Short Motto In Life Tagalog นิยาย & เรื่องราว

“Masyado ka kasi!” “Pinatawad mo na nga binalikan mo pa, tanga ka talaga.” “Gano’n talaga kapag mahal mo ‘yong isang tao.” “Kabobohan tawag do’n!” “NAPAKA-BITTER MO! Bahala ka nga d’yan sa buhay mo!” Umalis sya ng k’warto at saka ako humilata sa kama at hindi na lang inintindi ang sinabi nya.

'Hindi sila nauubos. Napapaisip tuloy siya kung talaga bang ganoon na lang kalupit ang buhay o masyado lang siyang naging pabaya. Ngayon ay alam na niya ang sagot. Ganito ang takbo ng buhay; komplikado at sadyang marahas. Hindi siya naging pabaya dahil walang matinong tao ang hahayaang mahulog ang sarili sa putikan. Umiiwas siya sa mga bagay na puwedeng humila sa kaniya pababa hanggang maaari.

Kaya pala tungkol sa kasal ang ginawang topic ni Mariza noong pumunta kami sa Tagaytay! "I'm serious. Masyado ng matagal ang taon na nagkahiwalay kami. Panahon na siguro para sumaya na kami. Alam ko ang pinapasok ko. Kung iniisip ninyo kung kaya ko ba siyang buhayin. Oo! Kaya ko! Mayroon na akong sariling business at mahal ko siya." Mukhang seryoso talaga siya kay Angel. Sana all!

Love you guys! Drop kayo ng napakagandang comment! Taming the Dangerous CEO [TAGALOG] Fated to Mary the Devil [TAGALOG] Doctor Alucard Treasure [TAGALOG] Alpha King Checkmate [TAGALOG] Nine Months [Tagalog] The Devilish Billionaire [Tagalog] Love you all! And thank you sa supporta ng napakarami!

(Proverbs 18:24 NIV) Natigilan ako sa pagbabasa nang biglang tumunog ang cellphone ko. Zaito: Puwede ka bang lumabas? May pupuntahan tayo. (و ˃̵ᴗ˂̵)و Napatingin ako sa oras na nasa cellphone ko. It's already 10:15 p.m. Saan naman kaya kami pupunta? Gabing-gabi na, ah. Mila: Sure.（˶′◡‵˶） Agad akong nagbihis at nagmadaling lumabas ng bahay. Pagkalabas ko ng gate, agad niya akong pinasakay sa kanyang kotse na siyang nagmamaneho.

Muli niyang iginala ang kanyang mga mata sa paligid bago nagsalita ng malakas. “Magandang hapon sa inyong lahat mga kapatid. Paumanhin sa aming panghihimasok sa inyong bayan. Ngunit kami ay pagod na pagod na at uhaw na uhaw, dala ng walang hanggang paglalakbay. Ito ang unang bayan na aming natagpuan. Kung kayat naisipan naming magbakasakaling humingi ng tulong mula inyo, at makiusap na rin kung mayroon kayong paupahang maaari naming matutuluyan dito mamayang gabi. Nais sana naming ipahinga ang aming mga pagal na katawan kahit na sa ilang oras man lamang.” Paliwanag niya sa lahat ng naroon.

Dahil ba sa kanya kaya naging madalang na rin ang ngiti nito? Dahil din sa kanya kaya miserable ka!- sigaw ng isip niya. Ngumanga ito sa harap niya. Tinaasan niya lang ito ng kilay "Subuan mo ko, Hon. Ahhh.." parang batang sabi nito. Inirapan niya lang ito at sinimangutan. "kung ayaw mong kumain bahala ka sa buhay mo," mataray na sabi niya dito.

It was painful but I guess death is a part of life. Tumayo ako at ngumiti. "Ma, Pa, anak ko. Kung nasaan man kayo ngayon sana masaya kayo. Masakit man para sa akin na wala na kayo, pero napagtanto ko na may rason ang pagkawala ninyo. At simula ngayon ay tatanggapin ko na po talaga na wala na kayo, but your memories will remain forever. I promise I will be stronger this time."

Sabi niya sa akin. Hala siya, Halatang seryoso ang gagi. Tapos yung 'I love you' niya walang can. Tapos panis! I can revive you daw ack! HAHAHAHA. Kaya kitang buhayin sa tagalog HAHAHA. Pak na pak at may dating Yawa.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)