel vas, no ne mogli by vy udelit' mne nemnogo vashego ponimaniya?" ("But it is connected to my personal reason, sir. I know I have offended you, but could you please spare me a bit of your understanding?") sambit ni Aello na naging dahilan nang pagbaba ni Psikh sa baril na hawak at kanina ay nakatutok pa rin sa kaniya. "YA ochen' neterpelivyy chelovek... tak chto govori sam, poka ya ne vyshel iz sebya."

Nag-iwas ako ng tingin at napapikit. “It’s not in my vocabulary to pity, sorry to say this, but I don’t know how to pity anyone. Goodbye.” Halos mapatalon ako dahil sa putok ng baril. “Oh, my goodness!” Napamulat ako at kahit paano ay naluwagan ako sa paghinga dahil nakatapat ang baril sa kisame at buhay pa rin 'yung babae. “STOP IT! PLEASE!” No, please. Don’t shout, baka ma-paano kayo.