Silently Novels & Stories

I asked in disbelief. "Yeah. And I canceled all of my meetings because you didn't answer my calls!" Tiningnan ko ang screen ng cellphone ko. Napalunok ako nang nakitang naka silent mode pala ito. Kung hindi siguro nakita ni Kalix na tumatawag ang Daddy niya, baka hanggang ngayon hindi pa rin nasasagot ang tawag niya. "I was busy, Miggy. I didn't realize my phone was on silent mode -

I unwittingly make an insulting glare at her. “Oh my God! Hindi ko alam na gan'yan pala kakitid ang utak mo.” “I dunno. Maybe." Tumahimik sya at humalukipkip. “See? Silence means yes!” medyo tumaas ang boses ko na pinagsisihan ko when she suddenly shrieked in her high-pitched tone. “Arrgh!!! Silence means I don’t give a fuck. Kung ‘yan ang iniisip mo, isipin mo na lang nang isipin.”

At isa ito sa mga napapansin ni Beau na pagkakaiba kay Emory sa mga babaeng nakilala niya noon. She’s quiet. Hindi ito mahilig magtanong at hindi niya alam kung maganda ba ‘yon o hindi. Being silent means she’s bottling her thoughts to herself. Pero ano naman ang pakialam niya kung ganoon nga? Mas mabuti nga ‘yon. Hindi sasakit ang ulo niya.

“…hindi ko siya palalagpasin.” Gabing-gabi na, pero hindi ako makatulog. Nasa loob ako ng command office, pinagmamasdan ang mga live CCTV feeds ng compound. Normal ang galaw. Tahimik. Pero sa likod ng lahat ng ‘yon, may nagtatago. At alam kong hindi magtatagal, magpapakita rin siya. "Patch," tawag ko sa earpiece, "activate silent protocol. No alerts. No lights. Internal tracking only."

Bam! Sa mismong sandaling ito, biglang sinipa ang pintuan sa harapan. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong silid. "Gusto mo bang mamatay o ano, Silas?" Isang mahinahon ngunit hindi masabi sa malayong boses ang narinig. Si Silas John, na ganap na nainom ng mga tabletas, ay natigilan bago likas na tumingin sa pintuan.

But for the first time tonight, hindi na siya nanahimik. I slowly stood up, my heels slightly unsteady. “Okay,” I said softly, halos pabulong. As we moved away from the table, the music drowned the room, the lights blinding and loud—pero sa loob ko, biglang tumahimik ang lahat. Some people stay silent not because they don’t care, but because once they speak, wala nang atrasan. Tonight, Damien broke his silence. And tonight, I stepped into whatever came next.

Silent, I can't wait here silent Gotta make a change and make some noise Undo my sad Undo what hurts so bad Undo my pain Gonna get out, through the rain I know that I am over you At last I know what I should do Undo my sad.. Nang matapos ang kanilang sayaw ay agad na niyakap ni Levi ang kaniyang ina, halatang praktisado iyon, kasunod ay agad silang nahiga sa semento at animo'y sabay na matutulog ng mahimbing. Yakap-yakap ang isa. Sa pagtatapos ng sound ay siya ring pagpikit ng mga mata nila.

Hingal na hingal silang dalawa na ipinikit ang mga mata. Hindi narin nila namalayan ang mga sarili na nakatulog na pala sila habang ganuon ang itsura nila, n*******d pareho at nakadapa habang nakadagan si Lucas sa likod ng nobya at kusa nalang natanggal ang pagkalalaki ni Lucas sa perlas ng dalaga.

Hindi ko magawang ma-appreciate nang maayos ang magagandang tanawin dahil sa kaniya. Narinig ko siyang tumikhim. Sa gilid ng mata ko ay nakita kong sumilip siya mula sa rearview mirror. Hindi ko siya pinansin at pinanatili lang ang tingin sa labas. Hindi rin naman siya nagsalita kaya hinayaan ko na. It's a good favor. Him, being silent the whole time makes me breathe properly.

"Sira! Sinend ko lang ang pictures natin sa account ko." "Hmmm. Matulog na tayo, wifey." Hindi na ito kumikilos habang nakayakap sa kanya. Narinig niya agad ang mahinang paghilik nito. Maya-maya ay nag-vibrate ang phone niya dahil naka-silent mode iyon.