Silent Word Novels & Stories

Tahimik ang pagitan nilang dalawa, tanging tunog lang ng malamig na hangin mula sa bintana ang gumagalaw sa paligid. Nakatitig lang si Silas sa kanya—mataman, mabigat, parang may gustong sabihin na hindi mahanap sa mga salita. Parang nangungusap ang mga mata nito, tila humihingi ng pahintulot na pawiin ang lahat ng distansyang pumapagitan sa kanila. At bago pa siya makasagot, dahan-dahan itong lumapit.

“Bakit ayaw mong magsalita? Hindi mo ba alam na silence means yes?” Nagbulungan ang mga taong naroroon. “Mukha ngang totoo ang lahat ng kumakalat.” “Kaya nga, hindi niya magawang magsalita para pasinungalingan ang lahat ng binibintang sa kanya.” Luna sobbed in anguish, her heart filled with anguish. If she could, she wanted to disappear into the ground. Never in her life had she felt so humiliated. Just when she was in unbearable pain and had given up all hope, a furious shout rang in her ears.

"Hey! Naririnig mo ba ako, sino ka!" Nilayo ni Sandy muli ang telepono at tiningnan ang likod no'n, nanlaki na lang ang mata niya nang hindi pala sa kanyang telepono ang tumunog, kay Dwight pala. Parehas kasi ang ringtone ng tawag nilang dalawa ni Dwight, naalala lang niya na naka-silent nga pala ang phone niya ngayon at tanging vibrate lang ang sinet niya para hindi maingay. "Sorry—"

At kahit alam kong deserve kong magalit siya, masaktan, magwala… Hindi ko kinaya ‘yung paraan ng pag-alis niya. No goodbye. No closure. Not even hate in words. Just… silence. Mas masakit pala ‘yon kaysa sa sigawan. Biglang bumagsak ang luha ko, one after the other. Hindi na ako nagawang pigilan pa. Bumalik ako sa kama, ibinalot ang kumot sa katawan ko kahit hindi naman iyon ang kailangan kong takip. Ang gusto kong takpan… ay ‘yung kahihiyan.

And as she remember his exact words, parang salamin unti-unting nabasag ang kung ano mang mahika na namamagitan sa kanilang dalawa. Dahil doon kaya agad niyang iniwas ang kanyang tingin. Well, at least the feeling is mutual, wala rin naman sa bokubularyo niya ang salitang iyon. As of now, ang pang-iinis kay Silvana ang aatupagin niya. She may sound childish, pero hindi niya hahayaan na hamakin siya ng isang tulad nito o maging ng sino man.

Kabado ako nang matanaw ko ang malaking gate nila. Nagtagal ang mata ko doon sa nakasulat sa plaka ng gate. Legacy. Power. Silence. And once again, I was curious about what silence meant. Legacy and power, I could understand those. But silence? Not really. Obviously, they are not silent. Their names are all over the Philippines. Perhaps the only people who don’t know them are those in remote areas, where there’s no way to stay connected with society.

"But we need a safeword, baby. So I know your limits and don't overdo it next time." "Stop." Huminto siya, at pinihit ang baba ko para makatingin sa mga mata niya. "Iyon ang safeword ko," dagdag ko. Nagpakawala si Chandler ng malalim na hininga, habang mas lumalalim ang titig niya habang pinoproseso ang sagot ko. "It’s very direct. Most people pick something random, usually a color. 'Stop' can get lost when things are intense."

"I guess nagkamali ako, nagpadalos-dalos ako." "Ibig ba sabihin nagsisi na ka pinakawalan mo si Jonie?" Hindi cya sumagot... alam nyang pagtawanan cya ng kaibigan. "Silence means Yes, bro.. so what do yo want to do now?" "I dont know... gusto ko man hanapin si Jonie ay hindi ko makita-kita, hindi ko alam kung saan cya nagtago"

Siniko ko na lang siya sabay ngiti dahil sa pagka-ewan niya. May ilang intermission pa ang ginawa kaya hindi muna ako nakisigaw. I'm reserving my voice for later. "Wag naman sana lumakas!" Sigaw ni Clarisse. Medyo lumalakas na kasi ang ulan at nababasa na kami. "Lord, 'wag naman po!"