Simple Quotes About Myself Novels & Stories

saad ulit niya. “Hindi ko alam lalo na wala naman akong kasama sa buhay na tumutulong sa akin sa mga gastusin,” sagot ko. “Atsaka hindi naman ako marunong mag-drive. Mas sanay ako na nagco-commute talaga,” dagdag ko pa. “At isa pa, hindi ko gustong gastusan ang mga bagay na hindi ko naman kailangan. Mas gusto kong mag-ipon, gaya nang sinabi ko ay mag-isa lang ako sa buhay. Mas maigi na iyong may makukuhanan ako kapag may nangyaring hindi maganda,” mahabang saad ko pa.

“I know who I am, what I am, and what I can do.” Bahagya akong lumapit, halos magtama ang mga mata namin. “Hindi ko na kailangan pang i-market ang sarili ko. Hindi ko rin kailangan ng sponsor para lang kilalanin. At lalong hindi ko kailangan ipapakilala ng kakilala sa kakilala nila.” Sandaling natahimik ang paligid, parang hinihintay ang huling banat ko. “My name…” ngumiti ako, dahan-dahan, parang isang hamon, “…is enough.”

Sumimangot ako dahil ibang-iba na siya sa dati. "Busy ako," sabi ko agad. "Tell me about yourself, Jela," "That's my private details and you have no right to ask as if I betrayed you!" seryosong sagot ko. "Because I want to know, why not! After all I 'm courting you, I want you to be more true to yourself or true to me as well," sabi naman nito. "Baliw ka? Hindi mo alam ang sinasabi mo para sabihin ' yan sa akin. All along I'm true to myself, I'm living a simple life and that's all!" sagot ko.

sabi nito. “Ayaw ko munang magplano para sa ibang bagay. Uunahin ko muna ang sarili ko,” matatag niyang wika. “That’s good. Love yourself first.” “Ikaw, wala ka bang plano?” balik niyang tanong. “Hm. It’s hard for me to make plans in advance. I’m reckless sometimes, and I love it. Gusto ko kasi ng sorpresa palagi.” “Paano kung pumalpak ka sa on-the-spot plans mo?”

Nagsusuot lang ako ng mga ganung damit pag may importante talaga akong pupuntahan. Ewan ko ba, minsan napapaisip ako kung tomboy ako pero hindi naman ako nagkaka-interes sa mga babae. "May kasabihan nga simplicity is beauty." ngiting saad ko bago ko kinuha ang sling bag ko at lumabas na ng bahay. Medyo malayo-layo ang bahay nina papa kaya mapapasubo ako sa pagpadyak sa bike ko. Pero okay lang, bike is more safer than car.

Maikling wika nito sabay umalis na sa unahan sabay naglakad patungo sa kanyang upuan. Tumingin ito sa akin sabay nagtama ang pareho naming mata ngunit umiwas din kaagad ako. Tumayo na nga ako upang pumunta sa unahan upang magpakilala. " Hi everyone! I know all of you are familiar with me not because of who I am in our country but because I want to ako mismo yung gagawa sa sarili ko na makilala ako hindi dahil sa family ko. I am Ayeka Zyrelle Sy. 17 years old, my hobby is watching movie. Thank you!" Masayang wika ko sa kanila habang nakangiti ako namataan ng mata ko si Samantha kaya naman nawala ang maganda kong ngiti sa aking mga labi.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

sinserong paghingi nito ng sorry sa kan'ya. “Okay lang 'yon. 'Di ko naman dinibdib kasi may likod pa naman ako,” sagot naman niya na pinilit magbiro kahit pa masama pa rin ang kanyang loob. “May sasabihin ka pa?” tanong pa ni Abby nang hindi sumagot ang lalaki. “Mas maganda ka kapag simple. Just be yourself.” “H-Huh?“

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Natagalan ako sa pagsagot, hindi ko kasi alam paano ko sisimulan at kung ano yung sasabihin ko. "Mahirap, sobrang hirap ng buhay ko roon sakanila. Lumaki ako na naiinggit sa mga pinsan ko, lumaki ako na may hinanakit sa mga magulang ko, lumaki ako na puro sakit," panimula ko. "Bata palang ako ay ako na yung gumagawa ng paraan sa lahat. Oo, pinapaaral nila ako pero madaming kapalit iyon. Unang-una na yung halos lahat ng iuutos nila dapat gawin mo, magtrabaho sa gawaing bahay at magtrabaho para rin sa sarili ko," "What do you mean by that?"