Silent Word Novels & Stories

Naghihintay ng isasagot ko sa kanya. "They're said silence mean yes. So I'll take it as a yes. Okay, darling." Anito na napapisil pa sa baba ko at mabilis b****o bago ako iniwañang nakatulala sa kinatatayuan.

"Mundo ko, p'wede ba kitang halikan?" His tone is like a curse into my ears. It's like giving me something... desire. I'm trying to calm my nerves right now, but I swear I can't. Parang may tumutulak sa akin. Hindi ko magawang iiwas ang aking tingin sa kanya, para niya akong inaakit. Tila may karera ng kabayo sa aking dibdib dahil sa sobrang lakas ng pagtibok nito. "Silent means yes," saad nito sa isang nakakaakit na tinig at bago pa man ako makabalik sa aking wisyo ay dumampi na ang kanyang malambot na labi sa aking labi.

Hindi iyon tahimik na pagkikita; iyon ay sandaling parang huminto ang oras, parang ang hangin ay natuto ring huminga nang mabigat kasama nila. At doon, they just become silent. Hindi dahil wala nang sasabihin, pero dahil kung may salitang bibitawan pa, baka tuluyan nang bumagsak ang natitirang pader na pareho nilang pinanghahawakan. Hanggang sa boses ni Paul ang muling bumasag ng katahimikan.

But it helped. I reached for the walkie beside me, turning the knob even though we’d already tried every frequency. “Still nothing,” I muttered. Caite gave a lazy shrug and tired voice. “Try one more. For luck.” So I did. The knob clicked. Then—crackle. A whisper bled through the static. “…dagat ng apoy… may silungan…” Caite sat up. “Wait. Shh.” I cranked the volume. The voice was faint. Uneven. Like it was underwater.

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

Napalabi si Sharon, kailan ba naman kasi siya hinalikan ng suwerte? Narinig niya itong tumikhim bago nagsalita ulit. “Well, silence means yes.” Tumawa pa ito sa likuran niya. She raised her eyebrows. “Guwapo ako diyan no? ‘Di bale, nag rexona ako kaya mabango na ang kilikili ko.” She rolled her eyes, angatan ba ito ng sariling bangko? Nilingon niya ang lalaki at tinaasan ng isang kilay. “Kabute ka ba?”

Ito ay nabasag. Ang Chalice ay nahulog at nabasag sa sahig. At si Lord Silus ay bumagsak, hindi patay, kundi isang walang laman na sisidlan, ang kanyang mga mata ay nakatitig sa kawalan, habang binubulong ang mga salitang walang kahulugan. Ang dakilang Master of Whispers ay nalunod sa sarili niyang karagatan ng katahimikan.

May halong inis sa kaniyang boses at saka nagdadabog sa sahig. Natatawa na lang ako sa kaniya. Para siyang bata kung makaasta talaga. "Hayss... Ewan daw sa inyo! Wala talagang forever, password na lang hindi pa alam." Naiiling na saad ni Laishia bago mapahalukipkip. "Eh...ang alam ko lang naman password ay 'I love you Rei' pero…"

Sambit nito pero di ako nakinig agad kung inilabas Ang silencer ko ay binaril Ang Leon kinalaman ko na siya at sabay kaming umalis. Nakalabas na kami sa kulungan na iyon at nag simula na kaming maglakad dahil may itinuro samin na madaling daan Ang matatanda dito. " Dito!" Wika ng Lolo ni Riva . Bigla namang kumunot ang noo niya " Tigil !" Sambit nito. Nabigla naman ako dahil sa inasta ni Riva. " Tsk. I'm not a fool!" Wika nito at agad inilabas ang silencer at Isa Isang binaril Ang matatanda.

dagdag nito, bahagyang nakangiti, “what do you want me to do?” Sumalubong sa kanya ang malinaw nitong asul na mga mata, tila ba may sariling mundo sa loob ng mga iyon. Ngunit imbes na makaramdam ng tuwa, bahagyang nailang si Raina sa kakaibang gaan ng aura nito. Tinaas niya ang kilay at saka nagsalita nang may halong biro at babala. “Sir Daniel,” marahan niyang sabi, “alam mo ba ang three principles of silence?”