Novel & Cerita Simple Quotes About Myself

“I know who I am, what I am, and what I can do.” Bahagya akong lumapit, halos magtama ang mga mata namin. “Hindi ko na kailangan pang i-market ang sarili ko. Hindi ko rin kailangan ng sponsor para lang kilalanin. At lalong hindi ko kailangan ipapakilala ng kakilala sa kakilala nila.” Sandaling natahimik ang paligid, parang hinihintay ang huling banat ko. “My name…” ngumiti ako, dahan-dahan, parang isang hamon, “…is enough.”

Sumimangot ako dahil ibang-iba na siya sa dati. "Busy ako," sabi ko agad. "Tell me about yourself, Jela," "That's my private details and you have no right to ask as if I betrayed you!" seryosong sagot ko. "Because I want to know, why not! After all I 'm courting you, I want you to be more true to yourself or true to me as well," sabi naman nito. "Baliw ka? Hindi mo alam ang sinasabi mo para sabihin ' yan sa akin. All along I'm true to myself, I'm living a simple life and that's all!" sagot ko.

sabi nito. “Ayaw ko munang magplano para sa ibang bagay. Uunahin ko muna ang sarili ko,” matatag niyang wika. “That’s good. Love yourself first.” “Ikaw, wala ka bang plano?” balik niyang tanong. “Hm. It’s hard for me to make plans in advance. I’m reckless sometimes, and I love it. Gusto ko kasi ng sorpresa palagi.” “Paano kung pumalpak ka sa on-the-spot plans mo?”

Maikling wika nito sabay umalis na sa unahan sabay naglakad patungo sa kanyang upuan. Tumingin ito sa akin sabay nagtama ang pareho naming mata ngunit umiwas din kaagad ako. Tumayo na nga ako upang pumunta sa unahan upang magpakilala. " Hi everyone! I know all of you are familiar with me not because of who I am in our country but because I want to ako mismo yung gagawa sa sarili ko na makilala ako hindi dahil sa family ko. I am Ayeka Zyrelle Sy. 17 years old, my hobby is watching movie. Thank you!" Masayang wika ko sa kanila habang nakangiti ako namataan ng mata ko si Samantha kaya naman nawala ang maganda kong ngiti sa aking mga labi.

Tumikhim mona ako bago ako nagsalita sa microphone. "Ang aking obra ay tungkol sa pag-ibig sa sarili," sabi ko sa mga bisita. "Ito ay tungkol sa pagtanggap sa ating mga pagkakamali at pag-aaral mula sa kanila. Ito ay tungkol sa pagmamahal sa ating sarili at sa ating mga natatanging katangian." Tumingin ako sa mga bisita at nakita ko ang interes at paghanga sa kanilang mga mata. Alam kong naintindihan nila ang mensahe ng aking obra.

sinserong paghingi nito ng sorry sa kan'ya. “Okay lang 'yon. 'Di ko naman dinibdib kasi may likod pa naman ako,” sagot naman niya na pinilit magbiro kahit pa masama pa rin ang kanyang loob. “May sasabihin ka pa?” tanong pa ni Abby nang hindi sumagot ang lalaki. “Mas maganda ka kapag simple. Just be yourself.” “H-Huh?“

Nagpaalam lang siya ng isang simpleng, “Excuse me.” Hindi na siya naghintay ng tugon. Dumiretso siya sa sariling kuwarto, isinara ang pinto, at agad na hinanap ang mga papel na kanina pa nakakalat sa mesa. Kinuha niya ang laptop, sinindihan ito, at sinimulang mag-type, kahit wala pa siyang malinaw na ideya kung ano ang gagawin. Ang mahalaga lang sa kanya, may ginagawa siya—may dahilan para huwag isipin ang nararamdaman. Huminga siya nang malalim at nagbulong sa sarili, “Kaya ko ‘to. Hindi ko pwedeng hayaang kainin ako ng selos. Hindi ako pwedeng magmukhang mahina.”

Natagalan ako sa pagsagot, hindi ko kasi alam paano ko sisimulan at kung ano yung sasabihin ko. "Mahirap, sobrang hirap ng buhay ko roon sakanila. Lumaki ako na naiinggit sa mga pinsan ko, lumaki ako na may hinanakit sa mga magulang ko, lumaki ako na puro sakit," panimula ko. "Bata palang ako ay ako na yung gumagawa ng paraan sa lahat. Oo, pinapaaral nila ako pero madaming kapalit iyon. Unang-una na yung halos lahat ng iuutos nila dapat gawin mo, magtrabaho sa gawaing bahay at magtrabaho para rin sa sarili ko," "What do you mean by that?"

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa amin pagkatapos ng araw na ito. Ngunit isang bagay ang sigurado. Hindi na ako muling tatakbo palayo sa katotohanan. Huminga ako nang malalim bago muling nagsalita. Ngayon... Hindi na bilang empleyado. Hindi na bilang businesswoman. Kundi bilang isang babaeng maraming natutunan sa buhay. "Before I end my speech..." "I want to leave everyone with a simple reminder."

sa loob-loob ko. Naging abala ako kahit nasa loob lang ako ng kuwarto. Marami na akong nabasang libro at na-sketch. Therapy din ang paglabas-labas kahit minsan. Nakakapag-explore ako kahit papaano. Naalala ko noong estudyante pa lamang ako, kahit pare-pareho kaming mahihirap ng mga kaibigan ko, ay naging masaya naman kami. Malaking bagay na nakakapasyal kami sa mall na kahit wala namang binibili, pagkatapos, nakagawian na naming magsaing ng marami tapos ay dadalhin namin sa isang fast food para makatipid. Simple lamang ang buhay ko, puno ng mga pangarap.