Sleepless Night In Tagalog Novels & Stories

Napansin siguro nito na kanina pa s'ya hindi pumasok. "Okay, salamat." walang pag-alinlangang sagot ng dalaga dahil kanina pa talaga s'ya gustong matulog. Madaling araw na ng mapansin ni Celestine na mabigat ang sa bandang may beywang n'ya. Napagtanto n'yang nakayakap pala ang binata sa likuran n'ya kaya napahampas s'ya bigla sa braso nito.

Nanatili na lang akong nakadungaw sa bintanang nasa likuran ko upang makita ko ang daan patungo sa destinasyon namin na sa totoo lang ay hindi ko alam. "Mama para ho!" pasigaw na wika ni inay sa mamang driver. Itinigil ng mamang driver ang jeep saka kami bumaba dala dala ang mga gamit namin. "Ikaw bata ka, alam mo ng natutulog ako bakit hindi mo agad pinara, ayan nakalagpas tuloy tayo" pagalit niya sa akin. Grabe hindi ko naman alam yung lugar paano ko ipapara? Si inay talaga oh!

Sa sobrang liit ng apartment ko hindi ko alam kung kaya pa ng tatlong taong mamalagi dito. Nagpalit na ako ng damit at humilata sa kama at napatitig sa kisame. Biglang sumagi muli ang nakita ko kanina sa aking isip. “Tss, baka pagod lang ‘to.” Napailing ako at niyapos ang unan sa aking tabi. Maya-maya pa ay naramdaman ko na ang pagbigat ng talukap ng mata ko. “Good night, Cenn! Alam kong may happy story na tayo sa pantasya mo kaya ikwento mo sa akin! Huwag kang masyadong madamot kasi alam mo namang sayo-”

Sabik na sabik akong makausap ito. "Ohh, did I disturb my baby?" "Hindi naman po, ikaw ba anong ginagawa mo ba't di ka pa natulog? 10 pm na oh" "HAHAHA it's morning here baby nakalimutan mo ba?" I realize na nasa Pilipinas pala ito at nasa ibang bansa ako. Mahina akong napatawa ng ma realize ko iyon. "Ay oo nga HAHA" "Oh s'ya matulog ka na goodnight baby [kiss emoji]"

Puro pagod, sakit, at poot. “Naramdaman ko rin ’yan noon,” sabi niya, halos malamig. “Pero nang malaman ko ang totoo… hindi na ako nakatulog nang maayos. Sleep disorder daw. Since then, insomnia became my best friend.”

KABANATA 29 Kabanata 29: The last moment Pumasok ako na kahit ang anino ko, walang nakapansin na kahit sino. Kahit ang mga pinakamalakas na babaylan ay hindi ako napansin. Walang kahit sino ang makakaalam sa ginawa ko. Alam kong impossibleng mahawakan siya, but at least I can see him, sleeping peacefully. Masyado ng maraming nangyari bago pa ako makarating mismo dito, ayaw kong may e-eksena nanaman. Pagod na pagod na akong bigyan sila ng oras, hindi naman sila ang pinunta ko rito.

Hindi ako makahinga! Hindi niya alam kung paano, pero bigla na lang dumilim ang paligid, at nakita niya ang parehong lalaki sa panaginip niya kagabi. Walang emosyon itong nakatingin sa kanya at nagsalita, 'Sleep well, Hayatım.'

Tinignan niya ako saglit, "One week." "Ano?!" Napatayo ako sa gulat, kaya agad siyang nag angat ng tingin sa akin, "Isang linggo na tayo dito? Bakit, parang ilang araw pa lang ang nakakalipas? Parang kahapon lang nang mapunta tayo dito eh." Nagkibit balikat siya, "I don't know either."

"So anong worst thing na pwedeng mangyari kay Lena?" "Makalimot sa mga nangyari nung tinake niya yung pill hanggang sa mawala yung bisa and perhaps somnolence." "Somno--what?!" "Somnolence, long period of sleep, pwedeng after 24 hours or two days bago siya magising. You can also call it Juliet's pill. Hindi ba tulog lang si Juliet nun at inakala nila ay patay na siya sa naging mahabang pagtulog niya?"

stressed kong tugon. --- Hindi ako makatulog. Kanina ko pa iniisip kung ano na ba talagang nangyayari. Bakit baliktad? Mali ba ko ng pagkakaalala o nagbago lang talaga? Nalilito na ko! Bakit kasi kailangan pa kong mapunta dito? Sumasakit lang ulo ko. "Hindi ka makatulog?" Sa sobrang bigla ko ay napa-upo ako sa kama at agad na tinignan kung saan nanggaling ang boses.