Novel & Cerita Silent Word

Agad namang hinawakan ni Eros ang kamay niya. “Crazy dummy,” bulong ni Eros. Napangiti si Sierra. “Kung gano'n, huwag mo na akong iwasan.” “Fine.” Muling tumingala si Sierra at tumingin kay Eros. Ilang sandali silang nagkatitigan. The room became strangely quiet. Not uncomfortable. Puno ito ng ginhawa at ng mga salitang hindi nila nasabi mula pa kahapon.

Ang bigat ng kanyang tinig ay parang sampal na hindi kailanman maririnig ng iba, pero ramdam ng kaluluwa. “I didn’t mean—” “No,” putol ni Aurora. “You didn’t see.” Tumayo siya, uminom ng alak, saka tumingin sa salamin ng bar kung saan nagre-reflect ang kanilang mga mukha. “Funny,” sabi niya. “I used to think silence was weakness. Turns out, it’s the sharpest weapon I own.” ⸻ The Silent Shift Sa labas ng bar, habang papalayo si Aurora, nag-ring ang kanyang telepono.

Ngunit ang silid, kahit opulent, ay nanatiling isang kulungan. Bandang alas tres ng madaling araw, nang ang buong manor ay nakabalot sa thick, black silence, isang tunog ang dumating. Hindi ito malakas; ito ay malamig at precise. Ang basag na tunog ng sensor na nasira, sinundan ng isang muted alarm na naririnig lamang ng mga sinanay. Ang tunog ay hindi random—ito ay calculated at expertly na isinagawa. Naramdaman ni Ryella ang kalungkutan ng kanyang posisyon; ang kanyang isolation ay nagawa niyang perpekto.

"Paano ba gumagana ang isang 'to?'' Nakailang pihit rin siya 'ron nang magsawa siya ay sinipa na lang niya 'yon. Nagulat siya nang matanggal ang pinto't nayupi ang gilid nito. Sumilip tuloy ang kaunting liwanag na dahilan ng kanyang pag-ngiti. ⚫⚫🌸 CREDITS: SIREN SONG LYRIC BY SARA SINGER ORIGINAL POEM OF DEATH RITUAL BY YOURS TRULY. Don't be a silent reader kutings, gusto ko ng maingay hahaha. Give me your thoughts bonus na lang ang pagvovote. Meow means thank you 🐈

My fingers stilled against the glass of water. The sound of clinking cutlery from nearby tables suddenly blurred into static. Tila ba...isang mabigat na salita ang susunod na lalabas sa bibig niya at hindi ako handa.

dagdag pa niya. Maraming naguguluhan sa usapan namin. Karamihan sa kanila, nagdadalawang-isip kung maniniwala ba kay Sofia o hindi. Hindi ako nagsalita. Wala pa akong masabi sa mga binitawan niyang salita. Parang natameme ako. Pero hindi puwedeng manahimik na lang ako. Silence means yes. At hindi ako papayag na malaman nilang isa akong huwad at ang totoong Aelice ay nagpakalayo na.

“Alam ko.” Nagkatinginan sila—isang maikling sandali ng pag-unawa na hindi na kailangan ng salita. Nang tuluyang bumagal ang barko at maramdaman ang halos hindi na paggalaw ng alon, alam na nilang naroon na sila.

"Okay! Thank you for that. Of course we will be going up basta sama-sama tayong lahat. Bago iyan, mag-spell ka muna ng salita dahil alam kong nangangati na ang bibig mo. Are you ready?" "Always ready, be sure that the word is best for me." "This word is for you. Here you go. Your word is..." Natahimik ang lahat at nag-abang sa susunod na mangyayari. Mga ilang segundo pa bago nagsalita ang speaker. "Your word is Si- Nek- Do- Ki." A..ano raw? Nabingi ako sa sinabi ng Speaker. At hindi ko namalayang timingin sa 'kin si Vani. Nakatutok ang dalawa niyang mga mata sa dalawa ko ring mga mata.

May malaking bato ito at kumikinang ng sobra sa tuwing tinatamaan ng liwanag mula sa mga bumbilya. Silence wrapped the whole place but they still can't hear Sir. Rico's speech, tanging ang tanong lamang nito kay Ms. Mel ang bahagya nilang narinig dahil sinigaw niya 'yon na para bang nais niyang marinig ni Ms. Mel ang lahat ng sasabihin nito, very loud and very clear.

Hindi ko alam kung gusto ko bang marinig ang sagot niya. "Because..." mahina kong saad. Huminga ako nang mabagal. "You're taking care of me, and you're taking care of the baby. But sometimes..." napayuko ako. "...it feels like that's all." Saad ko saka yumuko. Nilamon ng katahimikan ang buong paligid namin. At sa katahimikang iyon… mas lalong sumikip ang dibdib ko. Kasi minsan...Silence says more than words ever could.