Silent Word Novels & Stories

Si Salvi, tahimik na pinanood ang dagat. “Wow,” mahinang sambit niya. “I forgot what real silence sounds like.” Hector didn’t look at her. “You forget a lot of things.” “Like what?” “Like who you are.” Tahimik ulit. “I’m not sure I ever knew,” bulong ni Salvi. Pinikit niya ang mga mata at hinayaan ang sarili na malunod sa lamig ng hangin at tunog ng alon ng dagat sa baba.

Hindi siya nagsalita, pero narinig ko naman ang pangisi niya. “Wala naman ‘yang bala, baby. Hindi pa naman nailagay ang magazine,” aniya, at kaagad kong napansin ang magazine na sinasabi niya na katabi lang din naman ng silencer. “Please? Do it for me.”

Ani ko na tumaray sa hangin. Hindi naman siya sumagot at basta nalang nag patugtog ng kantang nakakaindak ngunit hindi ko ganon ka maintindihan dahil medyo mabibilis ang bawat salita na naririnig ko, wirdo talaga ng music taste ni Jaez minsan pang hoe ampotek pero ang ganda.

Kaya naman wala siyang oras na dapat pang sayangin at panahon para magkaroon pa ng love life. Dahil sa patuloy na pagtatrabaho at pagtatype ni Aliyah sa keyboard ng kanyang laptop, hindi niya namalayan na may nagchat na pala sa kanya. Napansin niya lang iyon dahil umiilaw ito malapit sa kanya pero hindi niya naririnig ang pagtunog ng message dahil naka silent mode ito. Itinigil niya na muna ang pagtipa sa keyboard at kinuha ang kanyang cellphone na nasa gilid.

Annoying! "First month niyo ngayon di ba? What is his gift? Any surprises?" inirapan ko si Sunny. O yeah! Because he's so busy, I just can't open it up to him. Nakalimutan niya ba? I'm not expecting anything naman, but hindi pa niya ako grineet and it's kinda disappointing. "Silent means nakalimutan. Hahahaha. Well, forgiven naman kasi he's so busy. Pero doh? Umasa ka no?"

"Hey! Naririnig mo ba ako, sino ka!" Nilayo ni Sandy muli ang telepono at tiningnan ang likod no'n, nanlaki na lang ang mata niya nang hindi pala sa kanyang telepono ang tumunog, kay Dwight pala. Parehas kasi ang ringtone ng tawag nilang dalawa ni Dwight, naalala lang niya na naka-silent nga pala ang phone niya ngayon at tanging vibrate lang ang sinet niya para hindi maingay. "Sorry—"

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Hindi pa. Because for the first time tonight, he realized that the wrong wordo ...kahit tamang salita sa maling orasm...ight push her further away. So he chose silence. For now. But that silence didn’t mean surrender. Sinulyapan ulit ni Paul ang taong mahal niya, na ngayon ay nakatitig na lang sa labas.

But it helped. I reached for the walkie beside me, turning the knob even though we’d already tried every frequency. “Still nothing,” I muttered. Caite gave a lazy shrug and tired voice. “Try one more. For luck.” So I did. The knob clicked. Then—crackle. A whisper bled through the static. “…dagat ng apoy… may silungan…” Caite sat up. “Wait. Shh.” I cranked the volume. The voice was faint. Uneven. Like it was underwater.