Silently Novels & Stories

Huminga ako nang malalim saka pinindot ang send. Parang ang tagal bago tuluyang ma-send. Pakiramdam ko bawat segundo may hahablot sa pinto at huhulihin ako. Nang tuluyan itong ma-send, agad kong pinatay ang data at nilagay sa silent ang phone. Pagkatapos ay nilock ko ito at itinago ulit sa bulsa ko. Saka ako humiga na parang walang nangyari.

Aniya sa akin. "Sige Chels ingat ka, bye." Hindi pa rin tumitigil ang phone ko sa pagring hinayaan ko lang ito at inilagay ko silent mode. Natulog ako dahil nakaramdam ako ng antok.

Siguro, bored lang siya? Isang mahinang buntong hininga ang pinakawalan ko bago ko inilagay sa silent mode ang aking phone. Wala lang, hindi pa ako ready na ipagsabi kahit kanino na may bago akong phone. Nahihiya ako!

"Hey! Naririnig mo ba ako, sino ka!" Nilayo ni Sandy muli ang telepono at tiningnan ang likod no'n, nanlaki na lang ang mata niya nang hindi pala sa kanyang telepono ang tumunog, kay Dwight pala. Parehas kasi ang ringtone ng tawag nilang dalawa ni Dwight, naalala lang niya na naka-silent nga pala ang phone niya ngayon at tanging vibrate lang ang sinet niya para hindi maingay. "Sorry—"

CHAPTER: What Power Sounds Like When It’s Quiet Umaga pa lang, ramdam na ni Calestine ang pagbabago. Hindi dahil may nagsalita. Kundi dahil wala. Ang hallway papunta sa office floor ay dati laging may bulungan—mga paanas na tawa, mga tingin na may halong panghusga. Ngayon, ang tunog lang ay ang maingat na yabag ng sapatos at ang mahihinang pag-click ng keyboard mula sa loob ng mga cubicle.

nahihiyang sabi ko. Tumingin siya sa akin at ngumiti. Binaling niya iyong tingin niya doon sa mp3 cassets sa harap niya, may pinindot siya na kung ano doon at bigla na lang tumunog iyong music ng silent sanctuary. "Silent Sanctuary ka din pala?" Biglang tanong ko. "Hindi, ramdom music lang ang nandiyan," sagot niya. "Minsan lang naman kasi ako nakikinig ng musika."

Hindi na. ** Parang naging full-time hobby ni Thorne Silva ang magpapansin sa'kin. Akala ko okay na yung mga sinabi ko pero hindi papala dahil lalo lang siyang kumulit. Pero hindi ko siya pinapansin. Hindi ito passive ignoring. As in, full-on deadma, zero interaction, 'yung tipong kung maglakad ako sa hallway at kasalubong ko siya, kaya kong hindi tumingin. Kaya kong dumiretso na parang hindi kami kailanman nagkakilala. At totoo 'yon. Kasi hindi ko na siya kilala.

Ganon ba ako kahalata para malaman niya? “Silence means yes, baby.” Sabay kindat. “Pero hindi kita pipilitin, hindi rin kita mamadaliin. Take your time kahit umabot pa tayo ng taon sa ligawan basta hindi ako tatanggap ng ‘hindi’ na sagot dahil bubuntisin kita sa ayaw o sa gusto mo.” may pagbabanta.

Ang malamig na liwanag mula sa LCD screen ay nagbibigay ng nakatatakot na anino sa kanyang mukha na tila ukit sa matigas na bato—walang emosyon, patag, at puno ng matinding poot sa kasalukuyang pamahalaan. ​"Pumalya ang paunang operasyon ni Rene," malamig na wika ni Silas, habang tamad na nilalaro ang isang metal bullet casing sa pagitan ng kanyang mga daliri. Ang ritmikong tunog ng bakal sa bakal ay umaalingawngaw sa loob ng sementadong bunker.

Kaya lang, pagkatapos niyang maligo ay naka-abang na ito sa labas ng banyo. Ni hindi pa siya tuluyang nakakahakbang palabas ay hinapit na nito ang bewang niya. Mariin at mahigpit iyon. Napapikit siya nang mariin. Ayaw niya talaga itong makausap ngayon. "Hindi mo talaga ako kakausapin?" mariing bulong nito. Bahala na kung magalit ito pero hindi siya sumagot. Sabi nga, kung gusto mong mang-inis ng tao, silent treatment is the key.