Silent Horror Novels & Stories

Siya ay natigilan, sinisikap na makahinga, ngunit ang pagkakahawak sa kanyang braso ay hindi matibag. Hinila siya sa isang makitid na corridor, ang mga dingding ay malamig at basa, na pinapaliwanag ng mga kumikislap na fluorescent lights na umuusok sa itaas. Ang hangin ay puno ng amoy ng mildew at isang bagay pa—isang metallic na amoy na nagdudulot ng pagduduwal sa kanyang tiyan. Sinubukan niyang makinig, umaasang makakuha ng anumang pahiwatig tungkol sa kung nasaan siya, ngunit ang tanging narinig niya ay ang tunog ng kanyang sariling heartbeat, isang walang katapusang tambol na umaecho sa kanyang mga tainga.

Bakas na ang takot sa mukha nito na siyang ikinalinga pa niya sa paligid dahil sa paraan ng pagmamasid nito sa kapaligiran. Kaya naman, sa halip na magtanong tumahimik na lang siya at nagpatuloy na sa paglalakad hanggang sa tuluyang matuon ang pansin sa mga punong umuugoy kaliwa’t kanan, animo’y nagsasayawan at nagbibigay puri ang mga ito. Kung ibabase ito sa pelikula, para kang nasa ghost city kung saan naglalakad ka sa loob ng kagubatan na puno ng mahika. Makikinita rin dito ang kakaibang aura ng paligid na siyang maaring magdulot ng kakaibang takot pero nakaka-excite na pakiramdam.

"Hindi natin sila makakausap nang maayos. Their only goal is to kill us." Muli niyang sinulyapan ang halbmiuns. Hindi niya maiwasang malungkot sa sinapit ng mga ito. They were just like the people of Phantasm before. May sari-sarili rin silang buhay. They laugh, they cry, they get mad-they get emotional.

Baka may himala. “Cindy…” basag ang boses niya. “Mas pinili na niyang umalis.” Dahan-dahan niyang iniharap ang camera. Wala na ang mga aparatong nakakabit sa katawan ni Niel. Wala na ang mga tunog ng monitor. Wala na ang mahinang tibok na pinanghahawakan ko. Tahimik. Sobrang tahimik. “Hindi…” bulong ko.

Malamig naman sa loob pero pakiramdam ko subrang init kahit kami lang dalawa dito sa loob. Malayo ang agwat namin sa isa't isa. Nakasandal siya sa pader habang nasa ilalim ng bulsa niya ang kanyang isang kamay. Habang ako naman dito sa kabilang gilid hindi mapalagay.Dahil hindi ko alam kung kausapin ko ba siya. " Why are you feeling uneasy? Did you read the contract carefully, miss Sandoval? Kahit dalawa lang tayo, kailangan mong sanayin ang sariling maging malambing sa akin."

CELESTINE VIENNE NAPAHAWAK ako sa noo nang maramdaman kong parang unti-unting pinipiga ang loob ng ulo ko— Masakit, mabigat, at may kung anong gumagapang na hilo mula sentido pababa sa batok. Mariin paring nakapikit ang mga mata ko, hoping the pounding would stop—but it didn’t. Sa halip, parang sinasampal ng alaala ang utak ko, dahan-dahang binabalikan ang mga eksenang nangyari kagabi. Kaagad akong nagmulat ng mata at bumungad sakin ang hindi pamilyar na kwarto. Bumaling ako sa kabilang kama at nakita ang hubad na likuran ng lalaking mahimbing na natutulog.

Hindi ko alam, pero pakiramdam ko kasi ay parang may masamang mangyayari. Kasabay ng pagsinghap ko ay ang pagputok ng baril sa kung saan. Sigawan naman ng mga tao ang narinig ko, at hindi ko maiwasang manglamig sa kaba, takot, at higit sa lahat ay punong-puno rin ng tanong ang aking isipan. “They’re here.” “Sino?” tanong ko, at nanginginig pa ang aking labi sa takot.

Ang mga mata niyang malamig at may tinatagong mga demonyong nagsasayawan. "What did I just heard? Wala kayong kasalanan?" Sarkastiko itong napatawa. "Your mere existence here on earth is already a sin!" Tumawa ito nang napakalakas pero agad din itong naputol nung naging seryoso ang kanyang mukha na ikinatakot ko, lalo na nung unti-unti niyang inangat ang kanyang kamay na may hawak na baril at itinutok iyun sa isa sa mga babae.

Nagpalit siya ng sapatos at pumasok, at nakita niya ang isang malaking ghost face na lumitaw sa higanteng screen sa sala. Mabilis siyang naglakad papunta sa sofa. Walang ilaw sa kwarto, tanging anino ng multo ang naaaninag sa manipis na kubrekama. Nakipagsiksikan si Isabella sa loob, nakabalot mula ulo hanggang paa, na tanging mata lang ang nakalabas. Ang tunog ng pagpasok ni Nicklaus ay ganap na sakop ng mga espesyal na epekto ng horror movie. Si Isabella ay matamang nanonood nang makita niya ang isang mukha na papalapit.

Basang - basa na silang dalawa. "Anong problema?"tanong ni Abby. Nagkakaroon na naman ng fog kaya hindi niya matukoy ang daan. Mukhang naliligaw na sila. "Huwag kang lalayo sa akin!" Hinigpitan pa lalo ni Kristoff ang pagkakahawak sa kamay ng dalaga. Napansin naman ni Abby binabalutan na ang buong paligid ng fog na at dumidilim kaya napahawak siya sa likod ni Kristoff.