Silent Battles Quotes Novels & Stories

“But this is only one battle. The war is far from over.” Napapikit ako. Silent war. Isang laban na walang armas na nakikita, pero mas nakakatakot kaysa bala at baril. Hinawakan niya ang pisngi ko at tinitigan ako nang diretso. “Stay with me, Isla. No matter how dark it gets.” “Always,” sagot ko, at hinalikan siya. At sa halik na iyon, alam kong handa kaming parehas na sumabak sa kahit gaanong katahimik o kalakas na digmaan... Basta't magkasama kami.

Umiiyak nang mahina si Donya Helena sa kaniyang upuan habang nakatutok ang lahat sa akin. "I spent years hiding in the dark... believing that my silence made me weak," I continued in my spoken voice, letting each word vibrate softly through the garden while my fingers moved gracefully in the air. "I thought I was a burden... bound to be swallowed by the shadows of my past."

Pero ang pinalit—mas matatag, mas delikado. Habang pababa ang elevator, sinimulan ko na ang countdown para sa bagong operasyon: Red Silence. Bumulong ako sa sarili: "Ngayon, ako naman ang maglalaro. At sinisigurado kong walang lalabas ng buhay." Agad akong tumingin sa tauhan ko dito sa loob ng kuta ni Kenya at saka ko inutusa ito. "Patayin mo ang lahat na kalaban. Ni isa walang bubuhayin."

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Walang orasan, walang bintana, walang kahit anong palatandaan kung buhay ka pa ba o gumagalaw lang dahil kailangan. All that's left is the sound of my breathing. Minsan mabagal, minsan mabilis, pero kadalasan... puno ng takot, puno ng kirot, puno ng tanong. And even in silence, the voices still come back. Kahit ilang gamot, kahit ilang beses akong yakapin ng malamig na kumot, hindi sila tumitigil. Paulit-ulit nilang sinasabi na wala akong silbi, sinira ko ang buhay niya, wala nang nagmamahal sa'kin, at wala nang babalik.

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

Aurora, dala niya ang bigat ng bawat sigaw na hindi nasagot. ⸻ Reflections in the Mirror Humarap siya sa salamin, tinitigan ang sarili. Ang babaeng nakatingin sa kanya ngayon ay hindi na ang dating Aurora Steele. Mas tahimik, mas matatag, ngunit mas mapanganib. “People think silence is weakness,” sabi niya, marahang sinusuklay ang buhok. “But silence is just the sound of a storm waiting to be heard.” Muling pumatak ang ulan.

Para bang sa buong mundo ay walang sinoman ang maglalakas-loob na kuwestyunin iyon. Even the silence around him seems to surrender, scared to make a noise. He finally looked up. “And?” tanong niya na malamig ang tono. Zylan shrugged like it was nothing but his eyes said otherwise. “Don’t destroy her” sambit niya na may bigat ang bawat salitang binitiwan niya.

Minsan kailangan din nating maisip at ipagpahinga ang ating utak. Pain is the only thing that's telling me im alive. Someday this pain will be useful for me. Diko namalayan na umiiyak na pala ako. every silent cry i been all this years The loud shout that no one can hear. The ears was covered because of fear And the eyes that was blurred because of tears. A facade that you have been wearing Guess you forgot why you're hurting You just smile through the pain But you're having a hard time to keep yourself sane

Kung hindi pa ako inantok siguro magdamag kaming mag-uusap. Kahit makatulog ako at wala siyang kausap hindi naman ako natatakot na baka maaksidente kami sa daan. He's not Silas for nothing. Masiyado siyang vigilant sa paligid niya at alam ang lahat ng ginagawa. He was always cautious and never became reckless. "She's sleeping..." I heard whispers but my eyes were too lazy to open and check who they were. "I'll just bring her to her room..."