Novel & Cerita Silent Horror

Vernice Pagmulat ko ng mata, ramdam ko agad ang bigat. Hindi dahil sa kakulangan ng tulog, kundi dahil may bagay na dahan-dahang kumakain sa loob ko — isang himagsikan ng pag-aalinlangan at takot. Tumango ako sa sarili ko, kinuha ang sapin ng unan, at dahan-dahang bumangon. Bago pa man ako magbihis, narinig ko ang paghinga ni Chaos mula sa kabilang bahagi ng kama. Nakatagilid siya, tahimik, at para bang sinusukat ang bawat hinga niya kung gaano ako kahinahon. Hindi ko siya tinignan. Takot ako na kung titingnan ko ang mukha niya, maaakala niyang papatulan ko ang damdamin ko at magmumukha akong mahina.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Noon kasi, natatawa lang kami, pero ngayon, parang gusto kong umatras. Pagkapasok mo pa lang sa horror house, mararamdaman mo agad ang lamig ng hangin na parang gumagapang sa balat mo. Madilim ang paligid, tanging mahihinang pula at kumikislap na ilaw lang ang nagsisilbing gabay

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

Yung mga footsteps sa hallway, yung bulungan sa kusina, yung mga mata na parang CCTV cameras. So I decided to take a walk. Sometimes silence helps me think. Naglakad ako papunta sa back corridor, yung daan papunta sa lumang veranda na halos walang dumadaan. May lampara lang sa gilid, and honestly? Vibes na parang haunted mansion. Pero at least tahimik. Paglapit ko sa isang partially open na pintuan, may narinig akong voices. At first, gusto ko sanang dumiretso. Pero may tono sa boses nila na nagpa-stop sa akin cold.

Si Lucetta naman ay agad na tumayo at lumapit sa tabi ng kanyang anak, inilagay ang kanyang kamay sa balikat nito bilang proteksyon at pagmamahal, habang ang kanyang mga mata ay puno ng luha ng awa at pag-unawa. Ngunit ang reaksyon ni Don Nathan ang pinaka-kinatatakutan nila. Sa loob ng mahabang panahon, nakita nila siyang galit, seryoso, at mahigpit, ngunit ang ekspresyong ipinakita niya sa sandaling iyon ay higit pa sa inaasahan. Ang kanyang mukha ay naging maputla muna, pagkatapos ay unti-unting namula sa matinding poot, at sa huli ay naging matigas at walang emosyon—parang naging bato ang kanyang puso. Tinitigan niya si Luvlette nang matagal, tila hindi makapaniwala sa kanyang narinig, a

Tahimik akong bumalik sa inuupuan ko kanina, halos hindi makagalaw, habang pinapanood silang abala. Hindi ko man makita kung ano ang nangyayari, ramdam ko ang bawat segundo na lumilipas. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahihinang kaluskos ng nurse at ang mahinang tunog ng orasan sa dingding. Hindi na rin ako magkamayaw sa pagmamakaawa sa Diyos na sana ay negative ang resulta.

“Uhhm, okay lang po ako! Salamat! A-Ano nga po ulit 'yong binibili niyo?“ mahinhin niyang wika. Nakita ko naman ang pagbabago ng ekspresyon ng kapatid ko. His expression is now dark. “I said, pabili ng 2 bingo.“ malamig niyang wika. Napaface-palm naman ako. Jusko ka, Almiro! Hindi ganiyan manligaw at magpagood-shot sa babae! Nakita ko namang medyo namutla si Serine. Hayy, sorry, my sister-in-law! Medyo pakipot pa kasi itong demuhong kong kapatid! “A-Ahh. . . S-Sorry po! Kukunin ko lang po sa loob 'yong 2 bingo.“ nauutal niyang wika. Tanging tango lang ang isinukli ng kapatid ko. Nang makabalik si Serine galing sa pagkuha ng 2 bingo ay nakita kong umayos ng tindig ang aking kapatid.

The screams of the visitors became louder and louder as multiple dead bodies bathed in blood could be seen lying in the ground. "Damn it! Let's go somewhere safe!" Seeing that some of his men were lying dead in the ground, Don Antonio ordered, holding the hands of Autumn and Matilda, he started to run towards the mansion. However, when he's just around twenty from the porch of the huge mansion, Don Antonio stopped in his tracks making the girls running with him do the same. The Don's muscles tensed as he stared at the hazy silhouettes in front of them. "Who are you? What do you want?!" The Don asked the unfamiliar silhouettes. He gestured the women with him to go behind him.

Ini-on niya na din ang voice changer na gamit niya at nagmadaling bumalik sa silid na pagme-meeting-an nila. Pinagpasalamat niya na hindi pa nagsisimula at walang nakapansin na medyo natagalan siya. Pero iyon ang akala niya no'ng una. Dahil ng nadako ang mata niya kay Trenta y Singko, ay makahulugan ang mga titig nito sa kanya. Hindi niya ito pinansin at inikutan niya ito ng mga mata. Nagdududa si White na may alam ang superior niya sa silid na nadiskubre niya.