Silent Horror Novels & Stories

New York. We are watching horror movie. Nakahiga ako sa braso ni Cartier habang nakatutok siya sa kaniyang laptop, may binabasa. "Kiss tayo," bigla kong sabi habang nakatitig sa kaniya. Kumunot ang noo niya sa sinabi ko. Tinapunan niya ako ng malamig na tingin bago muling pinagpatuloy ang ginagawa.

Tears formed around my eyes while I'm trying to gather all my courage to kill him but I couldn't. Sa huli ay bigla kong nabitawan ang baril kaya nahulog ito ng tuluyan sa sahig. I pushed him hardly but he did not even move. "Kill yourself!" Because I can't kill you. "Light's off," he murmured and the whole room went dark. Napasinghap ako nang hinigit niya ako palapit sa kanya. At ang sunod kong naramdaman ay ang malambot na bagay na dumampi sa mga labi ko.

"She's your friend Asmodeus! She already knew you're a vampire so whats the matter?" Fucky! What's with him? Is he mad that I'm here or is he mad that Im right about him, being a vampire? Hinawakan ko ang kamay nitong nasa leeg ko at pilit na inalis. "Don't resist it." Binalingan ko si Silvana at Silvhari na nasa likuran niya at nakatingin sa amin. Silvana is worried base on how she look at me while Silvhari is only grinning.

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

Makalaan pa ang ilang minuto ay nagulantang siya sa pagkakahiga. "Ahhh!" She shouted in fear. The lights automatically went off and the surroundings went eerily quiet and dark... Her body trembled as she jumped out of bed and staggered towards her door. As she twisted the knob, the door creaks open in slow motion causing her nape hairs to rise. The chilly wind grazed her skin adding a spooky vibe. She blinked and looked ahead by instinct and a cold shiver ran down her spine when she saw the hallways mildly lit up and there was a little silhouette coming her way.

Hindi pilit. Komportable. Payapa. Totoo. Hanggang biglang may narinig kaming tunog. Knock. Mahina. Pero malinaw. Parang tinig ng kamatayan. Parang opening scene ng horror movie. Napamulat ang mata ko. Nanigas ang katawan ko. Naramdaman ko ring tumigil muna si Evan sa paghinga. “Ysa,” bulong niya, “did you lock the door?”

I sat back in front of the monitors, my hands trembling slightly—not from fear, but from the sheer intensity of the adrenaline still coursing through me. I watched every movement of my husband on the main screen. Nang makapasok ang team niya sa kuta ni Saga, isang maluwag at maaliwalas na sala ang bumungad sa kanila. It looked peaceful, almost normal. Pero hindi iyon sapat para kumalma kami. The silence of the night felt heavy, like a predator holding its breath. It was a deadly, suffocating kind of quiet. Click. Ang tunog na iyon ay tila naging hudyat ng impyerno.

Her pulse spiked. Hindi ‘yon normal na tunog ng bata. Hindi rin ‘yon echo. May nagmamanipula. May nagmamatyag. And she knew exactly who. ⸻ Lilith’s Shadow Returns A sudden metallic echo rang through the corridor — BLAG! as if someone kicked open a steel door. Then footsteps. Slow. Confident. Sinadya. A familiar rhythm — ang paglalakad ng taong palaging sanay manakot habang nakangiti.

tanong ko nang may halong curiosity, habang nakatitig sa skull and bones na nakadikit sa dingding. The red lights cast an eerie glow, while gothic candles gleamed, their shadows dancing like restless spirits. Para nga akong napadpad sa isang horror movie set, ang lamig ng hangin dahil malamang naka-aircon, ngunit ang may nararamdaman akong kakaiba, tila kasi may matang lihim na nakamasid sa bawat galaw ko. Nang naitutok ko ang mga mata sa vintage portrait ng lola ni Segundo na nakadikit rin sa left side wall.

Ang mga tunog ng pag-iyak at paghingal ay naging musika ng gabi, isang kalakip na pag-impose ng takot at pag-aalinlangan. Biglang umalingawngaw sa kanyang pandinig ang mahina at nananabik na sigaw: "Ano ito? Bakit ako nandito? Huwag! Mahuhulog ako!" Sa bawat tunog ng kusang paghakbang ng sasakyan sa riles ng bangin, naramdaman niya ang unti-unting pagdating ng katotohanan na tila bang handang hamunin ang kanyang pagkatao. Sa mismong sandaling iyon, sa tunay na realidad ng kanilang tahanan, narinig nina Glenda at Romero ang hinahampas na tunog ng sakripisyo mula sa kwarto ni Sara.