Novel & Cerita Setting Boundaries Quotes

“Mine. Not yours. Remember that.” I rolled my eyes slightly but kept my voice calm. “Relax lang, sir. Gusto ko sana maglagay ng ibang gamit dito. It’s just small stuff. Plants, maybe a lamp. Nothing major. Kung papayag ka.” He exhaled slowly, like I was trying his patience on purpose. “Small stuff can get out of hand,” he warned. “Don’t overstep your boundaries.”

Napaghandaan ko na ito. "Bridging gaps is ideal, Architect, but pragmatism is necessary," matigas kong sagot. "Ang walls na tinutukoy niyo ay hindi para mag-isolate, kundi para mag-provide ng necessary boundary. In architecture, as in life, boundaries are essential to maintain the integrity of a space." Bahagyang nag-angat ng kilay ang dalawang juror sa sagot ko. Maging si Alistair ay napatigil sandali. Alam kong nakuha niya ang double meaning ng sinabi ko.

“But for Grade 7, kakayanin mo naman. As long as huwag mo muna silang pakitaan ng sobrang kabaitan. Set your boundaries agad.” “Like strict agad?” tanong ni Clyde. “Not necessarily strict,” sagot niya. “Pero dapat klaro sa kanila kung hanggang saan lang sila. Kapag nasanay sila na maluwag ka, mahihirapan ka nang kontrolin.” Dire-diretso ang paliwanag niya—he looked so professional. He's so cool. Para bang lecture lang ang lahat, parang wala akong kinalaman sa eksena.

She messaged him again: Thea: Thank you… Mr. Castillo. Uuwi na po ako. The dots appeared again. Pero unlike kanina, hindi ito agad nag-reply. She was already walking toward the exit when her phone vibrated. Bash: Have a safe trip home, Thea. And… Don’t be scared of the boundaries. I’m proud of you for setting them. I’ll keep my distance. Just don’t disappear. She stopped walking. As in, literal na tumigil ang mga paa niya sa mismong gitna ng lobby entrance.

Pero lalo niya lang akong hinapit, sa puntong ramdam ko na ang umbok niya sa ibaba, dumikit sa tiyan ko. Napigil ko ang hininga ko. Napatingala ako sa kanya na nagmistulang mabangis na hayop na handang lapain ako. “Sa ginagawa mo ngayon, sino ang lumalampas sa boundary?” Umangat ang sulok ng labi niya. “You’re the only one with boundaries. I have none… I can do whatever I want.” Inilapit niya sa akin ang mukha niya, parang hahalikan ako, pero bago pa lumapat ang labi niya, lumipad na ang kamay ko sa pisngi niya.

Mas bumaba ang boses nito. “I’m not trying to tell you that you were wrong.” Bahagyang natigilan si Janella. Nanatiling kalmado Vernon habang nakatingin sa kanya. “Ang sinasabi ko lang… matuto kang humawak ng tao.” “Kapag masyado silang naging malapit sa’yo, makakalimutan nila ang boundaries. At kapag may masama silang intension baka hindi mo na kayang protektahan ang sarili mo.”

“But… if I stop, won’t they think I’m selfish?” “Selfishness is different from self-respect. Setting boundaries doesn’t make you less kind. It makes you wise. Hindi mo kailangang hayaan na abusuhin ka para lang masabing mabuti kang tao. Real kindness comes with balance… you help, but you also protect yourself.” …

“You tell me to just stop? To act like nothing happened?” “Start by setting boundaries,” sagot niya. “Distance. Space. We need that.” Napangiti ako nang mahina. “So lalayo ka?” tanong ko. Hindi siya agad sumagot. “That’s the only way,” sabi niya sa wakas. Masakit. Pero expected. “Fine,” sagot ko, pilit na matatag ang boses ko. “If that’s what it takes.” Napatingin ako kay Mom.

tanong ko. Bahagya siyang ngumiti. “The proper way.” “That’s vague.” “Dinner invitations. Conversations. Showing up where I’m allowed. No pressure. No manipulation.” Allowed. So naiintindihan niya ang boundaries. O gusto lang niyang isipin kong naiintindihan niya. “Fine,” sabi ko sa wakas. Ako mismo nagulat sa salitang iyon. Bahagyang lumaki ang mga mata niya. “You agree?”