Silent Horror Novels & Stories

Noon kasi, natatawa lang kami, pero ngayon, parang gusto kong umatras. Pagkapasok mo pa lang sa horror house, mararamdaman mo agad ang lamig ng hangin na parang gumagapang sa balat mo. Madilim ang paligid, tanging mahihinang pula at kumikislap na ilaw lang ang nagsisilbing gabay

Ang silencer ay nakakabit na. Dahan-dahan siyang umandar, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng abnormality—non-working cameras, unattended vehicles, people na naghihintay. Ang Level 3 ay halos walang tao, na nagpapataas ng kanyang suspicion. Ang silence ay mas nakakatakot kaysa sa ingay. Sa gilid nito, nakaparada ang isang dark blue sedan, malinis, at mukhang rental car—ang clean car na inutusan niya. Ang mga windows ay tinted nang bahagya, at walang movement sa loob.

Ang pagmamahal na namuo sa pagitan namin ay hindi na maiaalis pa; ito ay naging bahagi na ng aking pagkatao. Sa dulo ng silid, nakaupo sa kanyang paboritong silyang gawa sa matibay na kahoy at may mga ukit na makasaysayan, ay ang aking ama—Don Nathan Mondragon. Ang kanyang likod ay tuwid, ang kanyang mga kamay ay nakahawak nang mahigpit sa magkabilang dulo ng silya, at ang kanyang mukha ay walang bahid ng emosyon. Ngunit sa kanyang mga mata ay mababasa ang matinding pagkabigo, gulat, at galit. Sa kanyang tabi ay ang aking ina, si Lucetta Ivan’s Mondragon, na may puno ng pangamba ang mga mata at tila nag-aalala sa kung anong mangyayari sa gabing ito.

[Dangerous Silence] “Sometimes silence is louder than a threat… especially when the man watching you no longer needs to speak.” I didn’t answer him. I couldn’t. Because the moment Julian said those words— one of you won’t survive this house— something cold and absolute slid down my spine and settled deep in my bones. He wasn’t bluffing. That was the worst part. Not his tone. Not the locked room. Not even the key still hanging against my skin like a heartbeat I no longer trusted.

Tahimik akong bumalik sa inuupuan ko kanina, halos hindi makagalaw, habang pinapanood silang abala. Hindi ko man makita kung ano ang nangyayari, ramdam ko ang bawat segundo na lumilipas. Ang tanging naririnig ko lang ay ang mahihinang kaluskos ng nurse at ang mahinang tunog ng orasan sa dingding. Hindi na rin ako magkamayaw sa pagmamakaawa sa Diyos na sana ay negative ang resulta.

“Uhhm, okay lang po ako! Salamat! A-Ano nga po ulit 'yong binibili niyo?“ mahinhin niyang wika. Nakita ko naman ang pagbabago ng ekspresyon ng kapatid ko. His expression is now dark. “I said, pabili ng 2 bingo.“ malamig niyang wika. Napaface-palm naman ako. Jusko ka, Almiro! Hindi ganiyan manligaw at magpagood-shot sa babae! Nakita ko namang medyo namutla si Serine. Hayy, sorry, my sister-in-law! Medyo pakipot pa kasi itong demuhong kong kapatid! “A-Ahh. . . S-Sorry po! Kukunin ko lang po sa loob 'yong 2 bingo.“ nauutal niyang wika. Tanging tango lang ang isinukli ng kapatid ko. Nang makabalik si Serine galing sa pagkuha ng 2 bingo ay nakita kong umayos ng tindig ang aking kapatid.

The screams of the visitors became louder and louder as multiple dead bodies bathed in blood could be seen lying in the ground. "Damn it! Let's go somewhere safe!" Seeing that some of his men were lying dead in the ground, Don Antonio ordered, holding the hands of Autumn and Matilda, he started to run towards the mansion. However, when he's just around twenty from the porch of the huge mansion, Don Antonio stopped in his tracks making the girls running with him do the same. The Don's muscles tensed as he stared at the hazy silhouettes in front of them. "Who are you? What do you want?!" The Don asked the unfamiliar silhouettes. He gestured the women with him to go behind him.

Ini-on niya na din ang voice changer na gamit niya at nagmadaling bumalik sa silid na pagme-meeting-an nila. Pinagpasalamat niya na hindi pa nagsisimula at walang nakapansin na medyo natagalan siya. Pero iyon ang akala niya no'ng una. Dahil ng nadako ang mata niya kay Trenta y Singko, ay makahulugan ang mga titig nito sa kanya. Hindi niya ito pinansin at inikutan niya ito ng mga mata. Nagdududa si White na may alam ang superior niya sa silid na nadiskubre niya.

READ AT YOUR OWN RISK. NOTE: UNEDITED, FULL OF GRAMMATICAL ERROR AND MISDETAILS. |~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~|~| ~ Cyrex P.O.V ~

Ilang kaluluwa ba ang nasa bahay na to? Naka tingin ito saakin, nakakatakot naman ang mga tingin niya. Dilat na dilat ang mata niya habang sinusundan ako ng tingin. Napansin ko din ang tali sa leeg nito, sinundan ko ang tali at naka tali iyon sa gilid ng hagdan. Mukang nag suicide naman ang kaluluwang to. Kamukang kamuka niya yung napapanuod ko sa tv na sadako. Diko alam kung dadaan paba ako paakyat ng hagdan. Napalunok ako at mabilis na naglakad paakyat. Hindi nako tumingin sa kanya.