Sintido Pain นิยาย & เรื่องราว

Sabi nito na isinara na ang pinto. 'Selina. Keep fighting. The pain is sharp, yet Eachen needs you—just as you need him.'

paos ang boses nitong saad. Para akong nahihipnotismong napabuka ng mga hita na ikinapwesto nito sa gitna. "E-Eivo" napasinghap akong napapanganga na maramdaman ang pāgkalalakē nitong kumikiskis na sa kaselanan ko at kakaibang kiliti ang nagmumula doon na ikinamimigat lalo ng paghinga ko! "Get ready yourself sweetheart. It might hurt you again. But the pain is just temporary..Just like our first" anito na halos pabulong ang pagkakasabi.

mahina kong daing, “ma–masakit..” “Sandali na lang to..” sagot ng lalaki, na bahagya ng pinapawisan. Pumatong siya sa ibabaw ko, at kinuha ang aking mga kamay, saka hinawakan niya sa aking ulunan, “just endure the pain. Panandalian lang iyan, mapapalitan din ng sarap..” Saka niya muling siniil ng halik ang aking labi.

Napamulat si Denise nang makaramdam siya ng matinding sakit na tumama sa kaniyang sikmura, sabay ubo at suka ng dugo. "Arckk! Ugh!" She grunted as the pain scratched her insides. Hindi iyon natapos agad dahil sunod-sunod na umatake ang sakit sa kaniyang tiyan. Para siyang sinuntok ng paulit-ulit. Pakiramdam niya ay pati laman-loob niya ay maisusuka na niya.

Pagkatapos noon, umiling ng makailang ulit “Kahit sino, tatapang talaga kapag may nararamdaman na ganito katinding pain. Nagtitipid ka ba Bro sa pagpapagmot sa paa niya? Nagkulay ube na ang pilay niya sa sobrang pamamaga.” Ani nito. Muling naglakad pabalik si Carlos dito sa kama at tinitigan din ang paa kong magang maga na. Sa totoo lang, masakit talaga. Abot yata hangang utak ko ang kirot eh.

Taas noo at tila walang iniinda ko iyon ginawa ngunit paglalabas ko at sarado ng pinto, I fell into the ground and cover my mouth with my hand when my tears fall like a fucking river. Ang sakit. Sobrang sakit ng ginawa niya sa akin. Hindi ko alam na may ganitong klase pala ng sakit kapag umibig, iyong tipong biglang binagsak sa lupa ng walang sasalong malambot na bagay, maski tela. Pain demands to be felt when it comes to love. But fuck this pain, it's killing me. This day will never be forgotten, the day where I felt my heart fell literally and crashed into tiny pieces.

my voice broke because of the last sentence. I'm here, begging you to take me in. My eyes watered once again after I opened my eyes. "Tanggapin mo na ako. Mabait ako… Please?— Aww! Uhh!" I grunted because of a searing pain inside my stomach. It was beyond painful at hindi ko ma-pin point kung saan yun eksakto. I waited for the pain to subside pero bawat segundo ay parang mas tumitindi ang sakit niyon na parang may pinupunit na laman sa loob ko.

Tinalikuran na ako nito matapos no'n. Naiwan akong umiiyak at nanliliit ang tingin sa sarili. Ganito pala ang pakiramdam noon ni Sixto sa tuwing sinusubukan nitong tumulong pero inaaway pa namin. Masakit, nakakadurog ng pagkatao.

Kaagad kong isinara ang bintana at umupo sa kan'yang kama. "Damn! Argh, it hurts!" Napatayo ako nang biglang sumigaw si Kington mula sa loob ng CR. "Anong nangyayari?!" Taranta kong sigaw. "M-My arm, i-it hurts so much," malakas ngunit utal-utal na sigaw nito. Napahawak ako sa sentido ko nang may napagtanto. Umuulan nga pala! Sumasakit ang parteng senemento dahil sa pagkakabali kapag umuulan.

Sabi nga niya sa una lang masakit and yes I believe onto that just like what other people say. Bahagya kong iniangat ang aking puwitan just to give him a sign or signal na pwede na siyang gumalaw at alam kong alam niya ang ibig kong sabihin. Sa una, pangalawa at pangatlo niyang ulos ay ramdam ko ang sakit pero habang tumatagal ay nawala man ito at napalitan ng sarap at pagnanasa. He thrust me deeper and deeper. Sagot at baon. Ang sarap!