Silent Horror Mga Nobela at Kwento

Ilang kaluluwa ba ang nasa bahay na to? Naka tingin ito saakin, nakakatakot naman ang mga tingin niya. Dilat na dilat ang mata niya habang sinusundan ako ng tingin. Napansin ko din ang tali sa leeg nito, sinundan ko ang tali at naka tali iyon sa gilid ng hagdan. Mukang nag suicide naman ang kaluluwang to. Kamukang kamuka niya yung napapanuod ko sa tv na sadako. Diko alam kung dadaan paba ako paakyat ng hagdan. Napalunok ako at mabilis na naglakad paakyat. Hindi nako tumingin sa kanya.

New York. We are watching horror movie. Nakahiga ako sa braso ni Cartier habang nakatutok siya sa kaniyang laptop, may binabasa. "Kiss tayo," bigla kong sabi habang nakatitig sa kaniya. Kumunot ang noo niya sa sinabi ko. Tinapunan niya ako ng malamig na tingin bago muling pinagpatuloy ang ginagawa.

Tears formed around my eyes while I'm trying to gather all my courage to kill him but I couldn't. Sa huli ay bigla kong nabitawan ang baril kaya nahulog ito ng tuluyan sa sahig. I pushed him hardly but he did not even move. "Kill yourself!" Because I can't kill you. "Light's off," he murmured and the whole room went dark. Napasinghap ako nang hinigit niya ako palapit sa kanya. At ang sunod kong naramdaman ay ang malambot na bagay na dumampi sa mga labi ko.

She flashes her sharp white fangs at her. Nanlaki ang mata ni Alta sa nakita. Fucky shit. Now she knows that Silvana is a vampire! Kahit gabi ay kitang kita mo ang matalas na pangil ni Silvana. "Silvana don't! Please don't do this." I pleaded. She didn't even look in my direction. Asmo walked towards me. Now he is standing beside me. Fucky shit. What's going on, why does Asmo seem a little calm about this?

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

Makalaan pa ang ilang minuto ay nagulantang siya sa pagkakahiga. "Ahhh!" She shouted in fear. The lights automatically went off and the surroundings went eerily quiet and dark... Her body trembled as she jumped out of bed and staggered towards her door. As she twisted the knob, the door creaks open in slow motion causing her nape hairs to rise. The chilly wind grazed her skin adding a spooky vibe. She blinked and looked ahead by instinct and a cold shiver ran down her spine when she saw the hallways mildly lit up and there was a little silhouette coming her way.

Hindi pilit. Komportable. Payapa. Totoo. Hanggang biglang may narinig kaming tunog. Knock. Mahina. Pero malinaw. Parang tinig ng kamatayan. Parang opening scene ng horror movie. Napamulat ang mata ko. Nanigas ang katawan ko. Naramdaman ko ring tumigil muna si Evan sa paghinga. “Ysa,” bulong niya, “did you lock the door?”

I sat back in front of the monitors, my hands trembling slightly—not from fear, but from the sheer intensity of the adrenaline still coursing through me. I watched every movement of my husband on the main screen. Nang makapasok ang team niya sa kuta ni Saga, isang maluwag at maaliwalas na sala ang bumungad sa kanila. It looked peaceful, almost normal. Pero hindi iyon sapat para kumalma kami. The silence of the night felt heavy, like a predator holding its breath. It was a deadly, suffocating kind of quiet. Click. Ang tunog na iyon ay tila naging hudyat ng impyerno.

Her pulse spiked. Hindi ‘yon normal na tunog ng bata. Hindi rin ‘yon echo. May nagmamanipula. May nagmamatyag. And she knew exactly who. ⸻ Lilith’s Shadow Returns A sudden metallic echo rang through the corridor — BLAG! as if someone kicked open a steel door. Then footsteps. Slow. Confident. Sinadya. A familiar rhythm — ang paglalakad ng taong palaging sanay manakot habang nakangiti.

Ang mga tunog ng pag-iyak at paghingal ay naging musika ng gabi, isang kalakip na pag-impose ng takot at pag-aalinlangan. Biglang umalingawngaw sa kanyang pandinig ang mahina at nananabik na sigaw: "Ano ito? Bakit ako nandito? Huwag! Mahuhulog ako!" Sa bawat tunog ng kusang paghakbang ng sasakyan sa riles ng bangin, naramdaman niya ang unti-unting pagdating ng katotohanan na tila bang handang hamunin ang kanyang pagkatao. Sa mismong sandaling iyon, sa tunay na realidad ng kanilang tahanan, narinig nina Glenda at Romero ang hinahampas na tunog ng sakripisyo mula sa kwarto ni Sara.