Silent Word Mga Nobela at Kwento

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.

Hawak pa rin niya ang isang tinidor. "Sela. Quiet means not making a sound. Silent means_." Huminga ng malalim si Erc. "Silent means waiting for the timer to stop. And that's the end of the story." Sinimsiman ni Erc ang kaniyang wine. "Well. For us, that's the real definition of the two words. But as for the normal people who lives in the surface, the two words are the same." "Among the Jungslagger, sir Cain is the most venomous one. You see him in a business suit. Walking. Eating. But when he begins to work, he never stop." Isang pirasong karne ang isinubo ni Erc.

Para sa kanya, Silence is not submission but knowing things are in control. Siya ang uri ng lalaking mas pinipiling makinig kaysa magsalita, ngunit sa oras na magsalita siya, nagiging malinaw kung bakit siya dapat pakinggan. Walang labis, walang kulang. Sakto. Sapat.

Dahil hindi ko talaga alam kaya ngumiti na lang ako sa kanya. "Silence means yes," masayang saad paa nito. Hindi na lang ako nagsalita gano'n rin si Jeff. Tahimik lang din ito, alam ko na naiinis na ito ngayon pero pinipigilan lang niya.

Pero imbis na matakot kay Lyca ay ngumiti lamang si Dean na puno ng kumpiyansa. Hindi naman nagustuhan ni Lyca ang pakiramdam na iyon. Kaya’t walang alinlangan niyang ipinaalala ito sa lalaki sa pamamagitan ng kanyang titig. Ngunit sa halip na umatras si Dean ay lalo pa nga itong nagpatuloy. "Silence means yes," nakangiti pa na sabi ni Dean kay Lyca at saka sya umayos ng kanyang pagkakaupo. "Kita tayo mamaya," dagdag pa nito.

Siya ang unang bibitaw. “Should I confess? Or should I stay silent?” bulong niya sa sarili. Tahimik ang buong paligid, pero sa dibdib niya, parang may sigawan. Konsensya laban sa takot. Pag-ibig laban sa kasalanan. “For the first time, I wasn’t sure if silence was mercy or cowardice.”

Si Salvi, tahimik na pinanood ang dagat. “Wow,” mahinang sambit niya. “I forgot what real silence sounds like.” Hector didn’t look at her. “You forget a lot of things.” “Like what?” “Like who you are.” Tahimik ulit. “I’m not sure I ever knew,” bulong ni Salvi. Pinikit niya ang mga mata at hinayaan ang sarili na malunod sa lamig ng hangin at tunog ng alon ng dagat sa baba.

Hindi siya nagsalita, pero narinig ko naman ang pangisi niya. “Wala naman ‘yang bala, baby. Hindi pa naman nailagay ang magazine,” aniya, at kaagad kong napansin ang magazine na sinasabi niya na katabi lang din naman ng silencer. “Please? Do it for me.”

Ani ko na tumaray sa hangin. Hindi naman siya sumagot at basta nalang nag patugtog ng kantang nakakaindak ngunit hindi ko ganon ka maintindihan dahil medyo mabibilis ang bawat salita na naririnig ko, wirdo talaga ng music taste ni Jaez minsan pang hoe ampotek pero ang ganda.

At sa huling entry ng araw na ‘yon, sinulat ko: > Maybe this is what it means to love someone in silence — when the world keeps you apart, but your souls remember each other anyway. That night, bago ko patayin ang ilaw, humaplos ang malamig na hangin sa mukha ko. Naramdaman kong parang may pamilyar na presensiya sa paligid. Hindi nakakatakot. Hindi malungkot. Parang yakap na hindi kailangan ng katawan. “Goodnight, Luther,” bulong ko. At sa unang pagkakataon, hindi na masakit banggitin ang pangalan niya.