Novel & Cerita Silent Word

May malaking bato ito at kumikinang ng sobra sa tuwing tinatamaan ng liwanag mula sa mga bumbilya. Silence wrapped the whole place but they still can't hear Sir. Rico's speech, tanging ang tanong lamang nito kay Ms. Mel ang bahagya nilang narinig dahil sinigaw niya 'yon na para bang nais niyang marinig ni Ms. Mel ang lahat ng sasabihin nito, very loud and very clear.

Hindi ko alam kung gusto ko bang marinig ang sagot niya. "Because..." mahina kong saad. Huminga ako nang mabagal. "You're taking care of me, and you're taking care of the baby. But sometimes..." napayuko ako. "...it feels like that's all." Saad ko saka yumuko. Nilamon ng katahimikan ang buong paligid namin. At sa katahimikang iyon… mas lalong sumikip ang dibdib ko. Kasi minsan...Silence says more than words ever could.

Sandali siyang tumigil, pinanood lang ito kung paano ito humihinga nang mahinahon, kung paanong bawat kilos nito ay parang nagpapakalma rin sa kanya. At sa gitna ng katahimikan, parehong malinaw sa kanila na may nagbabago. Hindi na ito ‘yung dating Thorin na laging malamig. Hindi na rin si Felicity ‘yung tahimik na umaasa lang. Ngayon, pareho silang nakatingin sa iisang direksyon pero hindi pa rin sigurado kung kailan sila lalapit. “Sometimes silence isn’t empty,” naalala ni Felicity bago tuluyang mahimbing. “Sometimes, it’s full of things we’re both too scared to say.”

Hindi agad sumagot si Amanda Sa halip ay bahagya siyang huminga nang malalim isang kilos na halos hindi mapansin kung hindi ka nakatingin nang mabuti. “Silence,” tugon niya, “is not always absence. Sometimes it is restraint. Sometimes it is strategy. And sometimes,” dagdag niya, “it is the only way to survive while the truth is being buried under noise.” May ilang napasinghap ang iba nama’y napahinto sa pagsusulat.

Dahil wala akong marinig na sagot sa kaniya ay nagsalita na ako. "Therefore I conclude silence means yes," sabi ko ngunit every words that coming from my mouth has emphasis. Hindi naman kasi sila nagsalita dahil madaling sagutin lang ang tanong ko kung walang katotohanan iyon but then it is hard to speak about truth.

"Love... Ughhhh...Uhmmmm" He suddenly went fast moving up and down, following the unspoken desire of our bodies. He is wild but I won’t complain. The night gets deeper and in the midst of the silence outside this room, is our echoing voice in every corner in here. Mabuti na lang at sound proof ang kwarto niya. *****

Siya lang kaya ng may alam ng waterfalls na iyon or alam din nila Silvana at Silvhari? Dahil pag nalaman iyon ng iba, lalo na ang mga businessman malamang ay pagkakakitaan ang waterfalls. Pagkatapos namin titigan ang waterfalls ay umuwi na rin kami. We talk for a bit most of the time we stayed silent. It wasn't awkward. It's more peaceful and calming. I like it a lot. There's something more deeper and sense when you are with someone in silence, there's no words to utter. You communicate through your heart, because it speaks louder.

I tried to listen inside but I couldn't hear any single word. "Sino ka?" Napalunok ako nang makarinig nang kasa ng baril sa gilid ng ulo ko. "Tatanungin lang kita ng dalawang beses. Sino ka?" There's no one here in the ground at alam kong may silencer ang baril na nakatutok sa akin. Damn, i was caught off guard. Masyado atang napadami ang inom ko. Ang lakas ng tama.

At rinig na rinig pa niya ang di niya dapat marinig. "Did I," He paused in a moment and sighed heavily. "cheat on you?" Garalgal na pagpapatuloy niya sa mahinang boses. Mahina na para bang natatakot siya na marinig ko at maaaring oo ang isasagot ko. Hindi ako makaimik. I remained silent. Saglit na katahimikan ang namagitan sa amin. "Silent means yes! Fuck!" Kalauna'y sambit niya sa paraang sobrang dismayado.

Hindi rin siya tumango. Tahimik. Napangisi si Victor, bahagyang tinaas ang isang kilay. “Silent means payag kang hatid-sundo kita,” dugtong niya, may smirk na ngayon sa tono. “Basic rule.” Doon lang lumingon si Elera. Isang mabilis, malamig na sulyap. “Silent means irritated,” sagot niya. Diretso. Walang arte.