Novel & Cerita Silent Word

"Oras na lumipas, huwag hayaang umalpas. Ang mga alaala ng nakaraan gusto naming balikan. Ang aking katangungan, humihiling ng katotohanan. Huwag sanang ipagdamot, ang kailangan ng kasagutan. Pumikit ka." Darkness, I see nothing but darkness. The unexplainable silence was in my ear, it is like wearing headphones with noise cancelation. Ang tanging naririnig ko ay ang pagtic-toc ng orasan. Nabura ang kaninang ingay ng mga sasakyan mula sa labas ng ospital, o di kaya ang mga nag-uusap sa lobby, ang mga announcement sa PA system. It was, a deafening silence. Nakafocus ako sa tunog ng orasan at yon lamang.

Why did she fall inlove with this idiot? "Ayan wala ng sagabal pinatay ko na ang apoy, pwede na ba nating ituloy?" Hinging pahintulot nito. Hindi niya naman magawang sumagot. Kaya muli itong nagsalita. "You know what, wifey? Silence means yes," pilyong sambit nito. "What the fu—..." hindi na niya naituloy ang sasabihin nang muli nitong sinunggaban ng halik ang mga labi niyang nakaawang.

Ang tensyon sa pagitan nila ay biglang naging kuryente. "May... may problema ba?" utal niyang tanong habang pilit na iniiwas ang tingin. "Sorry," bulong ni Mr. Silva. Bigla itong umupo sa semento, pinaliit ang sarili na parang bata. "Hi! I am Mr. Silva the Rock. Kahit anong secret o problema, pwedeng-pwede mong sabihin sa akin."

sagot nito. Pinikit ko ang mata ko at alam kong bumalik na sa lahat ulit. - Never mistake my silence for Weakness. No One plan a Murder out Loud.

Miserableng tumingin si Sierra kay Sylvio, "what do you want me to do then?" "Of course, mistakes must have punishmens." Malamig niyang tugon. Naalala ni Sierra ang nangyari noong huli, kaya agad niyang tinakpan ang kanyang bibig. “Hindi pwede!” mabilis niyang tanggi. Sumulyap si Sylvio kay Sierra at malamig na nagsalita, “Iniisip mo bang hahalikan kita ulit? Dream on,” wika nito na para bang luging-lugi pa siya kapag hinalikan niya!

What the--, anong pinagsasabi nitong silence means yes. Hindi nya nga ako binigyan ng pagkakataon magsalita. Napakabilis din ng pangyayari, kahapon lang kami nagkakilala ngunit hindi ko man lang magawang umayaw sa ginagawa nito sa akin pati na din ang katawan ko ay sumasang ayon din. Napatingin ako sa pintuan nang bumukas ito nang marahas habang si Hermes naman ay hindi inaalis sa akin ang tingin, ganun parin ang ginagawa nito sa hita ko.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

tanong ko Ramdam ko ang titig nito pero mas pinili kong inabala ang cellphone ko para mag hanap ng kanta "Silent Sanctuary," he whispers Napatigil ako sa sinabi niya at tumango nalang bago plinay ang mga kanta nila. I love singing, but I'm not fond of bands. Hindi ako fan ng mga banda dito pero alam ko naman ang mga kanta nila. I downloaded their songs dahil kailangan ko nang tanggalin ang data mamaya pag mag tatake off na

'Neath the halo of a street lamp I turn my collar to the cold and damp When my eyes were stabbed with the flash of a neon light That split the night, and touch the sound of silence Napatigil si Cain. Muling bumuka ang mga labi ni Aozura. And in the naked light I saw, ten thousand people, maybe more People talking without speaking, people hearing without listening Nagduet na ang dalawa. People writing songs that voices never share And no one dared disturb the sound of silence "Fools", said I. "You don't know, silence like a cancer grows Muling umawit si Aozura na wala na ang deep baritone voice ni Cain.

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.