Short Scary Story 소설 & 이야기

Habang naglalakad ay hindi niya mapigilang kabahan dahil parang nasa eksena siya sa Little Blue Riding Hood at siya yung pangunahing tauhan sa storya. "Sana naman walang lobo dito," Ang mangiyak-ngiyak niyang sabi sa kanyang sarili at tiempo din naman na nagpakawala ng malakas na tunog ang mga hayop na nasa masukal na palumpong. "Nanay ko, help me." Bigla naman siyang napalundag sa gulat ng may biglang lumitaw sa kanyang harapan. "Anak ng kabayo!" ang malakas niyang sigaw habang sapo ang kanyang dibdib. Agad niyang tinignan kung anong hayop, insekto o tipaklong ang lumitaw sa kanyang dinaraanan.

Pakiramdam ko ng mga sandaling ito ay para akong nasa isang horror movie, kaharap ang isang demonyo na gustong kunin ang buhay ko. Tuluyang nawalan ng lakas ang aking mga tuhod kaya bumagsak ako sa sahig, hindi ko na alintana ang sugat sa aking balikat na patuloy na dumudugo dahil nanunuot sa aking kalamnan ang matinding kilabot. Nang mga oras na ito ay mas nangingibabaw ang matinding trauma na naranasan ko dahil sa malagim na pangyayari.

Umangat ang kaliwang kilay ko. “Hindi ka natatakot?” “Nope. Why would I?” confident naman na pagkakasabi niya. “Paano kapag may biglang multo dyan?” he then shrugged. “Humans are scarier than ghosts Carmela.” “Sabagay. Agree rin naman ako dyan.”

The moon shines fully, illuminating the darkness outside and providing a glint of light to Svetlana’s eyes as she stared up at it while she sat on a bench with Ahrio next to her. “There’s a legend in Southeast Asian countries that whenever it’s the full moon, ghosts, monsters and other scary supernatural beings appear and roam the world of the living. Do you know that?” Ikniwento ni Svetlana ang isa sa mga nakakatakot na kwentong narinig niya mula sa kanyang pagkabata.

The whole house looks like that of a haunted house on horror stories, dark, scary and abandoned. Kung hindi lang napupuno ng takot ang puso ni Sapphire para sa posibilidad na ito na ang magiging kamatayan niya'y baka kanina pa siya nagsisisigaw dahil sa takot na baka lumabas na lamang bigla si Sadako sa kung saan, si Lotus feet o kahit mga tiyanak. She'll really die out of heart attack first than her father.

It's always nice to have a connection, especially in the business world. Napasinghap si Shannon ng may kung sinong kumalabit sa kanya nang makabut na siya corridor. She was about to scream but the stranger quickly put his hand over her mouth. He was thrice her size kaya naman kahit anong panlalaban niya ay hindi siya makawala sa hawak nito. She can literally hear the pounding of her heart against her ear out of fear. His smell was slighly familiar to her.

Tinamad na si Shiena na makipagtalo pa at tumalikod na siya upang umalis. Sa oras na iyon ay may pagitan silang apat o limang metro. Habang papalapit siya sa doorknob, bigla na lamang siyang nakarinig ng matinis na sigaw mula sa likuran, kasunod ang malakas na tunog ng pagbagsak. Agad siyang lumingon. At ang nakita niya ay sapat upang magpadala ng malamig na kilabot sa buong katawan niya!

Napakurap-kurap siya subalit nang maalala niya ang napakalaking gagamba na mabalahibo pa, muling nanumbalik ang takot niya. "There's... there's a spider, Marco! Sobrang laki! It's hairy! It looks so scary!" Naghihisterikal niyang sagot. "Okay." Natigilan siya at napatitig sa lalaki. Here she is panicking because there's a scary spider and all he can say is okay? "Pero Marco—" "I said okay. I heard you. Now get down. Don't you realize how scandalous our position is?" Nakataas ang isang kilay nitong tanong.

nauutal na tanong niya. Walang sumagot sa kanya, ngunit sinagot ng Shura Spiderwoman ang kanyang tanong. Iyon ay dahil limitado lamang ang bilang ng mga tao na umakyat sa bundok. Matapos marinig ang napakaraming hiyawan, ang mga tao sa likod ay hindi na naglakas-loob na patuloy na umakyat sa bundok. Lalo na ganito ang kaso para sa iilan na mabilis na nakatakas. Matapos masaksihan ang iba na nilalamon ng mga demonyong gagamba at sa kabutihang palad ay nakatakas, ipinakalat ng mga taong ito ang balita. Nagsimulang tumakbo palayo ang mga tao habang sila ay nagsisisigaw.

“Okay lang ako ma’am hehe.” Ngumiti lang ako sakanya nang nahihiya. Saka muling bumaling sa palabas. Tapos biglang… “Aahhhhhh!!!” sigaw ko. Nakakainis grabe maka-jumpscare ng horror movie na ito. Pero hindi yun ang sobrang ikinabilis ng tibok ng puso ko, kundi ng mapagtanto ko na nakayakap na pala ako sa katawan ni Rico.