Sintido Pain Novelas e Histórias

I'm so sorry Sin. Tumulong muli ang mga luha ko. Kinapa ko ang kama, I know at ramdam kong ano mang sandali ay babagsak na ako. Kahit man lang sa kama ako bumagsak pero wala na akong lakas. Nagdilim nang tuluyan ang paningin ko at hinila ng karimlan ang diwa ko. Napadaing ako. Sapo ang aking noo. Napahilot ako sa aking sintido habang hindi maipinta ang mukha.

Mahabang sabi niya na nagpa-tanga sa akin. "Try to aid it habang hindi pa lumalala. Kasi kung hahayaan mo lang 'yan, mababaliw ka na. The most painful sign you'll experience will be heartache or heartbreak. Then it will cause you depression, hanggang sa masiraan ka na ng bait." My eyes widened. Para akong naubusan ng dugo dahil sa sinabi niya. M-Masiraan ng bait!? Is he fucking serious!? A-Ako!? Mababaliw sa sakit na 'to!? Seriously!? Gaano ba ka-delikado ang sakit ko at kailangan ko pang mabaliw?

sambit ni Doc Martin. Nanghihina akong bumaba. Inalalayan pa nila ako dahil nanlupaypay ako, pero hindi na nila napigilan ang pagbaksak ko sa sahig. Hindi ko alam kung alin ang tamang mararamdaman ko sa mga sandaling ito. Hindi ko alam kung hihinga pa ba ako. Nakatitig lang ako sa kawalan habang nakaupo. Nanginginig ang labi ko, may mga tumatawag sa akin pero hindi ko na magawang lumingon. Ang bigat ng nararamdaman ko sa puso ko. Parang pasan ko ang mundo, animo may dahan-dahang punyal na bumabaon sa puso ko. Iyon ang nagbibigay sa akin ng dahilan para itigil ko na rin ang buhay ko. I'm so much in pain.

Natatakot ako. I can't remember if Sandler was still beside me. Hindi malinaw at hindi sobrang dilat ang mga mata ko kanina. I cried when the pain is unbearable. Sobrang sakit at gusto ko na lang iuntog ang ulo ko. Hindi ko na nga namalayan na nawalan ulit ako ng malay. Nagising ako na ako lang mag-isa sa kwarto. I don't feel the pain yet my body is weak. Ipinikit ko ang mga mata dahil maging ito ay pagod pa rin.

She smiled painfully. "Pero tama na...kasi ang sakit-sakit na eh..hindi ko na k-kaya..sukong-suko na ako sayo Clinton." tumango-tango siya at pinunasan ang mga luha. Ang kirot sa kaniyang dibdib ay lalong tumindi nang may kung anong dumaan na emosyon sa mga mata ni Clinton. That kind of pain is too much to bear. Sa sobrang sakit ay halos hindi na niya magawang magpatuloy pa.

Kita parin niya sa ekspresyon nito na nasasaktan ito kapag kumikilos. Lihim siyang napailing. Akala niya ay may congenital analgesia ang lalaki. Mukhang nagkakamali pala siya. Nang mapansin nitong mataman siyang nakatingin dito, agad na kumunot ang noo ng lalaki at sinipat din siya ng tingin. "What are you looking at?" Malumanay nitong tanong. Mabilis siyang napailing. "Wala po Sir. Sinisigurado ko lang na hindi sasakit ang mga sugat mo."

ang paulit-ulit niyang sinasambit sa kaniyang sarili. Hanggang sa napaupo na lang siya sa sahig at umiiyak. Gulong-gulo ang kaniyang isipan at hindi alam ang gagawin. Pinilit niyang tumayo at hinang-hina siyang lumabas ng pinto. Tila ayaw ding lumakad ng kaniyang mga mata at hindi siya makausad ng mabilis sa panlalambot ng kaniyang katawan. Nakahawak lang siya sa pader at pawis na pawis ang buo niyang mukha. Sandali siyang nahinto sa paglalakad nang makaramdam siya ng pagkahilo at parang lumalabo na rin ang kaniyang paningin. Nang bigla na lang siyang natumba at napahiga sa sahig.

Without any words, we communicated through our eyes, na tila naiintindihan namin ang isa't-isa kahit walang salita. He started moving in an rhythmic passion, the pain is there and I can say, for a first time, I cannot even say it's good dahil masakit. Even there is a sensation but it was divided by the pain. I did not reach my release, but still he came. Natural ba iyon? But the pain is really distracting, now I did not wonder why he made me came with his fingers a few times because he knows I will not be able to this time.

Parang demonyong saad ni Dani habang tumatawa ito. Hindi ko na mabilang ang ungol at sigaw na nagawa ko dahil sa hapdi at sakit na nararamdaman ko dahil sa latigo na dumadapo sa likod ko. Sobrang sakit at walang tigil ang pagdaloy ng aking luha dahil sa sakit. I am strong but I am still human and I don't have a high tolerance with pain. Sobrang sakit na parang gusto ko ng mamatay na lang. The pain is extremely unbearable and my toes are curling everytime the whip hits my back.

Ngumuso ako at napahilot sa sintido. "Ano ba naman kasi," dismayadong dismayado talaga ako. "Is he wearing his ring?" Mahinahon kong tanong. "Hindi pa nga niya napapansin eh, busy kakaisip. Pinipilit niya makakasama sa kaniya 'yon." Bumuntong hininga ako sa sinabi ni Kuya Zai, masama talaga sa kanila ang pag-alala ng pilit. Alam niyo na brain can't feel pain but can send pain! If you get what I mean at nakaka-stress talaga. "Gising na si Kent Axel?" Halos mapatalon ako ng may malaking boses ang nagsalita.