Shattering Glass Novels & Stories

Xyrius' POV "SHIT! shit! shit!" Natatarantang hinagilap niya ang mga sapatos. Hindi niya pa makita ang isa. "Here," ani ni Giselle at iniabot sa kanya ang sapatos niya. "Hey, relax..." natatawang anito. Tinignan niya ito ng matalim na ikinatigil nito sa pagtawa at nagkibit balikat na lumabas.

Naalala kong naka suot pa pala ako ng glasses at sa pagka hightech ng gawa nito pati nasa isip mo mababasa niya. "Damn shit," mura ko at walang babalang tinanggal ang glasses na suot ko. Tutal alam ko naman na ang pasikot sikot dito kahit na madilim pa lang. Naaral ko na agad dahil sa glasses kanina.

till I am unable to take a normal breath. When I returned to my senses and went for our picture frame, I trod on shattered glass and other items that had been damaged. It was as if I had just come to my senses. I sought for it, and when I couldn't find it I burst into sobs, but eventually I did find it. "I'm sorry baby, I'm so sorry." I embraced it tightly before heading to my bedroom since the night is my worst foe. The night brings a new kind of melancholy.

Nalaglag ang panga ko. Balak pa yata akong lasingin ng mga ito ha. “Ilang segundo?” “30 seconds.” Napamura ako at tawa naman sila ng tawa. Luge! That pushed me to really do the dare. Ayokong magpaka-wasted! “Sige, g. Tangina niyo!” tawa ko. Nanguha muna ako ng isang shot glass sa aming mesa at straight na nilagok iyon. Muling naghiyawan ang mga kasama ko.

“I think it’s time that I get pregnant . . . with him.” SHATTER!! The invisible glass shattered, leaving Alexa weak and cold. Panic. She couldn’t hear anything but a buzzing sound. The more she panicked, the more her knuckles turned white gripping the coat.

Mapanlinlang ang katahimikan. Sa kaniyang mga mata, may sigaw na hindi maibulalas. Ang galit, ang lungkot, ang pagkabigo—lahat sinisiksik sa loob ng katahimikang iyon. Then, in a sudden snap, the glass shattered in his hand. Hindi niya alintana ang pagdaloy ng dugo mula sa kaniyang palad. Ang kirot—tila ba mas gusto pa niya iyon kaysa sa sakit na matagal nang iniipit sa dibdib.

Magsasalita pa sana siya nang tila may bumato sa glass wall panel sa tapat niya at bigla iyong nag-crack. She still had figured things out when the glass wall was hit with something again until it finally crumbled. After that, she felt a stinging pain on her chest making her scream. Nasapo niya ang dibdib at biglang napaluhod. The door then burst open and Garrett said, "Get down, everyone. A sniper's around us!"

“I’ll accept it...” Nabitawan ko ang menu na hawak ko at tumama iyon sa wine glass na wala pang laman dahilan para malaglag ang glass sa sahig. Nabasag iyon at hindi ako naka-react agad kaya nagtinginan ang lahat sa akin pati silang dalawa. I look away from them and I immediately bend over to clean the mess I caused. But I can’t properly see the shards of glass dahil lumalabo ang paningin ko dahil sa namumuong mga luha sa mga mata ko.

Ngunit mula sa salamin, ang kopya ay ngumiti. At ang mga mata nito ay nagliwanag sa pulang apoy. “It’s time you remember who you really are.” The glass cracked. Then— it shattered. Tumama sa dingding ang malakas na kalabog— sumabog ang salamin na parang may pumutok na bomba. Napasigaw si Ayesha habang tumilapon ang mga bubog, tumama sa sahig, at tumigil ang lahat sa gitna ng nakakabinging katahimikan.

Nagtatakang tanong ni Nate. Napansin ko rin ang paglapit ng mga bodyguard nito pero hindi naman nagpahalata ang mga ito. "Maybe, the glass is not that good when it was moulded. It needs a high temperature to liquidized a sand." Sagot ko na lang. Napangiti naman si Nate sa naging sagot ko. "It's a wonder that you did not freak out with what happened." Saad nito sa akin. I smirked. "A broken glass is not enough to surprise me." Sagot ko na lang rito.