Short Story For Writing Mga Nobela at Kwento

"Ang totoo, wala naman na 'kong galit sa kanila. Simula nang magsulat ako, nasimulan ko na ring unawain ang lahat. Siguro kasi kapag gumagawa ako ng kwento, alam kong may isang bahagi ng kwento na hindi nalalaman ng ibang mambabasa kaya madali nilang husgahan 'yung isang tauhan. “Ang lagi lang nilang nalalaman ay 'yung kwento ng bida. Halimbawa na lang ay may isang babae na nais magkatuluyan ang dalawang tao pero ang naisip niyang paraan ay pagselosin iyong babae. Kung sa kaniyang kwento ang mababasa, iisiping ang bait niya. Pero kung kwento ng isa pang babae, iisipin ng lahat na inaagaw niya 'yung lalaki."

Binasa niya ang papel para lang mapangiti nang mapagalaman kung tungkol saan ang nakasaad doon. Patalastas para sa lahat ng may angking talino sa pagsulat ng tula at maikling kwento. Natawa siya ng mahina. Hilig niya ang magsulat ng tula at short stories. Sa katunayan marami narin siyang published poems sa school journal ng high school na pinagtapusan niya. Masubukan nga. Ang isip niya habang nagpatuloy siya sa paglalakad ng nakayuko dahil sa ginagawa niyang pagbabasa sa flyer.

Isa siya sa di nakapasok sa hall dahil sa baguhan lamang at sa maliit lamang na kompanya siya konektado. "Sigh!" buntong - hininga ng babaeng freelance writer. "Saan kaya ako makakahanap ng bagong kwento na maisusulat sa article? Nakakainis naman at di ako nakapasok. Magandang kwento na sana ang tungkol kay Ms. Maggie at ng kanyang soon to be husband. Sigh!"

Dahan dahan kong inilapag ang laptop ko sa lamesa na narito sa terrace ng room, umupo ako at pinatuloy ang pagtatype. Since i was on high school, I'm writing. I got addicted on it, everytime that I write, I start imagining things. I'm imagining my dream, at least on writing i can express my feelings, i can write whatever i want. Doon nagsimula ang pakikipaglaro ko sa mga salita at nakabuo ng ilang istorya sa wattpad. Everytime that I write, nawawala lahat ng problema ko. I'm typing the scene that the main character of my story met her dream guy. How I wish I met mine in right time, I guess.

Hindi pa naman mainit malamig pa ang simoy ng hangin. Kinuha ko naman ang laptop ko. Binuksan ko yung microsoft at nagsimula ng magtipa. Kapag kasi wala akong ginagawa ay nagsusulat ako ng mga short story. Marami akong followers na nagbabasa ng mga gawa ko. HIndi rin nila alam na ako ang nagsusulat non.

Mas maganda ng maging prangka sa kanila para wala akong masaktan. Matapos kong makapag-muni-muni ay nag-palit na ako ng damit kong pambahay. Tapos binalikan ko ‘yung gagawin ko sana kaninang umaga na isang short story. Siguro gagawin ko na ang kalahati nitong story dahil wala naman akong ibang gagawin, Isang short story lang naman ito. Hindi naman ako makababa dahil may bwisita kami. Sana nga mali ang iniisip ko na dito siya matutulog. Tinali ko muna pa-messy bun ang aking buhok bago binalingan ang aking laptop para sa gagawing short story.

Huminga siya ng malalim at dahan-dahang inalis ang kamay ni Parker sa may balikat niya at nang tuluyan na niya iyong maalis ay maingat siyang bumangon. Nakahinga siya ng maluwag nang hindi nagising ang lalaki. Dahan-dahan siyang tumayo at kinuha ang kanyang cellphone at binuksan iyon. Parang gusto kasi ng kamay niyang makipaglaro sa keyboard. Nang mabuksan na niya ang kanyang G****e documents ay kaagad na lumakbay ang kanyang imahinasyon habang gumagalaw ang kanyang mga daliri, mabilis na tumitipa ng mga eksena na nakikita niya sa kanyang utak. Ilang saglit pa ay binahid niya ang luhang pumatak sa kanyang mga mata matapos niyang basahin ang kanyang sinulat. Tungkol iyon sa isang estudyanteng

na paniguradong nabasa ninyo na, para kahit man lang sa pamamagitan noon e maramdaman kong buhay pa sila at kasama ko sila palagi, kahit na hindi ko na sila nakikita. Nasa sementeryo ako, nasa puntod ni Jom habang sinusulat ang huling bahagi ng kuwento. Gusto kong tapusin nang masaya ang kuwento, kahit alam kong hindi akma at baka maraming madismaya. Nakaupo kami ni Ehrie sa damuhan. Tinanong niya ako. Hilig niyang gawin iyon mula pa noon kasi nagsusulat siya para sa University School Paper. Kahit na maraming naiinis sa kanya dahil sa kakulitan niya, kailangan niyang gawin iyon para makapagsulat din siya. "Kanino mo iaalay iyang kuwentong sinusulat mo?"

Ang computer niya kasi ang agad niyang pinupuntahan kapag nagigising siya. Ayon kasi sa facilitator nila nu'ng mag-workshop siya, mas malawak ang imahinasyon ng manunulat kapag bagong gising at sa tingin niya ay may katotohanan iyon. Katunayan ay nakaka-300 words na siya at madadagdagan pa sana iyon kung hindi siya naistorbo. Parang gusto lang niyang magtawa nang mapagtanto niyang kalat na ang dilim sa labas dahil mag-alas siyete na. Well, wala namang instructions kung pagkagising sa umaga. Basta matapos niyang mag-lunch kanina ay hindi na niya nagawa pang bumalik sa pagsusulat dahil hinila siya ng antok.

Isang writing platform at reading app kung saan pwedeng makapagbasa ang kahit na sino ng iba't-ibang story mula sa paborito nilang authors. Ang StoryBank din ay kinikilala hindi lang sa New York kung hindi maging sa iba't-ibang panig ng mundo. Kung saan meron mahilig magbasa ay meron din StoryBank. Sa apat na taon, naging matagumpay ang app at marami ng napasikat na authors. Nito lang ay nag-expand ang app at nagkaroon narin ng shortfilms. Lahat ng sikat na aklat ay nagkakaroon ng film adaptation na sila din ang nagpoproduce.