Sisa Monologue Novels & Stories

Hinawakan ko ang buhok ko, hindi man ako iyong tinamaan nang vase parang binibiyak ang ulo ko sa sakit. "I-I'm sorry Rivaill, it wasn't supposed to be you," Marami na akong naririnig patungkol sa kaniya, maraming nagsasabi na banggain mo na Ang lahat h'wag lang ang baliw na bunso nang mga Montague. Sabi nila ay dinaig pa nito si Sisa sa kabaliwan. Hindi ko naman inaasahan na ganito kalala, iyong umaabot sa puntong nananakit na siya nang tao.

Kanina lang boses anghel ito eh bakit ngayon eh boses satanas na. “ST. MICHAEL AT ST. GABRIEL KAYO BA YAN? IMAGINATION KO LANG BA TO? O DALAWA TALAGA SILANG KUMAKAUSAP SA AKIN? baka wala namang kumakausap talaga sa akin napa praning lang ako? Aguy manang biday ilukat mo man, ano bang nagyayari? Bakit kase speaker ang kausap ko?" “IF YOU DON’T KNOW YOUR PURPOSE HERE MISS (PAUSE AND LOOKS AT THE PAPER IN FRONT OF HIM) TRISHA SAN DIEGO YOU BETTER LEAVE THIS ROOM AS SOON AS POSSIBLE THIS TALK IS OVER”

Nasa kanya ngayon ang buhay na minsang kanilang pinangarap. “Magiging tatay ka na…” iyon ang huling mensaheng binitawan ni Monica sa ospital, habang pilit na pinapangiti siya kahit halatang nanginginig sa takot. “Huwag kang matakot, Lance. Kakayanin mo 'to.”

“I am not, Isabella.” “You shut up!” may diing saad ni Isabella kay Monique habang nakaturo pa ang hintuturo niya kay Monique. Nagkibit balikat lang naman si Monique. “Huwag kang magmagaling na para bang alam na alam mo ang lahat. Iisang report lang ang nakita mo kaya huwag kang magsalita na para bang wala kaming kwenta sa marketing department. Pabida ka masyado eh.” Saad ni Isabella saka siya lumabas ng conference room.

Hindi niya maiwasang sisihin ang sarili nang maalala ang lahat. Napansin ni Martin ang paglukob ng kalungkutan sa kaniya kaya hinawakan nito ang isa niyang kamay at masuyo iyong pinisil. “Ano ka ba? Huwag mong sisihin ang sarili mo sa nangyari kay Monica. Wala kang kasalanan,” anito.

"Sasamahan mo ako bukas?" Napanganga si Monique sa drama niya. "Akala ko iiyak ka na lang nang iiyak magdamag, kaloka ka besh!" Ngumiti ng malapad si Bela habang hinihintay ang sagot niya, "kung 'yan ang gusto mo, e' di sasamahan kita." Bigla siyang nalungkot ulit. "Pero 'di mo naman kailangan magtrabaho dahil hinihintay mo na lang ang visa mo para makapunta ka ng US."

Ang buhay ng tao ay nakabase sa dignidad pero sa mga oras na to parang nawala lahat ng dignidad na pinakaingat-ingatan ko. "Tito Pogi, it's not the proper way to roar..." That is my Tressa Monica's voice. Kung pwede lang tumakbo ako pabalik sa silid ko ginawa ko na. Nasa gitna pa lang kami ng hagdanan dinig ko na ang pagbibida ni Monica sa harap ng mga kaibigan ni Angelo.

Ngunit alam ko, sa bawat hininga, sa bawat galaw ng katawan ko, sa bawat luha na tumutulo, isang bagong yugto ng parusa at obsession ang magsisimula. “Savanna,” mahina ngunit matibay ang huling boses niya, bago umalis sa silid, “huwag kang magpaloko. Ang guilt mo… at ang buhay mo… ay simula pa lang ng lahat ng ating kwento.”

mahinang wika niya, na parang sa sarili lang. Ngunit bago pa siya makapag-isip ng paraan kung paano sisimulan ang usapan, nagsalita si Mona. “Pero sa tingin ko, Sir, hindi din naman siya magsasalita. Tahimik na klaseng dalaga si Mia.”

liko nito sa usapan. Napalabi tuloy siya at walang nakuhang matinong sagot. Ang ending ay napag-utusan pa siya. Sa probinsya pa ang seminar at siya lang mag-isa! "Huwag muna silang palabasin, Yaya Mona. I'm not sure kung makakauwi ako ngayon. Baka bukas na ng gabi," pagkausap niya kay Mona habang nagmamaneho.