Romans & histoires Sick Of People Quotes

"DON'T LAUGH!" "I can't help it, Amber. Nakakatawa naman talaga." I scoffed. Minsan, hindi ko talaga alam kung kaibigan ko ba itong nasa harap ko. Lagi nalang ako nitong tinatawanan sa tuwing nafa-frustrate ako. What I need right now is comfort. Comfort? I don't... need the comfort. Hindi naman ako broken. Siguro ay salita ang kailangan ko. Salitang makakapag-pamulat ng mga mata ko mula sa katangahan. But why does some people love to laugh at someone else's misery anyway?! Tch.

Nakangiting sabi nito. He's getting sick of this. Ganito yata talaga kapag sobrang yaman ng isang tao at wala nang ibang paggagamitan ng pera ng mga ito. They'll waste it, throw it like it has no value. It's sick.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Nang mag-angat siya ulit ng tingin, pumatak ang mga luhang iyon. Dahan-dahan niya iyon pinunasan at mas lalong pinalungkot ang mga mata. “But I am just like everyone else, an ordinary person. I also have troubles and times when I can't control my emotions, so I hope everyone won't be too harsh on me. I have encountered harsh and violent comments from the netizens. It greatly affected my mental health. Even my spiritual self was already bruised by all the hate I received from the people in the internet.”

"Eh, ba't ba kasi pinapahirapan mo yang sarili mo? Veron, maikli lang ang buhay. Kung ganyan ka palagi, eh, wala...hindi ka mag go-grow..." "Wag mo nga akong bigyan ng life quotes. Para namang may magagawa yang himala. Yung lungkot na nararamdaman ko, hindi na tinatablan ng mga ganyan." "Edi, sorry! Ang sa'kin lang naman, since hindi naman 'to yung first time na nangyari sa inyo to, gusto ko lang mapagaan ang nararamdaman mo." Silence and the only sound is the echoes of the vehicle that has been coming back and forth in the busy street of the city. Suddenly, his phone rang and he immediately answered the other party. "Oh, ano na?"

Kumirot ang puso ko dahil sa sakit at sa kawalan ng isasagot. "Why people are you cruel?" Tanong nito bago muling tumangis ng malakas. Kumirot ang dibdib ko, "people may be cruel but you need to be strong, hindi pwedeng sa bawat sakit ay iiyak ka. Okay lang na umiyak pero dapat pagkatapos mong umiyak ay subukan mo din na maging malakas, nang sa gayon ay makayanan mong harapin ang malupit na mundo." Sagot ko habang pinupunasan ko ang natirang luha nito sa mata.

Kung puwede lang sumabog ang isang tao sa sobrang inis ay kanina pa sana siya sumabog. “What are you still doing? Get out of my sight, you idiot!” Nang marinig ‘yon ng babaeng nanatiling nakayuko habang nagpupunas siya ay dali-dali siyang tumakbo papalabas ng Starbucks habang umiiyak sa sobrang pagkapahiya. “Argh! People are so annoying! What am I gonna do now?” sabi niya ulit na parang naiiyak na rin sa sobrang inis.

Sandali siyang huminga bago nagdagdag, “Don’t drag innocent people into this.” “Tumigil ka na! Stop pretending to be a good person!” sigaw ng isa sa mga fans mula sa gitna ng nagkakagulong grupo. “Yeah! Huwag kang magpanggap na mabait!” dagdag pa ng isa. “Isa ka lang walang-hiya na mang-aakit!”

dagdag niya pa. Halos madurog ang puso ko sa nasaksihan na paghihirap ng kapatid ko. Umikot ako sa kanyang harapan at pinantayan siya. "You are not a bad person. Okay? Y-you will never be. You're just hurt kaya ka ganyan. All you need is the person who will understand your pain and that is me Kiara. I w-will never turn my back on you." nahihirapang saad ko. "If I am not a bad person why am I suffering in this pain? I deserve to be happy right? But why can't I be happy? Why am I always crying? B-bakit iniiwan ako?"

Sa sobrang bilis at lakas ay nararamdaman ko ang sakit. What the heck is this?! Bakit ganito ang nararamdaman ko? "Ah, I s-see," tanging nasambit ko. Hindi ko rin alam kung bakit para bang nalunok ko na rin ang aking dila at wala ng ibang salitang masabi pa. "She's nice ever since." "Sure she is," kaswal kong sabi. "You like nice women, don't you?" "Why would I hate a nice things and people?" balik-tanong niya naman sa akin.